Uzasadnienie
Uzasadnienie.
C. P. i B. P. pismem z dnia 18 sierpnia 2022r. wnieśli skargę na uchwałę Rady Gminy Jerzmanowice – Przeginia wydaną w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 15 grudnia 2003r. numer XVII/166/03 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Gminie Jerzmanowice-Przeginia w obszarze sołectwa Szklary (publ. Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 13 lutego 2004 r., numer 31, pozycja 394 - zwanej dalej w skrócie uchwałą nr XVII/166/03) wraz z uchwałami zmieniającymi Rady Gminy Jerzmanowice - Przeginia w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego numer Xlll/66/07 z dnia 24 września 2007r. (publ. Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 24 września 2007r. nr 866, pozycja 5692 - zwaną dalej w skrócie uchwałą nr XIII/66/07) oraz numer L/327/2018 z dnia 28 maja 2018r. (publ. Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 11 czerwca 2018, pozycja 4207 - zwaną dalej w skrócie uchwałą nr L/327/2018) — dalej zwane łącznie w skrócie również MPZP Szklary - w części, tj. co do:
1/ § 7 ust. 2 pkt 1 lit. j MPZP Szklary w brzmieniu nadanym § 3 uchwały nr XIII/66/07 z dnia 24 września 2007 r., 2/ § 7 ust. 2 pkt 1 lit. b MPZP Szklary w brzmieniu przyjętym w § 3 uchwały nr XIII/66/07 z dnia 24 września 2007 r., a następnie częściowo zmienionym w § 2 pkt 4 uchwały nr L/327/2018 z dnia 28 maja 2018 r., 3/ § 19 MPZP Szklary w brzmieniu przyjętym w uchwale nr XVII/166/03 z dnia 15 grudnia 2003 r., a następnie częściowo zmienionym w § 4 ust. 28 uchwały nr XIll/66/07 24 września 2007 r.,
- — w zakresie, w jakim w/w aktualne postanowienia planu miejscowego o treści przyjętej w zaskarżonych uchwałach zmieniających, określające zasady kształtowania oraz ograniczenia zabudowy odnoszą się do nieruchomości gruntowej położonej w [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 0,2524 ha, obręb 8 [...], dla której Sąd Rejonowy dla Krakowa — Podgórza w Krakowie VIII Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w Skale prowadzi księgę wieczystą [...], względem której przysługuje skarżącym prawo własności.
Wskazanej wyżej uchwale XVII/166/03 w brzmieniu uwzględniającym zmiany wprowadzone uchwałami zmieniającymi numer XIII/66/07 oraz numer L/327/2018, współkreującymi łącznie aktualne brzmienie MPZP Szklary, skarżący zarzucili naruszenie przepisów art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art, 140 kodeksu cywilnego w zw. z art. 64 ust. 3 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej - poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżących, związanych z prawem własności nieruchomości działki ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 0,2524 ha, obręb 8 [...], położonej w [...] na terenie objętym skarżonym planem miejscowym.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonego planu miejscowego w części, tj. § 7 ust. 2 pkt 1 lit. b, § 7 ust. 2 pkt 1 lit. j oraz § 19 MPZP Szklary - w zakresie nieruchomości gruntowej położonej w Szklarach, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 0,2524 ha, obręb 8 [...], oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wskazano, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w Gminie Jerzmanowice - Przeginia w obszarze sołectwa Szklary został przyjęty pierwotnie uchwałą Rady Gminy Jerzmanowice - Przeginia z dnia 15 grudnia 2003 r. numer XVIl/166/03. Kontestinowane w skardze ustalenia MPZP Szklary dotyczą jego aktualnej zawartości normatywnej, a więc z uwzględnieniem zmian treści planu wprowadzonych uchwałami Rady Gminy Jerzmanowice - Przeginia w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego numer Xlll/66/07 z dnia 24 września 2007 r. oraz numer L/327/2018 z dnia 28 maja 2018 r. Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Kontrola sądu administracyjnego obejmuje akty prawa miejscowego.
Skarżący podnieśli, że skarżonym aktem prawa miejscowego jest obowiązujący plan miejscowy jako pewna spójna całość, a uchwały zmieniające (uzupełniające) pierwotne zapisy MPZP Szklary nie mają charakteru samoistnego, gdyż w tym przypadku "zmiany" dotyczą merytorycznej modyfikacji wyrywkowych regulacji w ramach zachowanej systematyki planu miejscowego - jako aktu stanowiącego miejscową normę prawną. W ocenie skarżących, fakt dokonania nowelizacji planu miejscowego nie oznacza więc "rozczłonkowania" przedmiotu skargi i naruszenia zasady jednolitości i spójności planu miejscowego określonej w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W obrocie prawnym nadal bowiem funkcjonuje jeden akt prawa miejscowego, którym jest miejscowy plan zagospodarowania i to właśnie ten akt ustala przeznaczenie terenu i zasady jego zagospodarowania. Zarzuty skargi dotyczą konkretnych unormowań prawnych stanowiących treść samego planu, chociaż zostały wprowadzone do lokalnego porządku prawnego na mocy uchwał nowelizujących również uczynionych przedmiotem skargi.
