Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją z dnia 11.12.2019 r., nr [...], na podstawie art. 48 ust.1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (t.j.Dz.U.2019.1186 ze zm.), nakazał inwestorom: L.S. i J.S. rozbiórkę drewnianego mostka (oznaczonego numerem 3 - na załączniku do decyzji), zlokalizowanego na działkach ewid. nr [...] i [...] obr. [...] w miejscowości Z., wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu organ podał, że podczas kontroli w dniu 18.12.2018 r. ustalono, że na przedmiotowych działkach znajduje się kilka samowolnie wykonanych obiektów budowlanych, między innymi most o konstrukcji drewnianej wykonany około 10 lat temu (inwestorzy poinformowali, że w miejscu istniejącego obecnie mostu wytyczona była trasa biegowa i istniał most).
Odwołując się do definicji obiektu mostowego z art. 4 pkt. 13 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych (t j.Dz.U.2018.2068 ze zm.) oraz definicji budowli z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane organ stwierdził, że wykonany na działkach ewid. nr [...] i [...] obr. [...] w miejscowości Z. obiekt budowlany stanowi most, na budowę którego inwestorzy winni legitymować się decyzją o pozwoleniu na budowę. Obiekt znajduje się w terenie objętym postanowieniami uchwały nr [...] Rady Miasta Z. z dnia 27.02.2014 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "S.", na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolami "2.ZL/ZP" (tereny lasów położone w granicach otuliny T. Parku Narodowego) oraz "2b.R/US" (tereny rolne użytkowane jako łąki i pastwiska). Z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że tereny oznaczone symbolem 2.ZL/ZP stanowią tereny lasów, a tereny oznaczone symbolem 2b.R/US stanowią tereny rolne, w których nie dopuszcza się zabudowy w postaci obiektów budowlanych - pełniących funkcję mostów.
Przedmiotowa inwestycja nie mieści się w żadnych z wyjątków opisanych w zapisach planu. Z uwagi na powyższe ustalenia organ uznał, że brak jest podstaw do wdrożenia procedury legalizacyjnej określonej w art. 48 ustawy Prawo budowlane.
Nakaz rozbiórki został skierowany zgodnie z art. 52 ustawy do inwestorów.
J.S. i L.S. złożyli odwołanie od decyzji, zarzucając:
naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w sposób uwzględniający słuszny interes obywateli, a tym samym rozstrzygnięcie w oparciu o niepełny materiał dowodowy w zakresie dotyczącym oceny zgodności obiektów budowlanych, co do których orzeczono nakaz rozbiórki z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, naruszenie prawa materialnego, a to:
- 1. art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że zachodzą przesłanki do nakazania rozbiórki obiektów budowalnych,
- 2. art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że brak jest możliwości prowadzenia postępowania legalizacyjnego dotyczącego obiektów budowlanych z powodu braku zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy obiekty te wzniesione zostały przed datą wejścia w życie tego planu, a plan dopuszcza dotychczasowe przeznaczenie w/w obiektów do czasu ich zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem ustalonym w tym planie.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 28.10.2020 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj.Dz.U.2020.256 ze zm.) oraz art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że PINB dokonał prawidłowej kwalifikacji przedmiotu postępowania administracyjnego. Analizując przepisy art. 28-31 ustawy Prawo budowlane organ II instancji stwierdził, że obiekt wykonany na działkach ewid. nr [...] i [...] stanowi most, na realizację którego potrzebne było uzyskanie pozwolenia na budowę. W konsekwencji, skoro budowa przedmiotowego obiektu budowlanego wymagała pozwolenia na budowę, którym inwestor się nie legitymował (co potwierdziło Starostwo Powiatowe w Z. w piśmie z dnia 26.02.2019 r., organ I instancji zasadnie prowadził postępowanie w sprawie legalności przedmiotowego obiektu w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "S." obiekt znajduje się w terenie oznaczonym symbolem 2.ZL/ZP, które obejmują tereny lasów położone w granicach otuliny T. Parku Narodowego. Dla tych obszarów, nie dopuszcza się zabudowy obiektów budowlanych, które pełnią funkcję mostów.
Niezgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wyłącza możliwość przeprowadzenia procedury legalizacyjnej. W takim przypadku jedynym rozwiązaniem jest zastosowanie nakazu rozbiórki w myśl art. 48 ust. 1. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu dotyczącego daty powstania budowli, tj. przed wejściem w życie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, organ II instancji wyjaśnił, że badając okoliczności umożliwiające zalegalizowanie obiektu w trybie art. 48 organ zobowiązany jest do stosowania aktualnie obowiązujących przepisów prawa, w tym również obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.
J.S. i L.S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili:
- I. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- 1. art 136 § 1 w zw. z art 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie przez organ II instancji dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie w celu ustalenia daty powstania budowli będących przedmiotem niniejszego postępowania, ich inwestora, okoliczności posiadania przez skarżących tytułu prawnego uprawniającego do dysponowania nieruchomością, jak również prawidłowego ustalenia obszaru obejmującego działkę, na której postawiony został obiekt budowlany i co za tym idzie zapisów planu miejscowego właściwych do zastosowania w niniejszej sprawie, co doprowadziło do nieuprawnionego uznania, że w sprawie zaszły przesłanki do zastosowania art 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane,
- II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:
- 1. art 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji o nakazie rozbiórki budowli w przypadku braku przesłanek do wydania tej decyzji,
- 2. art 52 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżący są wspólnie i każdy z osobna adresatami zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że nie jest jasne dlaczego organy przyjęły, że L.S. i J.S. są inwestorami, ani dlaczego tymi inwestorami są wspólnie. Jest to błędne stanowisko, albowiem oświadczenie takie nie zostało przez skarżących złożone i nie widnieje w protokole kontroli. W ww. protokole widnieje tylko oznaczenie skarżących jako inwestorów dokonane przez organ I instancji, bez wskazania, do których budynków konkretnie się odnosi, a nadto brak jest informacji, że skarżący zostali pouczeni o prawie wniesienia do protokołu zastrzeżeń w tej materii. Wskazano, że L.S. nie wykonywał żadnych czynności jako inwestor.
Skarżący nie są właścicielami nieruchomości oznaczonych jako działka nr [...], obr. [...] Z. oraz działka nr [...], obr. [...] Z., ani nie dysponują tytułem prawnym do ww. nieruchomości. Nie są także użytkownikami ww. obiektów w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Właścicielem działki nr [...] jest Z.C., zaś właścicielem działki nr [...] jest P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Organ II instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania dowodowego w tym zakresie, a zatem nie ustalił, na kogo należy nałożyć obowiązek rozbiórki budowli będących przedmiotem postępowania.
Ponadto mostek został wybudowany około 2009 r., a więc przed wejściem w życie uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego S.. Zgodnie z zapisem planu (§ 4 ust.
- 13) utrzymuje się jako tymczasowe - dotychczasowe przeznaczenie terenów i obiektów, do czasu ich zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem ustalonym w niniejszym planie.
Dodatkowo na obszarze oznaczonym symbolem 2.R/US wprowadzony został zakaz realizacji nowych obiektów budowlanych, a zatem już chociażby ten zapis wskazuje, że mostek będący przedmiotem zaskarżonej decyzji jest zgodny z zapisami planu. Nawet jeżeli mostek zostałby wybudowany po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S., to obiekt budowlany byłyby z nim zgodny w świetle zapisów planu miejscowego.
