Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 18 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 156/09

Uzasadnienie

Prezydent Miasta K. decyzją z [...]11.2003 r., znak [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z 7.07. 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z 27.

03. 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) zatwierdził projekt budowlany i wydał A.K. pozwolenie na budowę dla zamierzenia: realizacja budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, garażami, zagospodarowaniem terenu na działce Nr 1 obręb [...] w K. z infrastrukturą techniczną na działkach nr 2 i 3 obręb [...] w K. Z powyższym nie zgodziła się "A. " – Spółka Akcyjna z siedzibą w K., składając odwołanie i wnosząc o uchylenia rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego w całości i zawieszenie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Wojewoda decyzją z [...] lutego 2004 r. znak [...] nie uwzględnił odwołania i w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 80 ust.1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 3 ustawy z 7.

1. 07. 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Dz. U. Nr 207, poz. 2016) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu, iż w myśl art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego podstawą uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest przedłożenie przez inwestora kompletnego projektu budowlanego, dowodu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w okresie jej ważności Wszystkie te warunki zostały przez inwestora spełnione. Projekt posiada wszystkie wymagane uzgodnienia, a w decyzji I instancji określono warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych zgodnie z art. 36 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy wskazał na treść art. 34 ust. 2 ustawy z 27.03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stosownie do którego utrata mocy planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji administracyjnych wydanych na podstawie tego planu. W związku z tym organ odwoławczy uznał zarzut wydania zaskarżonej decyzji wbrew przepisom o zagospodarowaniu przestrzennym i wbrew Prawu budowlanemu za bezpodstawny, gdyż ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ architektoniczno - budowlany. Wskazano także, iż w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z 24.

09. 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490) planowana inwestycja nie wpływa znacząco na środowisko i nie jest wymagane postępowanie w przedmiocie oceny takiego oddziaływania.

Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła "A. " Spółka Akcyjna z siedzibą w K., wnosząc o jej uchylenia w całości i zarzucając rozstrzygnięciu odwoławczemu:

1. 1) rażące naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez wydanie pozwolenia na budowę podmiotowi, który nie legitymuje się ważną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
2. 2) art. 32 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez nieprzeprowadzenie obligatoryjnego postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz
3. 3) naruszenie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez nieprzekazanie organowi I instancji sprawy do ponownego rozpoznania i sprawdzenia czy przewidziana w zatwierdzonym projekcie ilość miejsc parkingowych jest wystarczająca i zgodna z zaleceniami decyzji o wzizt.

Uzasadniając zarzuty strona skarżąca podniosła, że decyzja o wzizt została wydana na podstawie nieobowiązującej już ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a decyzje wydane na tej podstawie zachowały ważność do [...] 07. 2003 r. Strona skarżąca zarzuciła również, iż organ II instancji wbrew wnioskom odwołania od decyzji I instancji nie dokonał ponownego rozpoznania sprawy w tym zakresie i nie sprawdził, czy przewidzianych w zatwierdzonym projekcie 25 miejsc parkingowych nie spowoduje zakłóceń i utrudnień komunikacyjnych terenu wokół budynku z czterdziestoma lokalami mieszkalnymi i dwoma lokalami usługowymi.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wyjaśniając nadto, że inwestor oprócz miejsc parkingowych przewidział budowę zespołu 12- stu dwustanowiskowych garaży.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 23 lutego 2007 r. sygn. akt. IISA/Kr 484/04 uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30.

1. 08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 135 oraz art. 152 tej ustawy.

Zdaniem Sądu, rację ma skarżący o tyle, o ile zarzuca, iż nie można było wydać decyzji o pozwoleniu na budowę po 11.

1. 07. 2003 r. tj. gdy weszła w życie ustawa z 27.

1. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) w sytuacji, kiedy inwestor legitymował się decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, zapadłą na podstawie przepisów ustawy z 7.
2. 07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w oparciu o przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Sąd I instancji podniósł, że zapadła w niniejszej sprawie decyzja Prezydenta Miasta K., zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę oparta została na decyzji o ustaleniu wzizt z [...].05. 2000 r. znak [...], która to decyzja wydana została na podstawie Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego, uchwalonego Uchwałą Nr VII/58/94 Rady Miasta Krakowa z 16.