Co za tym idzie, przedmiotem skargi jest akt prawa miejscowego w postaci planu miejscowego w brzmieniu uwzględniającym zmiany wprowadzone nowelizacjami. Skarżący są zdania, że zachodzi możliwość dokonania jednej - wspólnej sądowej kontroli legalności planu miejscowego w brzmieniu uwzględniającym zmiany dokonane w nim kolejnymi uchwałami skarżonego organu. Treść uczynionego przedmiotem skargi planu miejscowego - jako aktu prawa miejscowego - wyznaczana jest w takim przypadku łącznie uchwałą Rady Gminy Jerzmanowice-Przeginia z dnia 15 grudnia 2003 r. numer XVII/166/03 wraz z uchwałami zmieniającymi z dnia 24 września 2007 r. numer Xlll/66/07 oraz z dnia 28 maja 2018 r. numer L/327/2018 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Kwestionowany MPZP Szklary w aktualnym brzmieniu uwzględnia nie tylko postanowienia zamieszczone już w jego pierwotnym brzmieniu zawartym w uchwale Rady Gminy Jerzmanowice - Przeginia z dnia 15 grudnia 2003 r. numer XVll/166/03, ale także w uchwałach zmieniających z dnia 24 września 2007 r. numer XIII/66/07 oraz z dnia 28 maja 2018 r. numer L/327/2018. W konsekwencji, przynajmniej część z kontestowanych zapisów planu podjęta została przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, zmieniającej m. in. ustawę z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dniem 1 czerwca 2017 r. Powyższe oznacza, że przedmiotowa skarga musiała być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżący uczynili zadość temu wymogowi poprzez wystosowanie w pisma z dnia 10 czerwca 2022 r. (nadanym w dniu 21 czerwca 2022 r.) wezwania do usunięcia naruszenia prawa do Rady Gminy Jerzmanowice-Przeginia. Rada Gminy Jerzmanowice - Przeginia w dniu 25 lipca 2022 r. podjęła uchwałę nr XLVIII/334/2022, w której odmówiła uwzględnienia wezwania. W związku z powyższym w ustawowym terminie, tj. przed upływem terminu sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania skarżący złożyli niniejszą skargę z zachowaniem trzydziestodniowego terminu od dnia doręczenia skarżącym odpowiedzi organu na ich wezwanie.
W kwestii legitymacji skargowej C. P. i B. P. skarżący wyjaśnili, iż skarga została wywiedziona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem; podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej; może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przez interes prawny rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu kształtujący jego sytuację prawną. Musi to być interes indywidualny, bezpośredni i realny, wynikający z normy obowiązującego prawa, naruszony aktem prawa miejscowego. Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący.
Odnosząc powyższe do realiów przedmiotowej sprawy skarżący wskazali, iż kwestionowane zapisy MPZP Szklary naruszają interes prawny skarżących. C. P. i B. P. są właścicielami nieruchomości gruntowej, położonej w [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 0,2524 ha, obręb 8 [...], dla której Sąd Rejonowy dla Krakowa — Podgórza w Krakowie VIII Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w Skale prowadzi księgę wieczystą [...] Opisana wyżej nieruchomość objęta jest ustaleniami kwestionowanego obecnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Gminie Jerzmanowice - Przeginia w obszarze sołectwa Szklary. Naruszenie interesu prawnego skarżących jako właścicieli spornej nieruchomości - wynika z faktu objęcia tego gruntu skarżonym planem miejscowym, z uwzględnieniem kolejnych wprowadzonych doń zmian odnoszących się do przyjętych zasad kształtowania zabudowy i ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości.
Ustalenia MPZP Szklary w zakresie dotyczącym przyjętych w § 19, a także w § 7 ust. 2 pkt 1 lit. b oraz § 7 ust. 2 pkt 1 lit. j zasad kształtowania oraz ograniczeń zabudowy nieruchomości gruntowej położonej w [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] w sposób bezpodstawny i rażący ograniczają prawo własności skarżących, z uwagi na nieproporcjonalność ingerencji w to prawo. Ustalenia odnoszące się m. in. do ustanowienia strefy ochronnej w powiązaniu z określoną maksymalną wysokością budynków przewidzianych do realizacji na działce oraz wyznaczonymi w sposób sztywny, ogólny i abstrakcyjny (niepowiązany w żaden sposób z warunkami terenowymi) ograniczeniami w mikroniwelacji działki - naruszają interes prawny skarżących, albowiem mają istotny, wręcz przemożny wpływ na możliwość wykorzystania tej działki, w tym jej zabudowy. Kwestionowane postanowienia planu, formalnie dopuszczającego realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na przeważającym obszarze działki, faktycznie ją jednak uniemożliwiają, ograniczając do minimum funkcjonalność działki i tym samym obniżając jej wartość.
