Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia 12 grudnia 2016 r. sygn. akt: [...] na podstawie art. 134 w zw. z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz.
23) po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia skarżącej – J. Z., z dnia 21 listopada 2016 r. na postanowienie Burmistrza [...] z dnia 15 listopada 2016 r. znak: [...] w sprawie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza [...] z dnia 6 czerwca 2006 r. znak: [...] o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] w [...] w prawo własności, stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.
Skarżąca działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 58 k.p.a., w dniu 28 czerwca 2016 r. w Urzędzie Miejskim w [...] złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w celu uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza [...] z dnia 06 czerwca 2006 r. znak: [...] o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego, położonej w [...] działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 478 m2, objętej KW nr [...], przysługujące J. Z. w prawo własności.
Postanowieniem z dnia 15 listopada 2016 r. znak: [...] Burmistrz [...] przywrócił skarżącej termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza [...] z dnia 6 czerwca 2006 r. znak: [...] o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] w [...] w prawo własności.
Zażalenie na to postanowienie złożyła skarżąca wskazując, że powinna być stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza [...] z dnia 6 czerwca 2006 r. znak: [...] o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] w [...] w prawo własności.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało art. 141 w związku z art. 144 k.p.a.
Organ wskazał, że wydane przez organ l instancji postanowienie z dnia 15 listopada 2016 r. nie jest zaskarżalne w drodze zażalenia. Brak jest bowiem przepisu, z którego wynikałoby, że na postanowienie w przedmiocie przywrócenia terminu służy zażalenie. Zażalenie służy, ale na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu (art. 59 § 2 k.p.a.). W przypadku podjęcia rozstrzygnięcia pozytywnego - przywracającego termin - zażalenie nie przysługuje.
Skoro zatem w przedmiotowej sprawie nie służy stronie wniesiony środek zaskarżenia, to koniecznym stało się stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia.
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe postanowienie wniosła skarżąca – J. Z. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:
naruszenie art. 134 k.p.a. poprzez stwierdzenie przez organ niedopuszczalności zażalenia skarżącej na postanowienie o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w sytuacji, kiedy przedmiotem zażalenia skarżącej nie była odmowa przywrócenia terminu, lecz niezasadna odmowa przez organ wznowienia postępowania administracyjnego;
naruszenie art. 141 k.p.a poprzez błędne przyjęcie przez organ, iż skarżącej nie służy prawo do wniesienia zażalenia pomimo tego, że strona została pouczona o dopuszczalności wniesienia zażalenia w postanowieniu Burmistrza [...] z dnia 15.11.2016 r. znak. [...];
naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a poprzez nieprzeprowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] dogłębnego i szczegółowego postępowania wyjaśniającego w sprawie, naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a w zw. z art. 77 § 1 k.p.a, poprzez nierozpoznanie sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w sposób wyczerpujący i wszechstronny, budzący zaufanie do władzy publicznej;
- • naruszenie art. 11 k.p.a. i art. 107 k.p.a. poprzez sporządzenie przez organ uzasadnienia decyzji, które jest niekompletne, niespójne i nie wyjaśnia w pełni motywów które stoją za rozstrzygnięciem organu.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
Skarżąca wskazała, że w dniu 21 listopada 2016 r. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na postanowienie Burmistrza [...] z dnia 15 listopada 2016 r. znak: [...] odnośnie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza [...] z dnia 06.06.2006 r. znak: [...] o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności działki ewidencyjnej położonej w [...], nr [...] o pow. 478 m2, objętej KW nr [...].
Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2016 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło niedopuszczalność zażalenia ze względu na to, że stronie nie służy środek zaskarżenia.
W ocenie skarżącej postanowienie jest błędne. Jej zdaniem wbrew temu co przyjęło Kolegium, nie zaskarżał postanowienia w punkcie 1. w którym to Burmistrz [...] postanowił o przywróceniu terminu, lecz punkt drugi w/w postanowienia, w którym Organ odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza [...] z dnia 06.06.2006 r. znak: [...] o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności działki ewidencyjnej położonej w [...], nr [...] o pow. 478 m2, objętej KW nr [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w sentencji postanowienia wskazuje jakoby strona zaskarżała postanowienie o przywróceniu terminu. Jest to błędne stanowisko, bowiem strona nie zaskarżała punku l. postanowienia, a wyłączne drugi odnośnie odmowy wznowienia postępowania.
W dalszej kolejności postanowieniu SKO należy zarzucić naruszenie art. 141 kpa poprzez mylne przyjęcie, że stronie nie służy zażalenie na postanowienie Burmistrza [...] z dnia 15.11.2016 r.
W zaskarżanym postanowieniu Burmistrz [...] wyraźnie wskazał "na niniejsze postanowienie służy zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ul. [...], za pośrednictwem Burmistrza [...] w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia." W ocenie skarżącej w sprawie zatem jawą się dwa sprzeczne stanowiska organów administracji publicznej, które wzajemnie się wykluczają.
