Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2017 r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyznał skarżącej M. G. prawo pomocy, obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Pismem z dnia 25 stycznia 2018 r. dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. wyznaczył dla skarżącej pełnomocnika z urzędu, w osobie radcy prawnego B. K..
W dniu 13 marca 2018 r. podczas rozprawy przez WSA w Krakowie pełnomocnik z urzędu złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte w żadnej części – w podwójnej wysokości wobec faktu, iż pełnomocnik udał się jeden raz na miejsce, którego dotyczy decyzja celem oględzin.
Orzekający z uwagi na treść[pic]4 ust 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. przychylił się do wniosku o podwyższenie przyznanego wynagrodzenia w wysokości nieprzekraczającej 150 % opłat uznając, za podjęta przez pełnomocnika dodatkowe czynności mieszczą się w zakresie określonym § 4 w/w Rozporządzenia.
W związku z powyższym na zasadzie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), § 21 ust.1 pkt 1 lit. c w zw. z § 4 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715) należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.