Mostek będący przedmiotem zaskarżonej decyzji położony jest na działkach ewid. nr [...] i [...] obr. [...] Z.. Zgodnie z rysunkiem planu, działka nr [...] położona jest w obszarze oznaczonym symbolem 2.ZL/ZP - tereny lasów położone w granicach otuliny T. Parku Narodowego. Działka nr [...] zgodnie z rysunkiem planu położona jest w obszarze oznaczonym symbolem 2.R/US - Tereny rolne, częściowo położone w granicach otuliny T. Parku Narodowego. Organy obu instancji nieprawidłowo zakwalifikowały ww. działkę do obszaru oznaczonego symbolem 2b.R./US, co niosło za sobą daleko idące konsekwencje, ponieważ dla obszarów tych przewidziane są odmienne zapisy dotyczące przeznaczenia nieruchomości.
Podana przez skarżących w trakcie kontroli informacja o tym, że mostek został wybudowany w miejscu wytyczonej trasy biegowej powinna implikować przeprowadzenie przez organ postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie, czy w tym wypadku mamy do czynienia z infrastrukturą związaną z urządzeniem i obsługą narciarskich tras biegowych lub tras spacerowych. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego S. (§ 7 ust. 3 pkt 4) lit. a) i pkt 6)) zawarty został bowiem ww. zapis dotyczący obowiązku utrzymania istniejących tras biegowych (biegi narciarskie, kombinacja narciarska, biatlon), jak również obowiązku utrzymania istniejących niewyznaczonych na rysunku planu dróg wewnętrznych, dojazdów i ciągów spacerowych (ścieżek pieszych i rowerowych, turystycznych tras narciarskich). Weryfikacja tej informacji przez organ II instancji prowadziłaby do ustalenia, że zgodnie z zapisami planu możliwe, a nawet konieczne jest uznanie obiektu budowlanego – mostka za zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Jeżeli natomiast chodzi o fragment mostka usytuowany na działce nr [...] obr. [...] Z., to skarżący wskazują, że na terenie planu oznaczonym symbolem 2.ZL/ZP obowiązuje, co prawda, zakaz wznoszenia obiektów budowlanych, jednak za wyjątkiem urządzeń turystycznych realizowanych jako ciągi spacerowe (ścieżki piesze), jak również dopuszczalne jest wykorzystanie dróg jako szlaków turystycznych i ciągów spacerowych, w tym również narciarskich.
Brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do ww. zapisów planu miejscowego oznacza, że zarówno organ I, jak i II instancji nie przeprowadził żadnych czynności w celu ustalenia, czy mostek będący przedmiotem zaskarżonej decyzji pozostaje w zgodności z przepisami planu miejscowego. Dodatkowo, zgodnie z § 4 ust. 13 planu miejscowego, biorąc pod uwagę datę powstania obiektu budowlanego, nawet gdyby był on niezgodny z przepisami planu miejscowego, to powinien on być pozostawiony do utrzymania jako tymczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem ustalonym w niniejszym planie.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. W szczególności organ wskazał, że przedmiotowy obiekt budowlany jest niezgodny z obowiązującym na przedmiotowym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia 27.02.2014 r. w sprawie uchwalenia Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "S.". Zgodnie z w/w planem działka nr [...] na której częściowo znajduje się przedmiotowy mostek drewniany położona jest w terenie oznaczonym symbolem 2.ZL/ZP, który obejmuje tereny lasów położone w granicach otuliny T. Parku Narodowego. Zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 2 planu miejscowego "obowiązuje zakaz budowy obiektów budowlanych, w tym obiektów tymczasowych i realizowanych na zgłoszenie zgodnie z przepisami odrębnymi za wyjątkiem: a) obiektów związanych z gospodarką leśną, w tym dróg leśnych służących celom T. Parki Narodowego, b) tymczasowych obiektów służących obsłudze imprez sportowych, c) urządzeń turystycznych, realizowanych jako ciągi spacerowe (ścieżki piesze), urządzone miejsca do odpoczynku, altany leśnie i zadaszenia".