Kolejno należy wskazać, iż Sąd naruszył art. 136 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dogłębnego i szczegółowego postępowania wyjaśniającego a także niezbadanie w sposób wyczerpujący i wszechstronny całego zebranego materiału dowodowego, tym samym wydanie postanowienia bez posiadania wystarczającego oglądu na stan sprawy.
W ocenie skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie pochyliło się nad przedstawionymi w zażaleniu podstawami które w sposób jednoznaczny wskazują, iż powinnam być stroną postępowania. Organ odwoławczy stwierdził jedynie, że prawo do uczestniczenia w postępowaniu powinno być bezsporne.
W niniejszej sprawie o wznowienie postępowania zachodzą jednocześnie dwie przesłanki uzasadniające jego wznowienie przewidziane w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz § 1 pkt. 4 k.p.a.
W sprawie toczy się postępowanie przygotowawcze, które ma na celu potwierdzenie, że J. Z. popełnił przestępstwo umyślnie wprowadzając i utrzymując skarżącą w błędzie, iż jest właścicielką przedmiotowej działki. Wydana decyzja została oparta na okolicznościach faktycznych fałszywie naprowadzonych przez J. Z. W wyniku jego zabiegów, dom który był wykańczany w głównej mierze przeze skarżącą potraktowany został jak tylko jego własność. W wyniku swojego zaplanowanego postępowania doprowadził on do przekształcenia użytkowana wieczystego na działce nr [...] położonej w [...] na prawo własności wyłącznie na swoją rzecz, mimo tego że skarżąca oraz J.Z. byli w tym czasie małżeństwem.
Wskazała, że J. Z. wykorzystując nieświadomość skarżącej, zgodnie z góry powziętym zamiarem zapisał dom swojej siostrze C. M. J. Z. wprowadził tym samym notariusza M. K. w błąd, bowiem oświadczył przed nim nieprawdę iż działka ewidencyjna o nr [...] o pow. 478 m 2 (...) jest wolna od wszelkich obciążeń, praw i roszczeń osób trzecich, i że przedmiot umowy stanowi w całości jego majątek osobisty.
Kolejnym powodem wznowienia postępowania jest okoliczność, że skarżąca nie brała udziału w postępowaniu z własnej winy.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
Na wstępie należy podnieść, że wbrew twierdzeniom skargi skarżąca złożyła od decyzji Burmistrza [...] z dnia 15 listopada 2016 r. dwa osobne zażalenia: odnośnie pkt 1 dotyczącego przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania oraz pkt 2 dotyczącego odmowy wznowienia postępowania. SKO w [...] każde ze złożonych zażaleń rozpoznał w dniu 12 grudnia 2016 r. osobnymi postanowieniami a to: pierwsze do sygn. [...] dotyczyło zażalenia na odmowę wznowienia postępowania, drugie zaś do sygn. [...] dotyczyło zażalenia na przywrócenie terminy do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
W świetle jednoznacznego wskazania w skardze zaskarżonego postanowienia SKO w [...] co do jego przedmiotu i sygnatury, co zostało także powtórzone we wnioskach skargi nie budzi wątpliwości Sądu, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie SKO w [...] z dnia 12 grudnia 2016 r. wydane do sygn. akt [...].
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowania, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi (art. 141 § 1 K.p.a.). Przepis art. 101 § 3 K.p.a. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz.
18) nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania. Zgodnie z jego treścią stronie służy zażalenie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Strona niezadowolona z tego rodzaju rozstrzygnięcia nie zostaje pozbawiona możliwości jego kontroli, ponieważ stosownie do art. 142 K.p.a. może je kwestionować w odwołaniu od decyzji oraz skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji. Takie stanowisko, które należy podzielić w tej sprawie, zostało wyrażone w wyroku NSA z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2296/12 (ONSAiWSA z 2014 r., z. 5, poz. 74), postanowieniu NSA z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1272/12 oraz w wyroku NSA z dnia 22 października 2013 r., sygn. akt II OSK 1188/12.
Przepis art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, w drodze odrębnej skargi, jest wyłączona w sprawach, które w toku postępowania administracyjnego są załatwiane postanowieniem, na które nie służy zażalenie. Oznacza to, że jeżeli określona kwestia w postępowaniu administracyjnym jest załatwiona w drodze postanowienia, na które nie służy zażalenie, to rozstrzygnięcie dotyczące tej kwestii nie jest poddane kontroli sądów administracyjnych.
Tak jest właśnie także w przypadku postanowienia o przywróceniu terminu.
Zgodnie z art. 59 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016.23) o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie.
§ 2. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Brzmienie art. 59 § 2 k.p.a. wskazuje jednoznacznie na to, że stronie przysługuje zażalenie jedynie na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu, nie przysługuje ono natomiast na postanowienie o przywróceniu terminu.
Przy czym wyjaśnić należy, że błędne pouczenie organu o możliwości złożenia skargi do sądu, zawarte w zaskarżonym postanowieniu SKO w [...], nie ma żadnego znaczenia, gdyż uprawnienie do wniesienia skargi określają przepisy p.p.s.a., a nie pouczenie organu.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.