Uzasadnienie
Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Regulacja powyższa stanowi kontynuację dotychczasowych zasad wyrażonych w art. 33 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z 1995 r. Nr 74 poz. 368 z późn. zm.), zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi był każdy, kto miał w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób.
Jak zasadnie wskazują się w doktrynie, wniesienie skargi przez podmiot, któremu - zgodnie z art. 50 § 1 lub § 2-ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przysługuje legitymacja do jej wniesienia należy do kategorii przesłanek dopuszczalności zaskarżenia o charakterze merytorycznym, a prawo - odmiennie niż w przypadku niedochowania przez skarżącego formalnych wymagań skargi - nie przewiduje w tym wypadku możliwości konwalidacji skargi, którą w związku z tym jako niedopuszczalną należy odrzucić (tak: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 276).
Stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją była właścicielka nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji, tj. nieruchomości położonej w T., R.[...] - A.M. i w związku z tym nie ulega wątpliwości, że miała ona również z tego tytułu interes prawny w zaskarżeniu do sądu administracyjnego decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 kwietnia 2003 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wykonania czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Skargę do sądu administracyjnego mógł wnieść również jej należycie umocowany pełnomocnik.
Skarga na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 kwietnia 2003 r., znak: [...] została złożona przez I.M., przy czym z treści skargi nie wynikało, czy I.M. działała w imieniu własnym, czy też jako pełnomocnik A.M. I.M. została wezwana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie do przedłożenia w terminie 7 dni - pod rygorem odrzucenia skargi - pełnomocnictwa do występowania przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnictwa takiego I.M. nie przedłożyła oświadczając w piśmie z dnia 28 sierpnia 2006 r., że na rozprawie w dniu 15 września 2006 r. będzie występować przed sądem we własnym imieniu i interesie prawnym jako następca prawny po zmarłej matce A.M.
Na rozprawie w dniu 15 września 2006 r. I.M. oświadczyła na pytanie Sądu - w związku z wątpliwościami, czy skarga została złożona przez I.M. we własnym imieniu czy w imieniu A.M.- że skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2003 r., znak: [...] złożyła w imieniu swojej matki A.M. Skarżąca oświadczyła także, że A.M. zmarła w dniu 1 października 2004 r. i była jedyną właścicielką nieruchomości położonej w T. R. [...]. Podniosła dodatkowo, że posiada tylko pełnomocnictwo do reprezentowania matki w postępowaniu administracyjnym, a także pełnomocnictwo do prowadzenia wszystkich spraw związanych z zarządzaniem nieruchomością. W dniu 20 września 2006 r. (data wpływu) skarżąca przedłożyła pełnomocnictwo udzielone skarżącej przez A.M. w dniu 25 marca 2004 r. do reprezentowania A.M."we wszystkich sprawach dot. nieruchomości i zarządzania nieruchomością".
Skarga złożona przez I.M. w imieniu jej matki A.M. podlega odrzuceniu albowiem - pomimo wezwania sądu zawierającego pouczenie o skutkach nieuzupełnienia braku formalnego skargi (doręczonego w dniu 23 sierpnia 2006 r. łącznie z zawiadomieniem o terminie rozprawy przed sądem administracyjnym) - nie został uzupełniony brak formalny tej skargi, tj. nie zostało złożone przez I.M. pełnomocnictwo procesowe do reprezentowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym A.M. Pełnomocnictwo dołączone za pismem z dnia 20 września 2006 r. (data wpływu) zostało udzielone skarżącej w dniu 25 marca 2004 r., tj. blisko rok po sporządzeniu przez I.M. skargi do sądu administracyjnego, a ponadto nie jest to pełnomocnictwo procesowe do reprezentowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, lecz ogólne pełnomocnictwo do reprezentowania A.M. "we wszystkich sprawach dot. nieruchomości i zarządzania nieruchomością". Art. 36 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi definiuje pełnomocnictwo ogólne jako pełnomocnictwo "do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi", a z treści pełnomocnictwa z dnia 25 marca 2004 r. taki zakres umocowania nie wynika.
I.M. została umocowana przez A.M. dopiero po dniu sporządzenia i wniesienia skargi do sądu administracyjnego, przy czym w sprawie nie mógłby mieć zastosowania art. 44 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszczający zatwierdzenie przez stronę czynności dokonanych przez pełnomocnika nie mającego umocowania, gdyż złożenie skargi do sądu administracyjnego nie mieści się w pojęciu naglącej czynności, o jakiej mowa w tym przepisie. Niezależnie jednak od rozumienia treści art. 44 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w niniejszej sprawie nie byłoby możliwe zatwierdzenie przez stronę czynności dokonanych przez pełnomocnika nie mającego umocowania, gdyż A.M. zmarła w dniu 1 października 2004 r. Nie jest też zatem możliwe podpisanie skargi przez A.M.
Należy podkreślić, że z mocy art. 37 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasadą jest, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. W niniejszej sprawie I.M. nie dołączyła do akt sprawy wymaganego pełnomocnictwa, nie uzupełniła też tego braku formalnego pomimo wezwania sądu. Dodać należy, że w aktach administracyjnych znajduje się pełnomocnictwo umocowujące I.M. do występowania w imieniu A.M. wyłącznie w postępowaniu administracyjnym (k. 24 - pełnomocnictwo z dnia 10 sierpnia 2001 r., k. 75 - protokół z dnia 15 lipca 2002 r. nie jest podpisany przez A.M.).
Podstawą do odrzucenia skargi w takiej sytuacji jest art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r., nr 153, poz. 1270) stanowiący, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi.
Dodatkowo należy dodać, że nawet gdyby I.M. złożyła skargę we własnym imieniu, to skarga ta również podlegałyby odrzuceniu albowiem I.M. nie miała w chwili składania skargi tytułu prawnego do nieruchomości położonej w T, R. [...], ani do działek sąsiadujących z nieruchomością stanowiącą teren inwestycji, a zwłaszcza nie była właścicielką tych nieruchomości, nie miała zatem legitymacji procesowej do zaskarżenia we własnym imieniu decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 kwietnia 2003 r., znak: [...]. Jak wynika z oświadczenia skarżącej ułożonej na rozprawie w dniu 15 września 2006 r. jedyną właścicielką nieruchomości położonej w T., R. [...] była A.M., która zmarła w dniu 1 października 2004 r., tj. po wydaniu zaskarżonej decyzji i po upływie terminu do złożenia skargi na tę decyzję do sądu administracyjnego. I.M. w dniu składania skargi nie była zatem następcą prawnym A.M.
W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, iż skarga I.M. również i z tego powodu nie mogłaby być oceniona merytorycznie z punktu widzenia jej zasadności i podlegałaby odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiącego, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5.