1. 11. 1994 r., zmieniającą uchwałę w sprawie Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa (Dz. Urz. Woj. Krak. Nr 24, poz. 108).

Z powyższego wynika, iż plan miejscowy, który legł u podstaw decyzji z [...] maja 2000 r., został uchwalony jeszcze pod rządami ustawy z 12.

1. 07. 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1989 r., Nr 17, poz. 99 ze zm.). Ustawa z 1984 r. została uchylona przez przepis art. 74 ustawy z 7.

1. 07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), która weszła w życie 1.

1. 01. 1995 r. (art. 75). Ustawa z 1994 r. przewidywała w przepisie art. 67 ust. 1 utratę mocy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, obowiązujących w dniu jej wejścia w życie. Pierwotnie przepis ten stanowił, iż owe plany tracą moc po upływie 5 lat od dnia wejścia w życie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jednakże ostatecznie, w brzmieniu ustalonym ustawą z 21.
2. 12. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 154, poz. 1804) termin ten został przedłużony do 8 lat. Z uwagi na fakt, iż ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym weszła w życie z dniem 1.

1. 01. 1995 r. uchwalone wcześniej miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego utraciły moc z dniem 2 stycznia 2003 r. Oznacza to, iż z tym dniem roku plan miejscowy, będący podstawą decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z [...].
2. 05. 2000 r. utracił moc.

Sąd I instancji stanął na stanowisku, iż po 1 stycznia 2003 r. decyzję z [...].05. 2000 r. znak: [...], ustalającą wzizt należy uznać za odwołującą się do nieaktualnego już brzmienia przepisów prawa miejscowego. Skoro więc wolą ustawodawcy było wyeliminowanie od tego momentu z obrotu prawnego przepisów prawa miejscowego w zakresie planowania przestrzennego, wydanych przed 1.

01. 1995 roku, to nie można zaakceptować sytuacji, w której decyzje wydane na podstawie takich przepisów, w istocie mające wobec nich funkcję wtórną, mogą po 1 stycznia 2003 r. nadal stanowić podstawę do lokalizacji inwestycji i ubiegania się o pozwolenie na budowę. W związku z tym Sąd I instancji uznał, że wydanie pozwolenia na budowę na podstawie decyzji o wzizt, odzwierciedlającej nieaktualny stan prawny, stanowi naruszenie prawa materialnego, bezspornie mające wpływ na wynik postępowania administracyjnego

Sąd nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów, wyartykułowanych w skardze, wskazując, że brak jest uzasadnienia dla stanowiska, iż w przedmiotowej sprawie obligatoryjne było przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast odnosząc się do zarzutu dotyczącego ilości miejsc parkingowych zauważył, iż nie sposób odnieść się do niego mając na uwadze, że zalecenia zawarte w decyzji o wzizt nie mogą być brane pod uwagę skoro decyzja ta w ogóle nie mogła stanowić podstawy udzielenia pozwolenia na budowę w dacie, kiedy kwestię tę rozstrzygano.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Wojewoda, zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:1) naruszenie prawa materialnego tj.:

1. - art.32 ust. 4 pkt 1 ustawy z 7.
2. 07. 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed 11.

1. 07. 2003 r., zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z 27.

1. 03. 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu niedopuszczalności odwoływania się w sprawie do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej na podstawie ustawy z 7.
2. 07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), w sytuacji utraty mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będącego podstawą jej wydania;
3. - art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy z 7.

1. 07. 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed 11.

1. 07. 2003 r., zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z 27.

1. 03. 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz.718), poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż organ bezpodstawnie uznał, że inwestor legitymuje się ostateczną i ważną decyzją o wzizt;
2. - art. 34 ust 2 ustawy z 27.

1. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie;
2. 2) naruszenie przepisów postępowania tj.:

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30.

08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 6,7 i 77 kpa, poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że organy administracji naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, a w szczególności wyrażoną w art.6 kpa zasadę praworządności.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1691/07 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku podał, że trafne jest stanowisko wnoszącego skargę kasacyjną, iż podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie Sąd I instancji dokonał wadliwej wykładni art. 32 ust. 4 pkt. 1 ustawy z 7.

1. 07. 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. Nr 106 z 2000 r. poz. 1126 ze zm.) zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z 27.