Pozostała część mostku znajduje się na działce nr [...] która zgodnie z ustaleniami planu miejscowego znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 2b.R/US. Zgodnie z § 2 ust. 5 pkt 1 planu miejscowego przeznaczeniem podstawowym terenów są tereny rolne użytkowane jako łąki i pastwiska, przy dopuszczeniu lokalizacji obiektów i urządzeń małej architektury. Zatem dla tych obszarów, nie dopuszcza się budowy drewnianego mostku, prowadzącego do działki, na której skarżący wybudowali między innymi obiekty o konstrukcji drewnianej, wiaty, w których przechowują drewno, paszę dla zwierząt, hodują ptaki.
Tym samym zasadnie przyjęto, że nie zaistniały przesłanki pozwalające na wszczęcie procedury legalizacyjnej, bowiem przedmiotowy obiekt zlokalizowany na działce nr [...] i [...] obr. [...] w miejscowości Z. narusza ustalenia obowiązującego na tym terenie planu miejscowego i należało orzec o jego rozbiórce.
Zdaniem organu, nie można podzielić argumentów skarżących, że samo zbudowanie mostku w miejscu, gdzie dawnej była wytyczona trasa narciarska świadczy o zgodności inwestycji z planem miejscowym. Kontrola przeprowadzona przez organ I Instancji w grudniu, przy zalegającym na działkach inwestycyjnym śniegu, nie potwierdzała okoliczności, jakoby w tym miejscu przebiegała wytyczona trasa biegowa. Zgromadzony w sprawie materiał dowody nie daje podstaw do przyjęcia, że przedmiotowy mostek drewniany zlokalizowany jest w ciągu trasy biegowej, natomiast wynika z niego, że mostek został zbudowany by umożliwić dojście, dojazd skarżącym do działki na której realizowane jest inne, niż trasa biegowa i infrastruktura związana z urządzeniami i obsługą tras narciarskich, zamierzenie inwestycyjne.
Ponadto zdaniem organu, skarżący podpisując bez uwag protokół z kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji, potwierdzili treść w nim zawartą, w tym potwierdzenie ustalenia kto był inwestorem przedmiotowego obiektu. Dokument w postaci protokołu z kontroli jest dokumentem urzędowym i na podstawie art. 76 § 1 K.p.a. stanowi dowód stwierdzonych ustaleń, których skarżący nie zakwestionowali.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).
Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).
Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Sąd stwierdził, że wydane one zostały z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Zarzuty skargi są zasadne.
Znajdujący się na karcie 24 akt administracyjnych wyrys z rysunku planu obejmuje niewielki fragment terenu. Widoczne na nim są działki nr [...] i [...], położone w odrębnych obszarach planu oznaczonych innymi kolorami, ale na rysunku symbolem planu opisany symbolem liczbowo-literowym jest wyłącznie obszar oznaczony kolorem zielonym – 2.ZL/ZP, w którym położona jest działka nr [...]. Widoczny na rysunku fragment działki nr [...], graniczący z działką nr [...] położony jest w obszarze oznaczonym skośnymi pasami w kolorach żółtym i czerwonym. Jak już wskazano wyżej, na rysunku brak jest literowego oznaczenia tego obszaru. Tymczasem z opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa M. z dnia 17 marca 2014 r. pod poz. [...] rysunku "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S." wynika, że działka nr [...] położona jest w obszarze oznaczonym symbolem 2.R/US. Na wschód od tego obszaru znajduje się odrębny obszar oddzielony czarną linią symbolem 2b.R/US. Graniczy on od wschodu z obszarem oznaczonym 2.KDZ. Na północ od obszaru 2b.R/US znajduje się obszar 2a.R/US, również przylegający do obszaru 2.KDZ.
Zwrócić należy uwagę, że stosownie do § 6 pkt 2) tekstu planu w terenach lasów oznaczonych symbolem 2.ZL/ZP obowiązuje zakaz budowy obiektów budowlanych, w tym obiektów tymczasowych i realizowanych na zgłoszenie zgodnie z przepisami odrębnymi, za wyjątkiem m.in. urządzeń turystycznych, realizowanych jako ciągi spacerowe (ścieżki piesze), urządzone miejsca do odpoczynku, altany leśne i zadaszenia. Dopuszcza się wykorzystanie dróg leśnych jako szlaków turystycznych i ciągów spacerowych (pieszych, rowerowych i narciarskich).
