Uzasadnienie
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia 19 października 2016 r. znak [...] na podstawie:
- - art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016.23 ze zm.) dalej k.p.a.;
- - art. 11 c ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U.2015.2031 ze zm.);
po rozpatrzeniu zażalenia skarżących P. M. oraz Z. M. na postanowienie Starosty [...] z 18 lipca 2016 r., znak: [...], odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] Starosty [...] z dnia 22 czerwca 2015 r., znak: [...], utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją Starosty [...] Nr [...] z 22 czerwca 2015 r. znak: [...] zezwolono na realizację inwestycji drogowej, pn.: Rozbudowa drogi gminnej nr [...] w [...] od km 0+018,20 do km 2+143,31.
Wnioskiem z 12.05.2016 r., uzupełnionym pismem z 31.05.2016 r., skarżący, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 i ust. 2 k.p.a. zwrócili się do Starosty [...] o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ww. decyzji.
Postanowieniem Starosty [...] z 18.07.2016 r., znak: [...], odmówiono wznowienia ww. postępowania. W związku z powyższym do organu wpłynęło złożone w terminie zażalenie skarżących.
Organ odwoławczy podniósł, że wskazane w rozpatrywanym wniosku przesłanki wznowienia, wymienione w art. 145 § 1 k.p.a., dotyczą sytuacji, w których: dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, oraz decyzja wydana została w wyniku przestępstwa.
W uzupełnieniu wniosku wskazano, że skarżący upatrują okoliczności mających być przesłanką wznowienia w sfałszowaniu mapy do celów projektowych oraz wynikającym z tego przestępstwie. Nie przedstawiono jednak żadnego orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego fałszerstwa mapy do celów projektowych służącej do sporządzenia dokumentacji w postępowaniu w sprawie wydania zezwolenia na realizację inwestycji, a także stwierdzającego popełnienie przestępstwa w tym zakresie.
Organ podkreślił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, fałszywość dowodu powinna być uprzednio stwierdzona orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli nie zachodzą przesłanki z art. 145 § 2 k.p.a. Organ nie doszukał się argumentów przemawiających za istnieniem w niniejszej sprawie sytuacji z ww. artykułu - ewentualna rozbieżność w zakresie przebiegu granic działki skarżących, nie powoduje niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzkiego oraz naruszenia interesu społecznego.
Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że przekonanie skarżących o możliwości sfałszowania dowodu i popełnienia przestępstwa, niepoparte prawomocnym orzeczeniem w tym zakresie, nie może stanowić o istnieniu przesłanek do wznowienia, wynikających z art. 145 § 1 ust. 1 i ust. 2 k.p.a.
W aktach sprawy znajdują się jedynie mapy i pisma, nie posiadające znamion orzeczenia właściwego sądu lub organu stwierdzającego popełnienie przestępstwa w postaci sfałszowania dokumentu. Moc dowodowa przedłożonych w postępowaniu w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji dokumentów nie została podważona. Skarżący przedłożyli do postępowania w tutejszym organie postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z [...].07.2016 r., sygn. akt [...], utrzymujące w mocy postanowienie z [...].06.2016 r. Prokuratora Rejonowego w [...], w którym odmówiono wszczęcia dochodzenia w sprawie "sfałszowania mapy dotyczącej granicy działki nr [...] własności P. i Z. M. położonej w [...] w bliżej nieustalonym okresie i w nieustalonym miejscu, tj. o przestępstwo z art. 270 § 1 kk - wobec stwierdzenia, że czyn nie zawiera znamion przestępstwa". W uzasadnieniu postanowienia z [...].07.2016 r. Sąd wskazał następująco: "Przeprowadzone czynności postępowania sprawdzającego, w tym analiza zawiadomienia pokrzywdzonego P. M. oraz argumenty Prokuratora przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie dają wystarczających podstaw do uznania, że w sprawie tej zachodzi podejrzenie popełnienia przestępstwa. Sąd podziela argumenty Prokuratora o braku podstaw do kwestionowania autentyczności mapy geodezyjnej pozostającej w zasobach Starostwa Powiatowego w [...] ".
Wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania jest możliwe tylko wówczas, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w przepisach. Przyczynę przedmiotową odmowy wznowienia postępowania może stanowić oparcie wniosku na podstawie nie wymienionej w art. 145 § 1 k.p.a. Przesłanki wznowienia postępowania są określone w sposób enumeratywny i mają charakter obligatoryjny. W odniesieniu do analizowanego w niniejszej sprawie wniosku należy zauważyć, że pomimo wskazania w nim przesłanek zawartych w art. 145 § 1 ust. 1 i ust. 2 k.p.a., nie dotyczy on tych przesłanek.
Zdaniem organu odwoławczego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji przedstawił prawidłowe rozważania dotyczące niewystarczających podstaw do stwierdzenia w sprawie sfałszowania dowodu i popełnienia przestępstwa. Organ I instancji stwierdził ponadto, że skarżący uchybili terminowi złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
Art. 148 § 1 k.p.a. normuje, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zdaniem organu odwoławczego kwestia dotrzymania przez skarżących terminu do wniesienia podania w sprawie wznowienia, jest w niniejszej sprawie bez znaczenia, z uwagi na brak zaistnienia przyczyn przedmiotowych wznowienia.
W świetle powyższego nie znajduje się podstaw do wszczęcia postępowania na wniosek skarżących w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] Nr [...] z 22 czerwca 2015 r. znak: [...], a tym samym nie znajduje się podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższe postanowienie wnieśli skarżący P. M. oraz Z. M. W ocenie skarżących postanowienie to jest nieuzasadnione. Zaniechano wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz nie przeprowadzono niezbędnych dowodów. W szczególności zaś bez wskazania faktów uznanych za udowodnione oraz odmówienia wiary innym dowodom, w tym załączonym przez skarżących. Stwierdzili oni, że doszło do sfałszowania mapy ewidencyjnej poprzez przesunięcie wyznaczonego i osadzonego w gruncie w roku 1969 punktu granicznego na południowo-zachodnim krańcu działki nr [...], przesuwając go na mapie w głąb działki na odległość około 2 metrów, co w konsekwencji pomniejszyło faktyczną powierzchnię podlegającej podziałowi działki nr [...] przeznaczonej na tą inwestycję drogową. W ich ocenie można tego dowieść poprzez proste porównanie (poprzez nałożenie na siebie) spornych map tj. źródłowej mapy ewidencyjnej w skali 1:2000 obręb [...] wraz danymi źródłowymi z operatu założenia ewidencji gruntów przyjętego za nr [...] z dnia [...].08.1969 r. z tymi wskazaniami przez skarżącego jako sfałszowane (fałsz intelektualny dokonany przez uprawnionego geodetę) będące załącznikami do operatorów nr [...] z [...].09.2011 r., nr [...] oraz nr [...].
Do celów dowodowych niezbędne będzie powołanie w tym celu biegłego, a najlepiej przez organ nadzorczy tj. Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...], który może precyzyjnie zbadać także prawidłowość całego procesu sporządzania powyższych operatów i dokonanej na ich podstawie zmian w ewidencji.
Skarżący uznali, że uprawniony geodeta w trakcie przygotowania powyższych operatów zaniechał niektórych ważnych obowiązków nałożonych na niego ustawą prawo geodezyjne i kartograficzne z dnia 17.05.1989 r. Dz. U. z 1989 r. nr 30 poz. nr 163 oraz Rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, mianowicie uprawniony geodeta nie uwzględnił przy aktualizacji map podziałowych według stanu na dzień [...].12.2014 r., zrealizowanego wcześniej na zlecenie skarżących wyznaczenia znaków granicznych działki o numerze [...], w wyniku której zwiększyła się jej powierzchnia z 1500 m2 do 1508 m2 (zmiana przyjęta do zasobu znak [...] w dniu [...].07.2014 r. zmiana ta została także wprowadzona do [...] na wniosek skarżącego nr [...] w sierpniu 2014 r. a w księdze wieczystej uwidoczniona w dniu 10.09.2014 r.), oraz, że geodeci w trakcie podziału działki skarżących nr [...] na działki [...] i [...] nie przestrzegali wymaganych prawem procedur, mianowicie nie dokonali wytyczenia granic pomiędzy tymi dzielącymi się działkami oraz nie oznaczyli punktów granicznych, a tym samym nie mogli przedłożyć do dokumentacji protokołu z przyjęcia granic dzielących się nieruchomości.
Zdaniem skarżących sfałszowane zostało zawiadomienie o czynnościach przyjęcia granic nieruchomości z dnia 22 sierpnia 2016 r. poprzez dopisanie na nim działki numer [...]. Na potwierdzenie przesłano jeden z dwóch oryginałów zawiadomienia, na którym nie figuruje działka [...], która nie była brana pod uwagę przy tej inwestycji drogowej. Skarżący podkreślili, że gdy byli w Urzędzie Wojewódzkim złożyć Postanowienie Sądu Rejonowego w [...] sygn. Akt [...] z dnia [...].07.2016 r. osoby prowadzące sprawę odmówiły jego przyjęcia twierdząc, że wystarczy Postanowienie Sądu i dokumentacja, która jest już złożona.
