Uzasadnienie
D. O. i W. O. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Wojewody skargę na postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia 30 lipca 2015 r. znak: [...]. Postanowieniem tym odmówiono wstrzymania decyzji tego organu z 14 listopada 2014 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. G. i M. G. pozwolenia na budowę dla budynku garażowego z wiatą na działkach nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. M. D. w N..
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z kategorii postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, a wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto Wojewoda wskazał, że po rozpatrzeniu zażalenia W. O. postanowieniem z 24 września 2015 r. znak: [...] uchylił opisane wyżej postanowienie Prezydenta Miasta [...] z 30 lipca 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 52 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Z przepisu tego wynika, że zaskarżony może zostać tylko taki akt administracyjny, który został wydany w wyniku rozpatrzenia wniesionego przez stronę środka zaskarżenia, a zatem co do zasady – rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Możliwość wniesienia środka zaskarżenia oznacza, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji może zostać wyeliminowane z obrotu prawnego przez organ odwoławczy. Dopuszczenie wniesienia skargi do sądu na akt wydany w pierwszej instancji oznaczałoby stworzenie pewnego rodzaju konkurencji pomiędzy administracyjną kontrolą instancyjną a kontrolą sprawowaną przez sąd.
Podkreślić trzeba, że w skardze jako przedmiot zaskarżenia wskazano postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia 30 lipca 2015 r. znak: [...], a w treści skargi jej zarzuty w ogóle nie nawiązują do wymienionego postanowienia Wojewody z 24 września 2015 r. Dlatego Sądu uznał, że zamiarem skarżących było zakwestionowanie wskazanego przez nich postanowienia Prezydenta Miasta [...].
Nie ulega wątpliwości, że postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia 30 lipca 2015 r. było postanowieniem wydanym w pierwszej instancji zaskarżalnym w drodze zażalenia, zaś dopiero postanowienie wydane w wyniku rozpatrzenia zażalenia podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Dlatego złożenie skargi na postanowienie Prezydenta Miasta [...] jako organu pierwszej instancji ocenić należy jako niedopuszczalne. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa sąd odrzuca skargę wówczas, gdy jest ona niedopuszczalna. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji postanowienia.
Zauważyć też należy, że zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia 30 lipca 2015 r. zostało uchylone postanowieniem Wojewody [...] z 24 września 2015 r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zatem w dniu wniesienia niniejszej skargi postanowienie objęte tą skargą zostało już wyeliminowane z obrotu prawnego, a więc tym bardziej nie mogło być przedmiotem zaskarżenia.