1. 03. 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) poprzez przyjęcie niedopuszczalności odwoływania się w sprawie do decyzji o wzizt wydanej w sprawie na podstawie przepisów ustawy z 7.
2. 07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm.) w sytuacji utraty mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego podstawą jej wydania.

W myśl art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego w brzmieniu w/w pozwolenie na budowę może być wydane temu kto złoży wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest że wniosek inwestora o wydanie pozwolenie na budowę złożony został w dniu 9.

1. 12. 2002 r., w oparciu o w decyzję Prezydenta M. K. z [...] 2000 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji wydanej na podstawie przepisów ustawy z 7.

1. 07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a termin jej ważności ustalono do 31.
2. 12. 2002 r. Zatem wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważność decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Mając powyższe na uwadze Sąd II instancji uznał, iż błędne jest stanowisko Sądu I instancji przyjmującego, że wobec utraty mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o który wydano w/w decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzja ta została pozbawiona mocy prawnej, a w konsekwencji wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie decyzji o ustaleniu wzizt, odzwierciedlającej nieaktualny stan prawny narusza prawo. Nowe uregulowania ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do których odwołuje się Sąd I instancji co do zasady nie pozbawiły mocy prawnej decyzji o wzizt znajdujących się w obrocie prawnym w dniu jej wejścia w życie.

Sąd II instancji podał, że z treści art. 34 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odnoszącego się do skutków wejścia w życie planu miejscowego w szczególności z ust. 2 tej regulacji wynika, że utrata mocy obowiązującej planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji administracyjnych, wydanych na podstawie tego planu. Norma ta wprowadza zatem zasadę zachowania w obrocie prawnym decyzji w okresie ich ważności wydanych na podstawie planów miejscowych, które utraciły moc obowiązującą z dniem wejścia w życie nowych regulacji planistycznych. Przepis ten, jak trafnie wskazano w skardze kasacyjnej, został naruszony w tej sprawie przez Sąd II instancji poprzez jego niezastosowanie.

Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż od zasady z art. 34 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazującej na zachowanie w obrocie prawnym decyzji wydanych na podstawie planów miejscowych, które utraciły moc obowiązującą z dniem wejścia w życie nowej regulacji planistycznej, ustawodawca wprowadził wyjątek w art. 65 ust. 1 pkt. 2 tejże ustawy, a zgodnie z tą normą, jeżeli dla terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy albo decyzją o lokalizacji celu publicznego uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, organ który wydał decyzję, stwierdza jej wygaśnięcie w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 162 § 1 pkt.1 kpa. Nie stwierdza się jednak wygaśnięcia decyzji, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.

Sąd II instancji wskazał, że jak wynika z utrwalonych poglądów w judykaturze decyzja administracyjna jest aktem stosowania norm prawa administracyjnego i nie podlega regułom odnoszącym się do aktów generalnych, zwłaszcza normatywnych, w zakresie, w jakim akty normatywne wykonawcze dzielą los przepisów stanowiących podstawę prawną ich obowiązywania. Utrzymanie mocy obowiązującej decyzji administracyjnych w przypadku utraty mocy przepisów stanowiących ich podstawę prawną wynika między innymi z zasady trwałości decyzji administracyjnej. Zatem zmiana lub uchylenie podstawy prawnej nie ma, co do zasady, wpływu na dalszy byt decyzji administracyjnej. Wyjątek w tym względzie zachodzi wówczas, gdy przepisy ingerujące w dotychczasową treść podstawy prawnej tak stanowią lub gdy "wynika to z całokształtu unormowania danej materii" (porównaj - T. Woś, Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji jako bezprzedmiotowej, PiP 1992, Nr 7, s. 53). Dlatego też wygaśnięcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w oparciu, o który wydano w dniu [...].

05. 2000 r. decyzję o ustaleniu wzizt niewątpliwie stanowi zmianę stanu prawnego będącego podstawą do wydania tejże decyzji, lecz nastąpiło to już po jej wydaniu, a zmiana stanu prawnego nie ma znaczenia dla ważności ostatecznych decyzji wydanych przed tą zmianą.

Tym samym skoro w rozpoznawanej sprawie nie wydano decyzji stwierdzającej wygaśnięcie ostatecznej decyzji o ustaleniu dla inwestorów warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji to wywoływała ona w okresie swej ważności skutki prawne w niniejszym postępowaniu. Przyjęcie zatem wbrew powyższemu przez Sąd I instancji wadliwej wykładni art. 32 ust. 4 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane oraz naruszenie prawa materialnego tj. art. 34 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie doprowadziło w efekcie do przedstawienia również wadliwej wykładni art. 33 ust. 2 pkt. 3 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2003 r. zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z 27.

03. 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ bezpodstawnie uznał, że inwestor legitymuje się ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Ponadto Sąd II instancji dodał należy, iż art. 47 nieobowiązującej obecnie, jednakże mającej zastosowanie w rozpoznawanej sprawie ustawy z 7.

07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym stanowił, iż warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Zauważyć więc należy, iż decyzja Prezydenta K. z [...].

05. 2000 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pozostaje w obrocie prawnym, skoro w terminie jej ważności wystąpiono o wydanie pozwolenia na budowę, a z uwagi na to, że nie przytoczono żadnych innych okoliczności poza wyżej powołaną wadliwością norm prawnych, wskazującą na utratę mocy prawnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. A skoro tak to stosownie do art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja ta wiązała organ wydający pozwolenie na budowę,a jednocześnie na mocy art. 35 ust. 1 pkt. 1 pkt. 1 lit. b ustawy Prawo budowlane organ ten zobowiązany był do zbadania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z tą decyzją.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył co następuje

Stosownie do art. 3 ustawy z 30.

08. 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji z art. 134 § 1 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie nie można również pominąć wykładni dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19.

1. 12. 2008 r. sygn. akt II OSK 1691/07, którym to wyrokiem uchylono zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 23.

1. 02. 2007 r. sygn. akt. IISA/Kr 484/04 i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Skarga jest częściowo uzasadniona ponieważ w wyniku dokonanej kontroli należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią decyzja organu pierwszej instancji nie są zgodne z prawem, jakkolwiek nie wszystkie zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie.

Już na wstępie należy zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sad Administracyjny, że utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją decyzja Prezydenta Miasta K. z [...] listopada 2003 r. znak [...], którą organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i wydał A.K. pozwolenie na budowę dla zamierzenia pn.: realizacja budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, garażami, zagospodarowaniem terenu na działce Nr 1 obręb [...] w K. z infrastrukturą techniczną na działkach nr 2 i nr 3 obręb [...] w K. została wydana na wniosek inwestora z 9.

12. 2002 r., złożony w terminie ważności decyzji Prezydenta M. K. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji z 29.09. 2000 r. Tym samym za niezasadny należy uznać zarzut skargi, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego.

Powyższa decyzja o wzizt została natomiast wydana na podstawie przepisów ustawy z 7.07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 1999 nr 15, poz. 139 ze zm.) w oparciu o obowiązujący w dacie jej wydania miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a jej termin ważności został ustalony do dnia 31.12. 2002 r. Trzeba nadto wskazać, że dla terenu inwestycji w dacie wydania decyzji Prezydenta Miasta K. z [...].

11. 2003 r. znak [...], którą organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i wydał A.K. pozwolenie na budowę przedmiotowego przedsięwzięcia nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Podzielając pogląd wyrażony przez Naczelny Sad Administracyjny, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie inwestor spełnił wymóg z dyspozycji art. 32 ust. 4 ustawy z 7.

07. 1994 r. - Prawa budowlanego (Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swojego wyroku z samego faktu utraty mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego przed 1995 r., w oparciu o który zostały sformułowane warunki w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z [...].09. 2000 r. – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - nie wynika wygaśniecie decyzji administracyjnych wydanych na podstawie tego planu. Należy także wskazać na dyspozycję art. 34 ust. 2 ustawy z 27.03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), z którego wynika, że utrata mocy obowiązującej planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji administracyjnych, wydanych na podstawie tego planu. Norma ta wprowadza bowiem zasadę zachowania w obrocie prawnym decyzji w okresie ich ważności wydanych na podstawie planów miejscowych, które utraciły moc obowiązującą z dniem wejścia w życie nowych regulacji planistycznych.

Oznacza to, że inwestorzy zachowują prawa nabyte w drodze decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie miejscowego planu obowiązującego w czasie wydania takiej decyzji i nie muszą uzyskać nowej decyzji o warunkach zabudowy przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, także wtedy gdy plan miejscowy stanowiący podstawę dla decyzji o wzizt już nie obowiązuje. Decyzja o wzizt traci moc na skutek jej wygaszenia w drodze jej uchylenia w razie uchwalenia planu miejscowego, jeśli zawierają inne ustalenia, z upływem terminu ważności, na który zostały wydane lub też zostają "skonsumowane" poprzez wydanie na ich podstawie pozwolenia na budowę. (por. Komentarz do ustawy planowanie i zagospodarowanie przestrzenne pod red. Z. Niewiadomskiego, C.H. Beck, Warszawa 2006 r. s. 571).

Za utrzymaniem w obrocie decyzji o wzizt, pomimo utraty mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania terenu, w oparciu o który została wydana, przemawia również zasada trwałości decyzji administracyjnej wyrażona w art. 16 kpa, a zatem – co słusznie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny – zmiana lub uchylenie podstawy prawnej nie ma, co do zasady, wpływu na dalszy byt decyzji administracyjnej. Nadto trzeba wskazać za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że w niniejszej sprawie miał zastosowanie art. 47 nieobowiązującej już ustawy z 7.07. 1994 r. o gospodarowaniu przestrzennym stanowiący, że warunki zabudowy i zagospodarowania ustalone w decyzji wiążą organ wydający decyzje o pozwoleniu na budowę, a skoro tak, to decyzja Prezydenta M. K. z [...].05. 2000 ustalająca wzizt dla przedmiotowego przedsięwzięcia wiązała Prezydenta przy wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej.

W związku z powyższym, podzielając pogląd NSA należy uznać za niezasadny zarzut podnoszony zarówno w odwołaniu jak i w skardze, że organy I i II instancji dopuściły się rażącego naruszenia dyspozycji z art. 32 ust. 4 pkt. 1 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę inwestorowi, nie legitymującemu się ważną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu

Nie jest również zasadny zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia art. 32 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez nieprzeprowadzenia w niniejszej sprawie oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Co prawda, zgodnie z dyspozycją art. 46 ust. 1 i 4 pkt 2 ustawy z 27.04. 2001 r.- Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62, poz. 627 ze zm.), wśród przedsięwzięć, których realizacja wymaga podjęcia decyzji, która musi być poprzedzona ustaleniem jej środowiskowych uwarunkowań wymieniono wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, to jednak dotyczy to nie wszystkich decyzji o pozwoleniu na budowę lecz tylko tych, które dotyczą przedsięwzięć klasyfikowanych jako "mogące znacząco oddziaływać na środowisko" w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt. 1 i 2 POŚ. O tym zaś, co zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przesądzają przepisy wykonawcze tj. § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 24.

09. 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490), a przedmiotowa inwestycja nie spełnia kryteriów przedsięwzięcia mogącego znacząco wpływać na środowisko, w związku z czym wydanie decyzji o pozwoleniu na jej budowę nie wymagało postępowanie w przedmiocie oceny jej środowiskowych uwarunkowań

W ocenie Sądu uzasadnione podstawy ma natomiast zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 ustawy z 7.07. 1994 Prawo budowlane. Jest on trafny ponieważ zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, c) przepisami w tym techniczno-budowlanymi,

1. 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
2. 3) wykonanie – a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa art. 20 ust. 2 także sprawdzenia projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

W niniejszej sprawie strona skarżąca wskazała na niezgodności zachodzące pomiędzy decyzją ustalającą wzizt dla przedmiotowej inwestycji oraz zatwierdzonym przez organ I instancji projektem budowlanym w zakresie miejsc parkingowych. Mając powyższe na uwadze, a także § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.