Z uzasadnienia Sądu z dnia [...] lipca 2016 r. sygn. akt [...] jasno wynika, że ta sprawa powinna zostać administracyjnie rozpoznana wyczerpując wszystkie materiały dowodowe.
W ocenie skarżących właściwą drogą do ustalenia czy skarżący mają rację, jest droga postępowania administracyjnego lub ewentualnie cywilnego, a nie karnego. Także z zażalenia wynika, że dążą oni do zmiany niekorzystnej, zapadłej w toku postępowania administracyjnego decyzji poprzez wniesienie o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego geodety dla ewentualnego dokonania zmian tej niekorzystnej dla pokrzywdzonych decyzji administracyjnej.
Skarżący zarzucili, iż Starostwo Powiatowe w [...] nie powołało biegłego, który by wyjaśniał, która z map jest prawdziwa, ta z 1969 r., czy ta do celów projektowych z 2011 roku. W związku z tym, że Starostwo Powiatowe w [...] utrzymuje, że mapy do celów projektowych są zgodne z zasobami, które znajdują się w kartografii. Mapy skarżących, na których są naniesione punkty graniczne w 1969 roku i był sporządzony operat nr [...] też są zgodne. Skarżący żądają odpowiedzi, dlaczego Starostwo Powiatowe posługuje się dwoma różnymi mapami tej samej działki nr [...], na których są różne przebiegi granic z sąsiadującymi działkami nr [...] i [...] (będącymi własnością Gminy [...]).
Skarżący wnieśli o cofnięcie podziału należącej do nich działki [...] oraz wyłączenie jej z prowadzonej inwestycji drogowej, oraz o przywrócenie stanu własności sprzed wydania decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 22.06.2015 r. znak: [...]. Jednocześnie wnieśli o wydanie nakazu sprostowania w dokumentacji przebiegu posiadanej przez nich działki [...] od strony południowo-zachodniej, gdyż w dokumentacji starostwa pojawił się jej bezprawny podział. Na mapie działka [...] przebiega częściowo przez działkę skarżących o numerze [...]. Nigdy nie było zmiany własności ani wywłaszczenia tej części działki skarżących. Wyznaczony punkt graniczny działki [...] na mapie znajduje się na powierzchni błędnie oznaczonej działki [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014.1647) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania.
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016.718) zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).
Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Kontrola zaskarżonego postanowienia doprowadziła do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Wojewody [...] z dnia 19 października 2016 r. znak [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] z 18 lipca 2016 r., znak: [...], odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] Starosty [...] z dnia 22 czerwca 2015 r., znak: [...].
W myśl utrwalonych w doktrynie i judykaturze poglądów wznowienie postępowania stanowi instytucję procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Potrzeba stosowania tego rodzaju instytucji zachodzi w sytuacjach, kiedy to po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania dowodowego, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo też gdy wystąpiły później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I, Zakamycze, 2005 r., s. 295 i nast.).
Należy podkreślić, że samo wniesienie podania o wznowienie postępowania nie wszczyna automatycznie postępowania. O wznowieniu bądź odmowie wznowienia postępowania rozstrzyga bowiem, stosownie do art. 149 k.p.a., właściwy organ.
Podanie o wznowienie postępowania uruchamia jedynie fazę wstępną postępowania, której celem jest ustalenie przez organ, czy nie zachodzą przedmiotowe, bądź podmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia oraz czy zachowany został wymóg terminowości podania. Jeżeli wstępna weryfikacja pozwoli na stwierdzenie, że warunki formalne wniosku zostały spełnione, organ wydaje postanowienie wznawiające postępowanie. Postanowienie takie skutkuje przejściem do drugiej fazy postępowania, mającej na celu przeprowadzenie przez właściwy organ ustaleń w zakresie przyczyn wznowienia, a następnie wydanie stosownego rozstrzygnięcia. Negatywna ocena wniosku skutkuje natomiast odmową wznowienia postępowania.
Jako przykład odmowy wznowienia postępowania z powodu niespełnienia warunków formalnych wniosku wskazać należy sytuację, w której wniosek taki zostaje złożony z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia.
Przepis art. 148 § 1 k.p.a. stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.
Jak wskazano na wstępie organ do którego został złożony wniosek o wznowienie postępowania w pierwszej kolejności obowiązany jest z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1585/11).
W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę termin taki nie został przez skarżących zachowany.
Jak wynika z akt administracyjnych jako pierwszą datę, kiedy skarżący powzięli wątpliwości co do niezgodności ustaleń inwestycyjnych ze stanem przedstawionym przez rzeczoznawcę, skarżący wskazali październik 2015r., zaś pierwszy wniosek o weryfikację prac zleconych geodetom w ramach prowadzonej inwestycji na modernizację drogi gminnej w [...] został przez nich złożony w dniu 24.10.2015r.