Zgodnie z § 7 ust.3 planu przeznaczeniem podstawowym terenów rolnych oznaczonych symbolem 2.R/US to tereny rolne użytkowane jako łąki i pastwiska. Przeznaczenie dopuszczalne w terenie 2.R/US to park sportowo - rekreacyjny, w tym T. Park Edukacyjny. Obowiązuje w nich zakaz realizacji nowych obiektów budowlanych, w tym służących produkcji rolnej oraz obiektów tymczasowych i realizowanych na zgłoszenie zgodnie z przepisami odrębnymi, za wyjątkiem m.in. narciarskich tras biegowych o szerokości nie większej niż [...] m z urządzeniami towarzyszącymi typu: mostki i tunele na trasie biegowej oraz obiektów budowlanych infrastruktury technicznej.
Z kolei ustalenia planu dla terenów rolnych oznaczonych symbolem 2b.R/US są odmienne. Co prawda, przeznaczeniem podstawowym terenów to również tereny rolne użytkowane jako łąki i pastwiska, ale obowiązuje jednakże inny zakaz: zakaz realizacji nowych budynków. Dla terenów 2b.R/US plan dopuszcza lokalizację obiektów i urządzeń małej architektury. Dostęp do terenów odbywa się z drogi klasy zbiorczej oraz poprzez ciągi komunikacyjne nie wyznaczone na rysunku planu.
W myśl § 4 ust.13 planu na terenie objętym planem utrzymuje się jako tymczasowe - dotychczasowe przeznaczenie terenów i obiektów, do czasu ich zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem ustalonym w niniejszym planie, za wyjątkiem terenów, dla których przyjęto tymczasowe przeznaczenie terenów w ustaleniach szczegółowych. Stosownie zaś do § 5 ust.[...] pkt 1) i pkt 6) tekstu planu dopuszcza on rozbudowę i przebudowę w zależności od potrzeb, istniejących dróg publicznych i dróg wewnętrznych oraz dojazdów wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi realizację ciągów spacerowych o szerokości nie większej niż 3 m oraz ciągów komunikacyjnych, w tym ciągów pieszo - jezdnych o szerokości nie mniejszej niż 4,5 m, wyznaczonych i niewyznaczonych na rysunku planu.
Tak więc ustalenia faktyczne organów są nieprawidłowe.
W sytuacji, gdy na podstawie błędnego ustalenia, że przedmiotowa inwestycja położona jest w oznaczonym symbolem 2b.R/US (zamiast w obszarze 2.R/US o odmiennych ustaleniach) organy oceniły, że brak jest podstaw do wdrożenia procedury legalizacyjnej określonej w art. 48 ustawy Prawo budowlane, uznać należy, że uchybienie przepisom postępowania, a to art.7 i 77 k.pa. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą organów będzie włączenie do materiału dowodowego sprawy prawidłowo sporządzonego wyrysu z rysunku planu (potwierdzonego za zgodność z oryginałem) wraz z legendą rysunku planu.
Nadto rację należy przyznać skarżącym, że nie wiadomo na jakiej podstawie organy ustaliły, że L.S. i J.S. są współinwestorami przedmiotowego obiektu. Organy nadzoru budowlanego winny również ustalić kto jest właścicielem działek nr [...] i [...] obr. [...] w Z., czy skarżący dysponują tytułem prawnym do tych działek, kiedy powstał przedmiotowy mostek.
Skonstatować należy, że naruszenie przez organy w/w przepisów proceduralnych czyni przedwczesnym odniesienie się przez sąd do pozostałych zarzutów skargi, dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego. Ocena zastosowania przepisów prawa materialnego jest bowiem ściśle uzależniona od ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez organ przepis prawa materialnego.
Dlatego też, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w związku z art.135 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.