Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 11 kwietnia 2012 r. strona skarżąca wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku oświadczyła, że wysokość kapitału zakładowego wynosi 6.576.311,62 zł, wartość środków trwałych wynosi 5.314.231,38 zł, wysokość zysku – 101.045,09 zł. Na koncie bankowym – bank [....] znajduje się kwota 8.012,69 zł. W piśmie z dnia 10 kwietnia 2012 roku strona skarżąca podniosła ponadto, iż znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Na koniec miesiąc poprzedzającego wniosek na jej koncie znajdowała się jedynie kwota 8.000 zł, co nie wystarcza nawet na pokrycie bieżących wydatków koniecznych. W związku z powyższym każda kwota jest dla skarżącej ogromnie ważna i uwzględnienie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych pozwoli na obronę praw strony skarżącej przed sądem.
Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2012 r. referendarz sądowy oddalił wniosek strony skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych.
Od tego postanowienia strona skarżąca złożyła sprzeciw, w którym podniosła, że kwota 8012,19 zł znajdująca się na koncie na koniec miesiąca poprzedzającego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, w kontekście działalności podmiotu, liczby zatrudnionych osób, wysokości kosztów jakie musi ponosić, świadczy nie tylko o jej trudnej sytuacji, ale wręcz wskazuje, że jest ona bardzo ciężka. Poniesienie kosztów sądowych wiązać będzie się z uszczerbkiem w koniecznym utrzymaniu bowiem posiadane na koncie środki na takie utrzymanie nie wystarczą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej zwanej p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W związku z tym, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do odrzucenia sprzeciwu, wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w podlega rozpoznaniu przez sąd. Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje natomiast zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3).
Przyznanie osobie prawnej prawa pomocy w zakresie częściowym zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. może nastąpić tylko, gdy podmiot ten wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania sądowego. Z powyższego wynika, że prawo pomocy ma charakter szczególny i dlatego z uprawnienia tego mogą skorzystać jedynie podmioty, które wykażą, że znajdują się w wyjątkowo trudnej sytuacji materialnej. Zwolnienie od kosztów sądowych stanowi ponadto wyjątek od generalnego obowiązku ich ponoszenia, a zatem osoba prawna w swoim budżecie winna zabezpieczyć odpowiednie środki na pokrycie tych kosztów.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że na podstawie złożonego oświadczenia nie sposób jest przyjąć, że strona skarżąca nie ma możliwości uiszczenia jakichkolwiek kosztów sądowych związanych z toczącym się postępowaniem. Strona skarżąca nie wykazała w żaden sposób by ponoszone przez nią koszty prowadzenia działalności uniemożliwiały wniesienie wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Przyjąć zatem należy, że znajdująca się na koncie bankowym kwota 8 012,69 jest wystarczająca by wywiązać się z obowiązku uiszczenia takiego wpisu. Podkreślić trzeba też, że koszty sądowe mają charakter należności publicznoprawnych, zatem winny być uiszczane w pierwszej kolejności, nie zaś dopiero wówczas, gdy pozostaną wolne po rozdysponowaniu środki. Opłaty sądowe stanowią rodzaj daniny publicznoprawnej i w związku z tym inne wydatki wnioskodawcy nie mogą być w stosunku tych opłat traktowane priorytetowo (por. postanowienie NSA z dnia 23 stycznia 2006r., sygn. akt II FZ 23/06, niepubl.).
Mając na uwadze powyższe, sąd uznał, że przedmiotowy wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 243 § 1 w zw. z art. 245, 246 § 2 p.p.s.a.