Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...].07.2010 r. (znak: [...]) Prezydent Miasta T., działając na podstawie art. 219 kpa odmówił M.Z., M.Z,..-K. J.Z. i L.Z. - wydania zaświadczenia w sprawie stwierdzenia samodzielności lokali w budynku usytuowanym przy ul. [...], w T. na działkach nr 1, 2 obręb [...]. W uzasadnieniu podniesiono, że po przeanalizowaniu dołączonego do wniosku projektu stwierdzono, że lokale położone są "w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z usługą, zlokalizowanym na dwóch działkach nr 1 i 3 obręb [...] w T. Ustalono ponadto na podstawie skróconego wypisu z ewidencji gruntów, że działki te stanowią własność różnych osób. Według art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. Nr 85, póz. 388) w razie wyodrębnienia własności lokali, grunt oraz wszelkie części budynku i inne urządzenia, które nie służą wy łącznie do użytku właścicieli lokali lub dotychczasowego właściciela nieruchomości ze względu na należące do niego niewyodrębnione lokale, stanowią ich współwłasność w częściach ułamkowych odpowiadających stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej budynku Przepis ten w odróżnieniu od dotychczasowego art. 137 § 2 k.c. wprowadził ustawowe kryterium określenia udziałów we współwłasności nieruchomości gruntowej.
Jest to przepis bezwzględnie obowiązujący i jego zastosowanie nie może być wolą stron ani wyłączone, ani ograniczone. Zgodnie z przyjętym orzecznictwem nie jest dopuszczalne ustanowienie odrębnej własności lokali w sytuacji, gdy budynek usytuowany jest na dwóch nieruchomościach stanowiących własność różnych osób.
Zażalenie M.Z.-S., M.Z.-K., L.Z. i J.Z. nie zostało uwzględnione i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., postanowieniem z dnia [...].10.2010 r. (znak: [...]) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie podnosząc w uzasadnieniu, że w przypadku gdy budynek jest zlokalizowany na dwu (lub kilku) nieruchomościach - a więc tak jak to ma miejsce w analizowanym przypadku, gdzie wyodrębniane lokale zlokalizowane są w budynku usytuowanym na dwóch działkach ewidencyjnych stanowiących własność rożnych osób - ustanowienie odrębnej własności lokali nie jest dopuszczalne.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wniósł J.Z. i nie precyzując żądania skargi podniósł, że nie podziela poglądu Kolegium co do niemożliwości ustanowienia odrębnej własności lokali.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: p.o.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Trzeba też wskazać, że zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie.
Zaskarżone postanowienie jest wadliwe bowiem wykracza poza zakres orzekania zakreślony ustawą z dnia z dnia 24.06.1994 r., o własności lokali (tj. Dz.U.z 2000 nr.80 poz.903) zwaną dalej ustawą o własności lokali.
Wnioskodawcy domagali się wydania zaświadczenia, że przedstawione we wniosku lokale spełniają wymagania samodzielnych lokali mieszkalnych o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Zgodnie z tym przepisem samodzielnym lokalem mieszkalnym, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Z ust. 3 art. 2 ustawy o własności lokali wynika, że spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia. Tak więc uprawnienie Starosty (Prezydenta, wykonującego funkcje starosty) sprowadzają się tylko do stwierdzenia - czy lokal (lokale) odpowiadają kryteriom samodzielnego lokalu mieszkalnego zgodnie z definicją ustawy.
Starosta nie ma prawa przesłanki wydania zaświadczenia - opierać na badaniu czy w budynku istnieje możliwość ustanowienia odrębnej własności lokalu. Przesłanki te będą badać organy ustanawiające odrębną własność lokalu (art. 7 ust. 1 ustawy o własności lokali).
Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu l instancji, naruszają prawo na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. "a" oraz art. 135 i art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji