Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia 29 września 2015 r. nr [...] działając na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 oraz art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz na podstawie art. 104 K.p.a. nakazał J. W. i M. W. wykonanie rozbiórki pomieszczenia szatni dla pracowników o wymiarach w rzucie 2,4 x 14,50 m, wysokości w najwyższym punkcie 2,70 m posadowionego na działce nr [...] w granicy z działką nr [...] w [...] obr. [...], dobudowanego do budynku mieszkalnego z warsztatem produkcyjnym. W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego z warsztatem produkcyjnym na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...] w dniu [...] stycznia 2009 r. przeprowadzono oględziny na działce nr [...] położonej w [...] obr. [...] w trakcie których stwierdzono, że na działce posadowiony jest budynek mieszkalny i dobudowany budynek warsztatu.
Budynek warsztatu został rozbudowany o pomieszczenie szatni dla pracowników o wymiarach w rzucie 2,4x 14,50m., wysokość w najwyższym punkcie wynosi 2,70 m. Dach jednospadowy w kierunku działki nr [...]. Dobudowa znajduje się w części zachodniej działki bezpośrednio w granicy z działką nr [...]. Decyzją z dnia 27 maja 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w oparciu o art. 105 § 1 K.p.a. umorzył prowadzone postępowanie uznając je za bezprzedmiotowe. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł S. D. Decyzją z dnia 9 lutego 2010 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po powtórnym rozpatrzeniu sprawy, uchylił decyzję PINB w [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, iż co prawda organ I instancji prawidłowo ustalił, iż wykonana rozbudowa budynku mieszkalnego z warsztatem produkcyjnym na działce nr [...] w [...] obr. [...] nie narusza przepisów ówcześnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia ani niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia, to wydana decyzja winna rozstrzygnąć sprawę merytorycznie w trybie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. albo w trybie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. W dniu 28 czerwca 2010 r. PINB w [...] na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane odmówił J. W. oraz M. W. wykonania w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego - rozbudowy budynku mieszkalnego z warsztatem produkcyjnym na działce nr [...] w [...] obr. [...] do stanu zgodnego z przepisami.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł S. D. Decyzją z dnia 29 października 2010 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po powtórnym rozpatrzeniu sprawy, uchylił decyzję PINB w [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, iż należy uznać za słuszny zarzut dotyczący niezgodności wymiarów przybudówki stwierdzonych w trakcie oględzin w dniu [...] stycznia 2009 r. w stosunku do zawartych w inwentaryzacji i ekspertyzie sporządzonej przez A. F. Decyzją z dnia 27 lipca 2011 r. PINB w [...] ponownie odmówił J. W. oraz M. W. wykonania w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego - rozbudowy budynku mieszkalnego z warsztatem produkcyjnym na działce nr [...] w [...] obr. [...] do stanu zgodnego z przepisami. Organ II instancji decyzją z dnia 31 stycznia 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że dopiero po dokonaniu wyjaśnień, w tym w tym odniesieniu się do daty zakończenia budowy, również przy wykorzystaniu możliwości dowodowych z akt postępowań w sprawie inwestycji prowadzonych w latach ubiegłych na działce nr [...] (mapy i plany realizacyjne) możliwe będzie podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o właściwe przepisy.
W związku z powyższym PINB w [...] zwrócił się do Starostwa Powiatowego w [...] o wypożyczenie akt postępowania związanego z wydaniem pozwolenia budowę z dnia 21 kwietnia 1994 r. Z analizy akt Starostwa Powiatowego wynika, iż w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę na działce nr [...] w [...] obr. [...] posadowiony był budynek mieszkalny z warsztatem do którego od strony zachodniej w granicy z działką [...] dobudowane było zadaszenie z blachy falistej (oznaczone nr 8 na planie sytuacyjnym). Z treści uzasadnienia decyzji o pozwoleniu na budowę wynika, iż zadaszenie to zostało uzupełnione na planie realizacyjnym w skutek zarzutów wniesionych przez S. D. Porównując plan realizacyjny będący załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 21 kwietnia 1994 r. z kopią mapy zasadniczej z dnia 16 lutego 1999 r. (karta nr 46 akt) można zauważyć, iż długość "zadaszenia z blachy falistej" jest znacznie mniejsza od długości obiektu znajdującego się na kopii mapy zasadniczej i będącego przedmiotem niniejszego postępowania.
Ponadto na rysunku zawierającym rzut przyziemia w zatwierdzonym decyzją projekcie budowlanym brak jest przedmiotowej rozbudowy. Zatem w świetle powyższych ustaleń, oświadczenia inwestora J. W. w protokole z przesłuchania strony z dnia [...] marca 2009 roku, iż rozbudowa będąca przedmiotem niniejszego postępowania powstała w latach 1989 - 1993 roku nie można uznać za wiarygodnego. Decyzja z dnia 21 kwietnia 1994 r. została utrzymana w mocy decyzją z dnia 30 maja 1994 roku wydaną przez Urząd Wojewódzki w [...], a Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 maja 1995 roku oddalił skargę S. D. na przedmiotową decyzję. Powyższe ustalenia świadczą o tym, że w roku 1994 na działce nr [...] w [...] obr. [...] do budynku mieszkalnego z warsztatem od strony zachodniej w granicy z działką [...] dobudowane było zadaszenie z blachy falistej, które w roku 1997 zostało zmodernizowane i rozbudowane na długość 14,5 czyli do wielkości stwierdzonej w trakcie oględzin przeprowadzonych przez PINB w [...] w dniu [...] stycznia 2009 roku.
W następstwie powyższego organ postanowieniem z dnia 30 września 2013 r. w oparciu o art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z rozbudową budynku mieszkalnego z warsztatem produkcyjnym na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...] w [...] oraz nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 28 lutego 2014 r. zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy [...] o zgodności wykonanej rozbudowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Pomimo dwukrotnej zmiany terminu inwestor nie dostarczył wymaganych dokumentów.
Organ stwierdził, że z brzmienia przepisów ustawy Prawo budowlane wynika, że ustawodawca zobowiązał organ nadzoru do badania, czy budowa realizowana bez wymaganego pozwolenia jest zgodna z przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i czy umożliwia doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Tak więc, nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji, z tym że oczywiście legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora. Przesłanki legalizacji samowoli budowlanej określa przepis art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Stosownie do brzmienia tych przepisów nie można pozbawić inwestora -sprawcy samowoli budowlanej, możliwości legalizacji obiektu, a organ administracji właściwy w sprawie po wszczęciu postępowania winien ocenić, czy budowa, o której mowa, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oraz czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] po analizie materiału dowodowego wydał w dniu 30 września 2013 r. postanowienie, którym wszczęto procedurę legalizacyjną, w związku ze spełnieniem przesłanek art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, wyznaczając inwestorowi termin na przedłożenie żądanych dokumentów, uwzględniając okres czasu niezbędny do wykonania obowiązku. Nadto należy zauważyć, iż termin do wykonania obowiązków ciążących na inwestorze może być skracany lub przedłużany przez organ w zależności od potrzeb, gdyż jest on terminem instrukcyjnym, zaś organ nadzoru budowlanego powinien mieć na uwadze, że wykonanie niektórych obowiązków wymaga działania innych organów. Inwestor dwukrotnie zwrócił się do organu w sprawie przedłużenia terminu do dostarczenia dokumentów. Pomimo dwukrotnej zmiany terminu przez PINB w [...] inwestor nie dostarczył wymaganych dokumentów.
Od tej decyzji odwołanie wnieśli J. i M. W. domagając się jej uchylenia.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia 7 października 2016 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ stwierdził, że zgodnie z poglądem wykształconym w doktrynie konsekwencją rozbudowy jest zmiana charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego takich jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Zgodnie natomiast z § 3 pkt. 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pod pojęciem kubatura brutto rozumieć sumę kubatury brutto wszystkich kondygnacji, stanowiącą iloczyn powierzchni całkowitej, mierzonej po zewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych i wysokości kondygnacji brutto, albo między podłogą na stropie lub warstwą wyrównawczą na gruncie a górną powierzchnią podłogi bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu nad najwyższą kondygnacją, przy czym do kubatury brutto budynku: a/ wlicza się kubaturę przejść, prześwitów i przejazdów bramowych, poddaszy nieużytkowych oraz przekrytych części zewnętrznych budynku, takich jak: loggie, podcienia, ganki, krużganki, werandy, a także kubaturę balkonów i tarasów, obliczaną do wysokości balustrady, b/ nie wlicza się kubatury law i stóp fundamentowych, kanałów i studzienek instalacyjnych, studzienek przy oknach piwnicznych, zewnętrznych schodów, ramp i pochylni, gzymsów, daszków i osłon oraz kominów i attyk ponad płaszczyzną dachu.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, iż do budynku mieszkalnego z warsztatem znajdującego się na działce ewid. nr [...] w [...] zostało dobudowane pomieszczenie szatni dla pracowników o wymiarach 2,4m x 14,5m i wys. 2,7m. Wykonane roboty należy zakwalifikować jako rozbudowę. Zgodnie z brzmieniem art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Art. 29-31 Prawa budowlanego, do których odsyła niniejszy przepis, określają przypadki robót budowlanych, które nie wymagają takiego pozwolenia. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazał, że wykonany zakres robót budowlanych wymagał uzyskania pozwolenia na budowę i w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności określone w art. 29-31 Prawa budowlanego. Inwestor nie legitymował się takowym pozwoleniem.
Wobec powyższego, PINB prawidłowo zastosował w przedmiotowej sprawie tryb postępowania określony w art. 48 ustawy. Odnosząc się do spornej w realiach przedmiotowej sprawy kwestii czasu powstania rozbudowy [...] WINB wskazał, iż organ I instancji prawidłowo uznał, iż dokonano jej po 1994 r. PINB dokonał porównania mapy zasadniczej z 16 lutego 1999 r. z planem realizacyjnym zalegającym w aktach Starostwa Powiatowego w [...] dotyczących wydania pozwolenia na wykonanie nadbudowy budynku mieszkalnego wraz z rozbudową warsztatu. Z wydanej w dniu 21 kwietnia 1994r. decyzji pozwolenia wynika, że do budynku mieszkalnego z warsztatem od strony zachodniej dobudowane było zadaszenie z blachy falistej. Na mapie, zasadniczej z 1999r. w miejscu zadaszenia znajduje się rozbudowana część będąca przedmiotem postępowania. Jest ona większa niż zadaszenie wrysowane na mapie z 1994r. Z powyższego wynika, że rozbudowa została zakończona po 1994r. a nie jak wskazywała J. W. w 1993 r. W ocenie [...]WINB, wyznaczony przez organ I instancji termin przedłożenia dokumentacji określonej w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, zapewniał realną możliwość spełnienia obowiązków nałożonych postanowieniem o wstrzymaniu robót budowlanych. Wobec nieprzedłożenia żądanej dokumentacji organ l instancji zobligowany był do wydania nakazu rozbiórki.
Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła J. i M. W. zarzucając, że stwierdzenie odnosząc się do faktu, że rozbudowa nastąpiła po roku 1994 r. nie znajduje odzwierciedlenia w zebranej dokumentacji czyli między innymi opinii z dnia [...] stycznia 1993 r. wydanej przez Spółdzielnię Pracy [...] w [...] dotyczącą pomieszczeń warsztatowych wraz z pomieszczeniem szatni dla pracowników czy też oświadczeniach pracowników. Skarżący podkreślili, że PINB w [...] swoje ustalenia o terminie dokonania rozbudowy oparł na porównaniu mapy zasadniczej z dnia 16 lutego 1999 r., a nie z mapą zasadnicza z 1993 r. i 1994 r.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.
Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie jest ocenia legalności decyzji organów administracji, nakazujących w oparciu o art. 48 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm. (dalej; ustawa) rozbiórkę wykonanej jako samowola budowlana części obiektu budowlanego – szatni przylegającej do budynku o funkcji mieszkalno-warsztatowej. Wobec wątpliwości w jakiej dacie przedmiotową rozbudowę wykonano, a co za tym idzie, czy w procesie legalizacji tego obiektu stasować przepisy aktualnie obowiązującej ustawy czy też ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, organy obu instancji ustaliły, że obiekt ten został zrealizowany po 1994 r. a zatem, że zastosowanie znajdują przepisy ustawy z 1994 r. Przesłanką do orzeczenia nakazu rozbiórki był fakt nie przedłożenia przez skarżącego żądanych w procesie legalizacji samowoli budowlanej dokumentów.
Tytułem wstępu wskazać należy, iż zgodnie z art. 103 ust 2 ustawy, przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. W sprawach dotyczących procesu legalizacji obiektów budowlanych zrealizowanych bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, kwestią zasadniczą jest zatem ustalenie w jakiej dacie obiekt będący przedmiotem takiego postępowania został zrealizowany. Jeżeli bowiem jego budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 2015 r., następstwa samowoli budowlanej oceniać należy przez pryzmat przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Przepisy te kwestie samowoli budowlanej, jej skutków oraz możliwość legalizacji regulowały całkowicie odmiennie od ustawy obecnie obowiązującej.
W odróżnieniu od aktualnego uregulowania, które możliwość legalizacji samowoli budowlanej uzależnia od przedłożenia przez inwestora dokumentacji takiej jak projekt budowlany, decyzji o warunkach zabudowy lub zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz uiszczenia opłaty legalizacyjnej, możliwość legalizacji na podstawie ustawy z 1974 r. była wolna od takich obowiązków. Nie przeprowadzając szczegółowej analizy tych przepisów, w szczególności art. 37 i art. 40 wskazać jedynie należy, iż w procesie legalizacji organ badał jedynie (z urzędu) czy obiekt budowlany jest posadowiony w takim miejscu, że nie narusza przepisów o planowaniu przestrzennym oraz czy jego stan techniczny jest dobry tj. zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi i czy nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.
Na gruncie tych przepisów samowola budowlana mogła mieć charakter formalny i materialnoprawny. Samowola formalna oznaczała realizację obiektu bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ale zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym, warunkami technicznymi i zasadami sztuki budowlanej. W stosunku do obiektów wybudowanych w ramach takiej samowoli, organ nie miał podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego i wydania decyzji w sprawie likwidacji samowoli budowlanej. Oznacza to, że w odniesieniu do niektórych samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych nie było potrzeby podejmowania żadnych działań legalizacyjnych, gdyż przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. nie przewidywały ani obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, ani innych aktów legalizujących samowolę (vide; uchwała uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego 7 sędziów NSA W-wa z dnia 16 grudnia 2013 r. II OPS 2/13).
Jeżeli obiekt nie naruszał przepisów o planowaniu przestrzennym, ale jego stan techniczny był nieodpowiedni, organ nakazywał dokonania czynności w celu doprowadzenia tego obiektu do stanu zgodnego z prawem, a proces legalizacji kończyła decyzja o pozwoleniu na użytkowania wydana w oparciu o art. 42 ust 2 tejże ustawy. Nakaz rozbiórki był wydawany w sytuacji, gdy obiekt naruszał przepisy o planowaniu przestrzennym lub inwestor nie doprowadził obiektu do stanu zgodnego z prawem. Opłata legalizacyjna nie obowiązywała.
Istotną a w zasadzie podstawową kwestią jest, w razie wątpliwości co do daty realizacji danego obiektu, nie budzące wątpliwości ustalenie kiedy fakt ten (realizacja obiektu) został dokonany. Jeżeli okoliczność ta budzi wątpliwości organ ma obowiązek przeprowadzić takie postępowanie dowodowe, które wątpliwości te usunie Brak dokonania takich czynności nas etapie kontroli sądowej skutkować musi, przyjęciem, iż organy nie dopełniły ciążących na niej a wyrażonej w art. 7 K.p.a. zasada prawdy obiektywnej stanowiącej, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, oraz zasad rządzących postępowaniem dowodowym a w szczególności zawartej w art. 77 § 1 K.p.a. zasadzie, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
W niniejszej sprawie organy obu instancji uznały, iż z treść decyzji z 21 kwietnia 1994 r. wynika, iż do budynku od strony zachodniej dobudowane było zadaszenie z blachy falistej. Na mapie z 1999 r. w miejscu tego zadaszenia znajduje się rozbudowana część obiektu będąca przedmiotem postępowania. Na tej podstawie organy obu instancji wysnuły wniosek, że budowa została zakończona po 1994 r. a zatem pod rządami aktualnie obowiązującej ustawy. Należy więc stosować art. 48 ustawy. Sąd zwraca przede wszystkim uwagę, iż rok kalendarzowy składa się z 12 miesięcy. Jeżeli nawet przyjąć, że organy dokonały prawidłowych ustaleń, co do faktu, że na datę 21 kwietnia 1994 r. przedmiotowa rozbudowa nie została dokonana, to jaka pewność organu, że w okresie od 22 kwietnia do 31 grudnia 1994 r. inwestor (skarżący) przedmiotowej rozbudowy nie dokonał. W ocenie sądu nic by takiej okoliczności nie wykluczało, zwłaszcza, że rozmiar tej rozbudowy nie był nadmiernie duży, nie wymagał zatem dużego okresu na realizację.
Sąd zwraca jednakże uwagę, iż w aktach sprawy jest dokument prywatny – załącznik do odwołania od decyzji z 21 kwietnia 1994 r. tj. pismo z [...] maja 1994 r. sporządzone przez S. D. (akta pozyskane ze Starostwa Powiatowego w [...]) w którym to piśmie jego autor kwestionuje ustalenia zawarte w decyzji z 21 kwietnia 1994 r. W piśmie tym wskazano, iż to co według organów jest zadaszeniem z blachy falistej, to obiekt o murowanych (wykonanych z pustaków) ścianach z dachem pokrytym blachą. Okoliczności tej organy obu instancji nie przeanalizowały. Jest ona niezwykle istotna, gdyż podważa ustalenia zawarte w decyzji z 21 kwietnia 1994 r. i z pewnością wymagała weryfikacji. Uchybieniem tym organy dopuściły się naruszenia art. 7 K.p.a. i 77 K.p.a.
Ponownie rozpoznając sprawę organy zweryfikują dane zawarte w decyzji z treścią pisma z [...] maja 1994 r. w oparciu o przesłuchanie samych strony a w razie możliwości jako świadka autora tego pisma i w oparciu o nowe dowody dokonają ustaleń co do daty zakończenia przedmiotowej rozbudowy.