W ocenie skarżących niezgodność mapy do celów projektowych z mapą ewidencyjną została przez nich stwierdzona w dniu 06 kwietnia 2016 r. gdy otrzymali kopię mapy jako załącznik do protokołu sporządzonego w [...] Urzędzie Wojewódzkim w [...]. Wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 12 maja 2016r., a więc pomiędzy datą dowiedzenia się o powstaniu przesłanki stanowiącej podstawę do wznowienia, a złożeniem wniosku o wznowienie upłynęło 36 dni.
W myśl powyższego skarżący uchybili terminowi złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Uchybienie terminu do wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania jest samo w sobie wystarczającą podstawą do odmowy wznowienia postępowania.
Nie mniej wypada wskazać, że we wniosku o wznowienie postępowania skarżący domagali się wznowienia postępowania wskazując na podstawy wskazane w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.
Przepis art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Zgodnie z pkt 2 postępowanie wznawia się także jeżeli decyzja wydana została w wyniku przestępstwa.
Wznowienie postępowania na podstawie przesłanki z pkt 1 ograniczone jest wystąpieniem łącznym następujących warunków. Po pierwsze - wystąpieniem w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie fałszywego dowodu, przy czym należy rozróżnić fałsz materialny i intelektualny dokumentu. Pierwszy godzi w bezpośrednio w sam dokument i polega na jego podrobieniu. Drugi fałsz - intelektualny, wyraża się w nieprawdziwej treści dokumentu, w poświadczeniu nieprawdy w jej części istotnej, chociaż sam dokument co do formy jest autentyczny i nie budzi zastrzeżeń.
Po drugie, możliwość zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. jest ograniczona wymogiem, by sfałszowanie dowodu było stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Po trzecie - zastosowanie wspomnianego przepisu k.p.a. zakłada, że fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 457/05).
Równocześnie w orzecznictwie podkreśla się, że strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy, musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany (tak m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2214/09).
Przestępstwo liczy się jako przyczyna wznowienia postępowania, jeżeli zachodzi związek przyczynowy między nim a samym wydaniem decyzji. Zaistnienie tej przyczyny właściwie nie jest zatem uwarunkowane wpływem przestępstwa na treść decyzji (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., s. 581; wyrok NSA z dnia 7 listopada 2013 r., II OSK 1214/12, CBOSA; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 marca 2013 r., II SA/Go 1099/12, LEX nr 1305653).
Przestępstwo co do zasady powinno być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Jest to wymóg analogiczny do (...) sfałszowania dowodu i analogiczne są też od niego odstępstwa (art. 145 § 2 i 3).
Trudno nie zauważyć, że przyczyny wznowienia postępowania wskazane w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie są całkowicie rozłączne i – przykładowo – w razie złożenia fałszywych zeznań lub sfałszowania dokumentu mogą być wyczerpane znamiona ich obu (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., s. 581). To, która z nich zostanie w takiej sytuacji uznana za podstawę działań organu administracji w trybie nadzwyczajnym, zdaje się nie mieć większego znaczenia. Nie bez powodu też zostały one zrównane w zakresie terminu oddziaływania na trwałość decyzji ostatecznej (art. 146 § 1 in principio). (Knysiak-Molczyk Hanna (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Opublikowano: WK 2015).
W przedmiotowej sprawie skarżący nie przedstawili orzeczenia, które stwierdzałoby fałszywość map ewidencyjnych. Samo ogólnikowe stwierdzenie skarżących, że sfałszowano mapy ewidencyjne bez przedstawienia sądowego orzeczenia o ich sfałszowaniu - przy czym podkreślić należy, że chodzi tu o fałszywość dowodu w znaczeniu prawnokarnym - nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Również przestępstwo co do zasady powinno być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Jest to wymóg analogiczny do opisanego wyżej w odniesieniu do sfałszowania dowodu.
Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2007 r. sygn. akt II OSK 1409/06 wskazać należy, że nowe okoliczności, czy dowody nieznane organowi w dacie wydania decyzji polegają na tym, że muszą się one ujawnić. Nie stanowią takich dowodów zdarzenia, które strona znała i mogła powołać oraz nie chodzi tu o intelektualną sferę (strona sobie przypomniała o pewnych zdarzeniach) ale o materialne ujawnienie dowodów czy okoliczności, które strona powołać nie mogła, ponieważ nie dysponowała nimi.
Podsumowując stwierdzić należy, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa. Ustalenie bowiem przez organ braku choć jednej z przesłanek formalnych wniosku o wznowienie - w tym przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie postępowania po terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a. - powinno skutkować odmową wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze powyższe Sąd działając, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.