Wskutek nadania MPZP Szklary aktualnej treści, skarżący zostali pozbawieni możliwości racjonalnej gospodarczo zabudowy swojej własności zgodnie z pozostałymi ustaleniami planu. Istnieje bezpośredni związek pomiędzy kwestionowanym planem miejscowym a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją skarżących, która istnieje w chwili wprowadzenia w życie kwestionowanego aktu i powoduje następstwo w postaci ograniczenia uprawnień właścicielskich. Kwestionowane postanowienia MPZP Szklary w sposób oczywisty naruszają interes prawny skarżących - jako właścicieli działki nr [...] położonej w [...] gdyż treść spornych ustaleń planu powoduje niezwykle doniosłe dla nich skutki. Kontestowane zapisy prowadzą bowiem do praktycznego pozbawienia znaczenia prawa własności w postaci krańcowego ograniczenia prawa zabudowy nieruchomości - ze względu na wykluczające się zapisy MPZP Szklary. Wprowadzenie tego rodzaju zasad kształtowania zabudowy w odniesieniu do przedmiotowej działki nastąpiło z przekroczeniem władztwa planistycznego gminy, co oznacza naruszenie zasad sporządzania planu w sposób istotny, wymagający stosownej korekty części tekstowej planu.
Co do materialnoprawnych przesłanek zasadności skargi skarżący podkreślili, iż wnosząc skargę nie zarzucają, aby zachodziły przesłanki do stwierdzenia nieważności całego skarżonego planu miejscowego. W ich ocenie jednak skarga zasługuje na uwzględnienie w części dotyczącej działki skarżących. W zakresie bowiem ustalenia określonych zasad kształtowania zabudowy i ograniczeń w zagospodarowaniu działki skarżących nr [...], zostało przekroczone władztwo planistyczne gminy, co oznacza naruszenie zasad sporządzania planu w sposób istotny, wymagający stwierdzenia nieważności w tej części relewantnych postanowień zaskarżonego planu.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto jednolicie, że dopuszczalność ograniczeń prawa własności, tak samo jak wszelkich innych konstytucyjnych praw i wolności jednostki, musi być oceniana także z punktu widzenia ogólnych przesłanek ustanowionych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w szczególności z punktu widzenia zasady proporcjonalności. Pozostaje poza sporem, że ograniczenia prawa własności dopuszczalne są tylko w zakresie, w jakim nie naruszają "istoty" tego prawa (art. 64 ust. 3 in fine w zw. z art. 31 ust. 3 zd. 2 Konstytucji RP). W powołanym przepisie art. 31 ust. 3 zdanie pierwsze Konstytucji RP ustrojodawca, konstruując zasadę proporcjonalności (zakazu nadmiernej ingerencji), szczególny nacisk położył na kryterium "konieczności w demokratycznym państwie". Oznacza to, że każde ograniczenie praw i wolności jednostki musi być w pierwszym rzędzie oceniane w płaszczyźnie pytania, czy było ono "konieczne".
Dla oceny legalności działania organu władzy publicznej istotne pozostaje więc zagadnienie, czy tego samego celu (efektu) do wprowadzonego w kwestionowanym akcie prawnym nie można było osiągnąć przy użyciu innych środków, mniej uciążliwych dla obywatela, bo słabiej ingerujących w sferę jego praw i wolności. Ingerencja w prawo do poszanowania mienia musi zachowywać sprawiedliwą równowagę pomiędzy wymogami interesu publicznego lub powszechnego społeczności a wymogami ochrony podstawowych praw jednostki. Każdorazowo powinnością organu planistycznego przy wprowadzaniu ograniczeń prawa własności w związku z przyjętymi ustaleniami planu miejscowego winna być troska o zachowanie rozsądnych proporcji pomiędzy stosowanymi środkami a celem, który ma zostać zrealizowany przy użyciu jakiegokolwiek środka pozbawiającego osobę jej własności lub kontrolującego korzystanie z niej. Ograniczenie indywidualnego prawa własności przez organ w treści uchwalonego planu miejscowego winno być uzasadnione konkretnymi przesłankami, a nie ogólnym odwołaniem do kompetencji, a więc motywowane konkretnym argumentem, że ograniczenie takie jest in casu konieczne, a nie li tylko argumentem, że ograniczenie jest możliwe (dopuszczalne).
Istota skargi w przedmiotowej sprawie sprowadza się do wprowadzenia w ramach MPZP Szklary nadmiernej i nieproporcjonalnej ingerencji w przysługujące skarżącym prawo własności opisanej wyżej nieruchomości w części działki nr [...] obr. 8 [...] przeznaczonej w planie na cele mieszkalnictwa zagrodowego i jednorodzinnego (oznaczone na rysunku planu symbolem M). Ingerencja planistyczna w sposób wykonywania prawa własności w tym konkretnym przypadku (tj. co do tej części działki) prowadzi do faktycznego pozbawienia uprawnionych możliwości zabudowy posesji zgodnie z wynikającym z MPZP Szklary przeznaczeniem. Mimo formalnego przeznaczenia terenu na cele zabudowy, treść kwestionowanych tu przepisów MPZP Szklary kształtujących szczegółowe zasady zabudowy w istocie faktycznie pozbawia właścicieli działki prawa do jej zabudowy. W ramach formalnie zagwarantowanego w planie przeznaczenia terenu (symbol M), właściciele przedmiotowej posesji zostali faktycznie pozbawieni uprawnień dotyczących możliwości realizacji podstawowej inwestycji budowlanej tj. budowy domu jednorodzinnego parterowego z użytkowym poddaszem, wraz z niezbędną infrastrukturą, dojściem i dojazdem.
Zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 1 lit. b (w brzmieniu tego przepisu nadanym na mocy § 3 w zw. z § 4 uchwały nr Xlll/66/07, a następnie zmienionym na podstawie § 2 pkt 4 uchwały nr L/327/2018) oraz § 7 ust. 2 pkt 1 lit. j (w brzmieniu nadanym na mocy § 3 w zw. z § 4 uchwały nr Xlll/66/07) MPZP Szklary, dla nowych obiektów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej przewidziana została maksymalna wysokość 9 metrów, a jednocześnie mikroniwelacja działki, na której obiekt taki ma być posadowiony, została ograniczona do maksymalnych nasypów do 1,0 m, a maksymalnych wykopów do 1,0 m od naturalnego poziomu terenu. Dla porządku należy dodać, że bardzo zbliżoną zawartość normatywną kształtowania zabudowy w terenach oznaczonych symbolem M przed wprowadzeniem wyżej opisanych zmian do MPZP Szklary przewidywały też pierwotne zapisy planu zawarte w uchwale nr XVII/166/03, które zostały następnie zastąpione nową treścią § 7 planu na mocy § 3 w zw. z § 4 uchwały nr Xlll/66/07.
Zdaniem skarżących, nadmiernie "usztywnione", pozbawione jakichkolwiek rozwiązań stanowiących "wentyl bezpieczeństwa" na wypadek szczególnych uwarunkowań terenowych, zapisy dotyczące zwłaszcza zasad mikroniwelacji terenu - wyłączają możliwość zabudowy posesji skarżących. Przedmiotowa działka nr [...] jest znacznie zróżnicowana wysokościowo, czego zapisy MPZP Szklary w żaden sposób nie uwzględniają (podobnie jak stanowisko Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie, na które powołuje się skarżony organ). Teren działki opada w kierunku południowo - wschodnim. W obszarze o przeznaczeniu w planie określonym symbolem M, rzędne wysokościowe działki nr [...] obejmują rozpiętość blisko 7 metrów. Przy dopuszczonej w § 7 ust. 2 pkt 1 lit. j MPZP Szklary (w brzmieniu nadanym na mocy § 3 w zw. z § 4 uchwały nr XIII/66/07) możliwości reprofilacji gruntu na poziomie +/- 1 metra oraz maksymalnej wysokości budynku na poziomie 9 metrów, niemożliwe jest wykonanie chociażby jednej kondygnacji nadziemnej, bez istnienia której niemożliwe jest przecież w praktyce wzniesienie budynku o funkcji mieszkalnej, tj. obiektu, którego realizacja przewidziana została na tym terenie jako przeznaczenie podstawowe.
Dla przedmiotowej działki nr [...], która znajduje się w terenie przewidzianym na budownictwo zagrodowe i jednorodzinne, oznacza to w praktyce, że nie jest możliwe zlokalizowanie jakiegokolwiek zgodnego z prawem budowlanym, pozostałymi wymogami planu, zasadami sztuki budowlanej, a nawet prawami fizyki - budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Z uwagi na znaczne pofałdowanie terenu działki, niemożliwa jest realizacja choćby parterowego budynku mieszkalnego z użytkowym poddaszem - ze względu na brak możliwości profilowania terenu z uwzględnieniem wymagań dotyczących maksymalnej wysokości budynku i sztywnych ograniczeń w zmianie ukształtowania terenu.
Reasumując, ustalenia MPZP Szklary w zakresie dotyczącym przyjętych w § 7 ust. 2 pkt 1 lit. j MPZP Szklary, w § 7 ust. 2 pkt 1 lit. b, a także w § 19 zasad kształtowania oraz ograniczeń zabudowy nieruchomości gruntowej położonej w [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] w sposób bezpodstawny i rażący ograniczają prawo własności skarżących, co stanowi o naruszeniu art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 64 Konstytucji RP i art. 140 Kodeksu cywilnego, z uwagi na nieproporcjonalność ingerencji w to prawo. Kwestionowane postanowienia planu ograniczają do minimum funkcjonalność działki i tym samym obniżają jej wartość, albowiem choć formalnie dopuszczają realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na przeważającym obszarze działki, to faktycznie ją jednak uniemożliwiają. Wskutek uchwalenia MPZP Szklary w aktualnej treści skarżący zostali bezpodstawnie pozbawieni możliwości racjonalnej gospodarczo zabudowy swojej własności zgodnie z pozostałymi ustaleniami planu.
Powyższe świadczy o przekroczeniu granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżących, związanych z prawem własności nieruchomości działki ewidencyjnej nr [...], położonej na terenie objętym skarżonym planem miejscowym. Z wszystkich omówionych wyżej względów skarga w ocenie skarżących zasługuje na uwzględnienie, a stwierdzenie nieważności części tekstowej MPZP Szklary w postulowanym zakresie nie spowoduje przy tym dezintegracji planu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ potwierdził, iż w dniu 23 czerwca 2022 r. do Biura Rady Gminy Jerzmanowice-Przeginia wpłynęło wezwanie C. P. i B. P. do usunięcia naruszenia prawa przez Radę Gminy Jerzmanowice-Przeginia, które miało zostać dokonane, w ocenie wzywających, wskutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa Szklary - w zakresie dotyczącym ustaleń miejscowego planu obejmujących działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni 0,2524 ha, obręb 8 [...], dla której Sąd Rejonowy dla Krakowa-Podgórza w Krakowie Wydział Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w Skale prowadzi księgę wieczystą [...] Jak wynika z treści księgi wieczystej małżonkowie C. i B. P. są właścicielami opisanej wyżej nieruchomości. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dotyczyło: 1) uchwały Nr XVII/166/03 Rady Gminy Jerzmanowice - Przeginia z dnia 15 grudnia 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jerzmanowice - Przeginia w obszarze sołectwa Szklary (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 13 lutego 2004 r. Nr 31, poz. 394);
2) uchwały Nr XIII/66/07 Rady Gminy Jerzmanowice - Przeginia z dnia 24 września 2007 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jerzmanowice - Przeginia w obszarze sołectwa Szklary, w zakresie określonym uchwałą Nr XLII/302/06 Rady Gminy Jerzmanowice - Przeginia z dnia 27 marca 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 6 grudnia 2007 r. Nr 866, poz. 5692);
3) uchwały Nr L/327/2018 Rady Gminy Jerzmanowice-Przeginia z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Gminie Jerzmanowice-Przeginia dla obszaru sołectwa Szklary w jego granicach administracyjnych (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 11 czerwca 2018 r., poz. 4207).
W przywołanych wyżej uchwałach zakwestionowano następujące zapisy:
- 1) § 7 ust 2 pkt 1 lit j mpzp Szklary - w brzmieniu nadanym § 3 uchwały Nr XllI/66/07, tj. stanowiącym: "Ustala się zasady kształtowania ładu przestrzennego w tym zasady kształtowania nowej, rozbudowywanej i remontowanej zabudowy oraz ustala się warunki podziału terenów na nowe działki budowlane: 2. Ustala się następujące zasady kształtowania zabudowy: 1) Dla nowych obiektów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej ustala się: j) mikroniwelacja terenu działki: maksymalne nasypy do 1,0 m, maksymalne wykopy do 1,0 m od naturalnego poziomu terenu",
- 2) § 7 ust 2 pkt 1 lit b mpzp Szklary - w brzmieniu nadanym § 3 uchwały Nr XIII/66/07 i następnie zmienionym w § 2 pkt 4 uchwały Nr L/327/2018, tj. stanowiącym: "Ustala się zasady kształtowania ładu przestrzennego w tym zasady kształtowania nowej, rozbudowywanej i remontowanej zabudowy oraz ustala się warunki podziału terenów na nowe działki budowlane: 2. Ustala się następujące zasady kształtowania zabudowy: 1) Dla nowych obiektów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej ustala się: b) maksymalną wysokość - 9 metrów",
- 3) § 19 mpzp Szklary - w brzmieniu nadanym uchwałą Nr XIII/166/03 i następnie zmienionym §4 ust. 28 uchwały Nr XIII/66/07, tj. stanowiącym: "W celu ochrony mieszkańców przed uciążliwością komunikacyjną tworzy się strefę techniczną komunikacji obejmującą tereny przylegające do odcinków drogi (ulicy) KZ, składającą sią ze strefy zagrożenia "Kz" i strefy uciążliwości "Ku". W strefie zagrożenia "Kz" wprowadza się zakaz lokalizacji budynków mieszkalnych oraz obiektów i urządzeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w odległości 10m od linii rozgraniczających dróg (ulic) KZ. W strefie tej wskazana jest lokalizacja pasów zieleni ochronnej o charakterze osłon izolacyjnych, przeciwśnieżnych i przeciwwietrznych oraz obiektów i urządzeń służących ochronie akustycznej; ponadto zalecana jest zmiana rodzajów upraw na terenach rolnych (wprowadzanie upraw selektywnych). W strefie uciążliwości "Ku" dla lokalizacji budynków mieszkalnych oraz przeznaczonych na stały pobyt ludzi w odległościach 10 - 50 m od linii rozgraniczających dróg (ulic) KZ wprowadza się warunek ich realizacji zgodnie z wymogami ochrony akustycznej, umożliwiającymi osiągnięcie w ich otoczeniu poziomu hałasu równoważnego nie przekraczającego wartości dopuszczalnych określonych w przepisach odrębnych". Organ nie uwzględnił wezwania skarżących do naruszenia prawa.
Organ podkreślił w odpowiedzi na skargę, iż stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może nastąpić, jak stanowi art 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tylko w razie stwierdzenia określonych, stypizowanych naruszeń prawa, tj. istotnego naruszenia zasad sporządzania planu, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, a także w razie naruszenia właściwości organów. Podniósł również, iż nie każde, wynikające z zapisów planu zagospodarowania przestrzennego, naruszenie indywidualnego interesu prawnego jest tożsame z przekroczeniem władztwa planistycznego, a więc z istotnym naruszeniem zasad uchwalania planu. Ochrona interesu indywidualnego właściciela nieruchomości nie ma i nie może mieć charakteru bezwzględnego, tj. zakazującego wszelkiej ingerencji wobec tej nieruchomości, gdyż w takim wypadku gminy nie mogłyby planować i kształtować zagospodarowania przestrzennego.