04. 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), stanowiący że 1. zagospodarowując działkę budowlaną należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, 2. liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o wzizt, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne należy wskazać już na wstępie, że decyzja Prezydenta M. K. z [...].05. 2000 r. ustala wzizt dla inwestycji: pn. budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami handlowymi i biurowymi wraz z parkingiem naziemnym i garażami wbudowanymi w budynku, w zakresie podstawowego terenu inwestycji na działce nr 1n obr. [...] w K., natomiast decyzją z [...].11. 2003 r. Prezydent M. K. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę inwestycji pn.: budowa budynku mieszkalnego-wielorodzinnego (40 mieszkań) z częścią usługową (2 lokale sklepowe na parterze), garażami (zespół garaży dwustanowiskowych), zagospodarowaniem terenu na dz. nr 1 obr. [...] w K. i infrastrukturą techniczną na działkach nr 2, i 3 obr. [...] w K. Nadto Sąd stwierdził, że w punkcie [...] tekstowego załącznika nr [...] do w/w decyzji o wzizt określono wymóg 24 miejsc parkingowych, natomiast w punkcie [...] załącznika określono, ponownie, że: "wnioskodawca przewiduje realizację parkingu naziemnego i garaży wbudowanych w budynku" wskazując: że "zaleca się dążenie do uzyskania 1 miejsca postojowego na 1 mieszkanie", " dla usług dopuszcza się 12 miejsc postojowych na 100 zatrudnionych lub 5 miejsc na 1000 m kw pow. użytkowej." Tymczasem jak wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego w przedmiotowej inwestycji zaplanowano jedynie 24 miejsca określone przez inwestora jako "podwójne miejsca postojowe (w garażach wbudowanych)" oraz "miejsce postojowe dla osoby niepełnosprawnej" W projekcie nie zostały uwzględnione miejsca postojowe dla pracowników 2 lokali użytkowych o łącznej pow. 200 m kw. oraz s 200 m kw. pow. magazynowej. Jak wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego jedynym miejscem postojowym – poza 24 miejscami w 12 dwustanowiskowych garażach - jest 1 miejsce postojowe dla osoby niepełnosprawnej.

Wątpliwości budzi również zgodność zatwierdzonego projektu z ustaleniami decyzji o wzizt w zakresie ustaleń dotyczących warunków ochrony zieleni (pkt. 6.3 załącznika nr [...]) określających m.in. "potrzebę doinwestowania terenu inwestycji zielenią poprzez urządzenie płaszczyzn zielonych o charakterze zamkniętych wnętrz" Jak wynika z planu zagospodarowania terenu na obszarze działki 1 obr. [...] przewidziano jedynie urządzenie trawnika o pow. 11,7 m x 1,6 m bez wskazania czy wielkości te odpowiadają ustaleniom zawartym w decyzji o wzizt. Zarazem w projekcie zawarto szczegółowe informacje – nie wymagane w decyzji o wzizt - określające rodzaj mieszanki traw oraz ilość (w kg.) nasion trawy jakie należy wysiać na 100 m 2 przedmiotowego trawnika.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego w przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza wykonanie i sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlanego, przy czym zgodnie z dyspozycją z art.

12. ust. 7 cyt. ustawy podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stanowi wpis, w drodze decyzji, do centralnego rejestru, o którym mowa art.. 88 a ust.1 pkt. 3 lit. a oraz –zgodnie z odrębnymi przepisami – wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez tę izbę. W rozpatrywanej sprawie natomiast należy stwierdzić brak zaświadczeń potwierdzających, że autorzy projektu oraz osoby sprawdzające są wpisane na listę członków właściwej Izby samorządu zawodowego. W odniesieniu do szeregu osób współpracujących przy sporządzeniu projektu ograniczono się jedynie do wskazania na stronie tytułowej projektu nr uprawnień zawodowych z własnoręcznym podpisem, w pozostałych przypadkach załączono decyzje o nadaniu uprawnień budowlanych lub decyzje o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji w budownictwie wydane w większości w latach 1970-tych i 80—tych XX w.

Wreszcie należy zwrócić uwagę na to, iż wymagana zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3.07.2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. nr 120, poz. 1133 ze zm.) metryka projektu umieszczona na niektórych rysunkach wchodzących w skład projektu budowlanego jest naklejona na metrykę znajdującą się bezpośrednio na karcie z rysunkiem. (rysunki nr: [...]).

W związku z tym należy stwierdzić, że zarówno organ I jak i II instancji nie zbadały wnikliwie zgodności przedmiotowego projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, jak również innych w/w przepisów Prawa budowlanego do czego były zobowiązane również na podstawie art. 7 i 77 p 1 kpa. i muszą to uczynić przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Trzeba wskazać, że w sytuacji gdy przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, względnie zawiera inne braki, to obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest wezwać inwestora do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, stanowiący, że w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1 właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 ust. 1 pkt. 1 lit. " a" i " c" p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Na zasadzie art. 152 p.p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.