Gmina musi mieć możliwość planowania przestrzeni publicznej, niezależnie od istniejących stosunków własnościowych. Stąd też orzeczenie stwierdzające nieważność uchwały w części może zapaść tylko wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego bądź uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (norm prawa materialnego). Obowiązku takiego nie ma więc, gdy wprawdzie naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego - wówczas, mimo naruszenia prawem chronionego interesu skarżącego, w szczególności interesu wynikającego z uprawnień właścicielskich, skarga nie może być uwzględniona.
W ocenie organu do takiego naruszenia w przypadku skarżonego planu nie doszło, co uzasadnia wniosek o oddalenie skargi. Uzasadniając natomiast wprowadzone planem ograniczenia w zabudowie nieruchomości skarżących organ wyjaśnił, iż kierował się potrzebą ochrony walorów przyrodniczo-krajobrazowych oraz koniecznością zapewnienia ochrony przed naruszeniem stosunków wodnych, które zostały przyjęte w rezultacie uzgodnienia z Parkami Krajobrazowymi Dolinki Krakowskie.
Ponieważ wyżej opisana skarga jest w istocie skargą na trzy odrębne akty prawa miejscowego (trzy uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) - zarządzeniem z dnia 7 grudnia 2022r. (k. 87 akt) skargi na poszczególne uchwały zostały rozłączone do odrębnych postępowań, toczących się pod osobnymi sygnaturami akt.
Pod sygnaturą akt II SA/Kr 1127/22 zarejestrowano skargę na uchwałę Rady Gminy Jerzmanowice – Przeginia wydaną w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 15 grudnia 2003r. numer XVII/166/03 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Gminie Jerzmanowice-Przeginia w obszarze sołectwa Szklary (publ. Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 13 lutego 2004 r., numer 31, pozycja 394).
Pod sygnaturą akt II SA/Kr 1447/22 zarejestrowano skargę na uchwałę Rady Gminy Jerzmanowice - Przeginia w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego numer Xlll/66/07 z dnia 24 września 2007r. (publ. Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 24 września 2007r. nr 866, pozycja 5692).
Pod sygnaturą akt II SA/Kr 1448/22 zarejestrowano skargę na uchwałę nr L/327/2018 Rady Gminy Jerzmanowice – Przeginia z dnia 28 maja 2018r. wydaną w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Gminie Jerzmanowice-Przeginia w obszarze sołectwa Szklary (publ. Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 11 czerwca 2018, pozycja 4207) - i to ta uchwała oraz zarzuty skargi dotyczące tej uchwały będą przedmiotem dalszych rozważań niniejszego uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329 t.j. z dnia 2022.02.09, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm., dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.
Z kolei zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej "u.p.z.p.") – postrzeganym na ogół jako przepis szczególny wobec powołanego przepisu u.s.g. – istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.
Tytułem wstępu i z uwagi na charakter zarzutów podnoszonych w skardze, wskazać ogólnie należy, iż przepis art. 2 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach, a art. 4 ust. 1 u.p.z.p. wprost wskazuje, że zadaniem własnym gminy jest ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Przepisy te stanowią podstawę do kształtowania jednego z istotnych uprawnień organów gminy, jakim jest władztwo planistyczne. Władztwo planistyczne stanowi kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami oraz zapewnieniem ładu przestrzennego kształtowania polityki przestrzennej. Zaznaczyć trzeba, że uchwalając plan miejscowy najczęściej następuje wyważanie interesów: prywatnego i publicznego, co nieuchronnie prowadzi do powstawania konfliktów interesów indywidualnych z interesem publicznym.
Władztwo planistyczne gminy nie ma charakteru pełnego, niczym nieograniczonego prawa. Granicami tego władztwa są konstytucyjnie chronione prawa, w tym przede wszystkim prawo własności. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich;
2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Przywołane regulacje u.p.z.p. przyznają gminie atrybut tzw. władztwa planistycznego, stanowiąc podstawę legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. Stanowią one, przewidziane w art. 64 ust. 3 Konstytucji i art. 140 Kodeksu cywilnego, przedmiotowe ograniczenie w sposobie wykonywania prawa własności nieruchomości, poddając korzystanie z nieruchomości rygorom wynikającym z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślić przy tym trzeba, że prawo własności nie jest prawem absolutnym, może zatem doznawać ograniczeń między innymi na podstawie przepisów u.p.z.p. Plan miejscowy, na mocy art. 14 ust. 8 u.p.z.p., został uznany za akt prawa miejscowego, czyli zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy, ustalając przeznaczenie danego terenu w określonym zakresie, może prowadzić do ograniczeń prawa własności przez posiadających to konstytucyjnie chronione prawo (art. 21 Konstytucji) na objętym planem obszarze, ale również na obszarze sąsiadującym z terenem planu, jeśli istnieje prawdopodobieństwo oddziaływania funkcji działek objętych planem na teren sąsiadujący. Ograniczenia te muszą jednak pozostawać w zgodzie z wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji zasadą proporcjonalności, która zakazuje nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki (zob. np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 maja 1999 r. sygn. akt SK 9/98. OTK 1999 Nr 4, poz. 78). Wskazany przepis Konstytucji wskazuje też wartości, których ochrona przemawia za dopuszczalnością ingerencji w sferę praw (w tym w prawa właściciela). W konsekwencji, organy gminy zobowiązane są w toku procedury planistycznej rozważyć wszystkie wchodzące w grę interesy, a sytuacje konfliktowe rozstrzygać zgodnie z obowiązującym prawem, w szczególności mając na względzie konieczność zachowania proporcjonalności ingerencji w prawo własności.
Badając legalność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy zbadać zgodność postanowień planu z ustaleniami studium, co wynika z art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Gmina kształtuje swoją politykę przestrzenną, w tym lokalne zasady zagospodarowania, uchwalając studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowana przestrzennego. Organ stanowiący gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny zgodności z nim projektu planu miejscowego. Stopień związania planów ustaleniami studium zależy zatem w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Jednym z założeń polityki przestrzennej gminy jest stopień związania planowania miejscowego przez ustalenia studium, który może być, w zależności od szczegółowości ustaleń studium - silniejszy lub słabszy.
W orzecznictwie i literaturze zauważa się także, że zgodność planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie oznacza i nie może oznaczać prostego przenoszenia ustaleń studium do planu. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.z.p., studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy służy gminie do określenia kierunków jej polityki przestrzennej. Stąd, zgodnie z art. 10 ust. 2 u.p.z.p., jego postanowienia wyznaczają z zasady ogólne kierunki działalności i wskaźniki dla wydzielonych obszarów. Studium zawiera diagnozę zagospodarowania przestrzennego i określa politykę gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego, zwykle w dłuższym czasie. Postanowienia studium są dla organu sporządzającego plan wiążące (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.), co oznacza, że regulacje planu nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć.
Rada gminy, uchwalając określonej treści studium, sama decyduje o zakresie, szczegółowości związania, o jakim mowa w art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Zakres i sposób tego związania uzależniony jest od stopnia szczegółowości ustaleń zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, przy czym podstawę stwierdzenia zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium stanowią łącznie część tekstowa oraz część graficzna planu miejscowego i studium. Studium z założenia ma być aktem elastycznym, który jednak zawiera nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania przestrzennego (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008, s. 78 i nast.). Skoro, jak wskazano wyżej, w studium określa się m.in. kierunki zmian w przeznaczaniu terenów (art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), to gmina w ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego, może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium.
Inne przeznaczenie konkretnego terenu w planie miejscowym niż przeznaczenie przyjęte w studium kwalifikowane jest jako istotne naruszenie prawa, tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zwłaszcza gdy przeznaczenie terenu w planie jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium (por. wyrok NSA z 26 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 412/11, LEX nr 1081781 i wyrok NSA z dnia 8.10.2019r. sygn. II OSK 2795/17).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, co następuje.
W pierwszej kolejności, odnosząc się do kwestii interesu prawnego skarżących, uzasadniającego skuteczne wniesienie skargi na uchwałę Nr L/327/2018 Rady Gminy Jerzmanowice – Przeginia z dnia 28 maja 2018r. wskazać należy, iż skarżący C. P. i B. P. składając skargę na w/w uchwałę w zakresie dotyczącym działki nr [...] obręb 8 [...], położonej w [...], która stanowi własność skarżących - z uwagi na narzucony planem sposób możliwego zainwestowania tej nieruchomości, posiadają interes prawny uzasadniający skuteczne złożenie skargi na uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego – co między stronami było bezsporne.
Wyjaśnić też należy, iż zachowany został tok formalnoprawny podjęcia zaskarżonej – tj. uchwały Nr L/327/2018 Rady Gminy Jerzmanowice – Przeginia z dnia 28 maja 2018r. wydanej w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Gminie Jerzmanowice-Przeginia w obszarze sołectwa Szklary. Procedura sporządzania miejscowego planu była przedmiotem analizy i oceny Sądu, który w powyższym zakresie stwierdza legalność przeprowadzonej procedury planistycznej, której nota bene skarżący w zarzutach skargi nie kwestionowali. Tok formalnoprawny podjęcia zaskarżonej uchwały, przebiegał następująco: Ogłoszenie/obwieszczenie Wójta Gminy Jerzmanowice-Przeginia o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – 3 sierpnia 2017 r. Zawiadomienie instytucji i organów właściwych do uzgodnienia i opiniowania projektu zmiany planu miejscowego o przystąpieniu do sporządzenia tegoż planu – 2 sierpnia 2017. Termin składania wniosków do planu - do 1 września 2017 r. Rozpatrzenie wniosków złożonych do sporządzanego planu – 19 października 2017 r. Przekazanie projektu planu do opiniowania i uzgodnień ustawowych – 6 grudnia 2017r. i 11 stycznia 2018 r. Ogłoszenie/obwieszczenie Wójta Gminy Jerzmanowice-Przeginia o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko - 6 kwietnia 2018r.
Dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w wyłożonym projekcie planu – 25 kwietnia 2018 r. Termin składania uwag do wyłożonego projektu planu - do 21 maja 2018 r. Rozpatrzenie uwag złożonych do wyłożonego projektu planu - Zarządzenie Wójta Gminy Jerzmanowice-Przeginia z dnia 25 maja 2018 r. Uchwalanie planu - Sesja Rady Gminy Jerzmanowice-Przeginia – 28 maja 2018r. - czytanie projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu oraz rozstrzygnięcie w sprawie rozpatrzenia uwag do projektu planu - nie złożono uwag. Uchwalanie planu - Sesja Rady Gminy Jerzmanowice-Przeginia – 28 maja 2018r. - głosowanie projektu uchwały - Rada podjęła uchwałę Nr L/327/2018 w sprawie uchwalenia zmiany planu zagospodarowania przestrzennego w Gminie Jerzmanowice-Przeginia dla obszaru sołectwa Szklary w jego administracyjnych granicach. Ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 11 czerwca 2018, pozycja 4207. W toku procedury sporządzona została w sposób właściwy prognoza skutków finansowych uchwalenia planu.
Przystępując do merytorycznego badania zarzutów skargi w granicach interesu prawnego skarżących stwierdzić wskazać należy, iż przedmiotem niniejszej sprawy i rozważań jest zakwestionowany § 2 pkt 4 uchwały Nr L/327/2018 Rady Gminy Jerzmanowice – Przeginia z dnia 28 maja 2018r. wydanej w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Gminie Jerzmanowice-Przeginia w obszarze sołectwa Szklary (publ. Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 11 czerwca 2018, pozycja 4207). Kwestionowany zapis tj. § 7 ust 2 pkt 1 lit b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - w brzmieniu nadanym § 3 uchwały Nr XIII/66/07 i następnie zmienionym w § 2 pkt 4 uchwały Nr L/327/2018 stanowi: "Ustala się zasady kształtowania ładu przestrzennego w tym zasady kształtowania nowej, rozbudowywanej i remontowanej zabudowy oraz ustala się warunki podziału terenów na nowe działki budowlane: 2. Ustala się następujące zasady kształtowania zabudowy: 1) Dla nowych obiektów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej ustala się: b) maksymalną wysokość - 9 metrów" – przy czym podkreślić należy, iż § 2 pkt 4 uchwały Nr L/327/2018 (który jest przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu) brzmi: w § 7 ust.2 pkt.1 lit.b otrzymuje brzmienie "b) maksymalną wysokość – 9 metrów;".
Przed powyższą zmianą dokonaną uchwałą Nr L/327/2018 zapis planu w zakresie kwestionowanego § 7 ust 2 pkt 1 lit b brzmiał: "b) maksymalną wysokość – 9 metrów, licząc od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do najwyżej położonej kalenicy dachu;"(vide § 3 ust.2 pkt 1 lit. "b" uchwały Nr XIII/66/07). Zmiana zatem dokonana uchwałą będącą przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu (uchwała z 2018r.) sprowadziła się jedynie w stosunku do poprzedniego brzmienia przepisu (zawartego w uchwale z 2007r.) nie do jego merytorycznej zmiany, lecz co do uproszczenia zapisu określającego wysokość dopuszczalnej maksymalnej zabudowy, i miała na celu wyeliminowanie wątpliwości interpretacyjnych w sposobie liczenia tej wysokości, jakie mogły się pojawić na gruncie poprzedniej wersji zapisu. Dlatego też przedmiotem niniejszych rozważań jest nie tyle legalność wprowadzenia w planie jako obowiązującej maksymalnej wysokości 9 metrów (co będzie przedmiotem rozpoznania skargi na uchwałę z 2007r., która jest rozpoznawana przez tut.
Sąd pod sygn. akt II SA/Kr 1447/22), lecz legalność zmiany sposobu zapisu, kreującego dopuszczalną maksymalną wysokość zabudowy. Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, iż zapis "maksymalna wysokość – 9 metrów" określający dopuszczalną dla nowych obiektów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej maksymalną wysokość - 9 metrów w relacji do zapisu: "b) maksymalną wysokość – 9 metrów, licząc od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do najwyżej położonej kalenicy dachu;"- jest zapisem, który nie tylko nie narusza żadnych przepisów prawa materialnego powszechnie obowiązującego, ale również jest zgodny z zasadami mierzenia wysokości budynku, określonymi w § 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 z póź. zm.). Wprowadzony uchwałą z 2018r. zapis nie podważa zapisów cytowanego rozporządzenia (przepisu prawa powszechnie obowiązującego kreującego obiektywny porządek prawny), nie jest z nim sprzeczny, ani też nie powtarza wprowadzonych tym rozporządzeniem regulacji powszechnie obowiązujących, nie budzi również wątpliwości interpretacyjnych.
Cechy takie przypisać natomiast można było poprzedniemu zapisowi uchwały z 2007r., który został zmieniony kwestionowanym zapisem uchwały z 2018r. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż kwestionowany zapis uchwały z 2018r. nie wprowadził nowej regulacji określającej dopuszczalną maksymalną wysokość zabudowy, a jedynie dokonał redakcyjnej korekty zapisu planu z 2007r., która to korekta usunęła wątpliwości interpretacyjne, jakie mógł powodować poprzedni zapis, a więc poprawiła jakość i precyzyjność poprzedniego zapisu, i w tym znaczeniu nie narusza ona przepisów obowiązującego obiektywnego porządku prawnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.