Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 października 2014 r. J. D. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody z dnia 12 września 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 20 stycznia 2014 r. orzekającą o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 1,0071 ha obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], stanowiącej współwłasność A. P., J. D. oraz Z. E., objętej decyzją z dnia 17 stycznia 2014 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia "K" S.A. w K. na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości urządzeń infrastruktury ciepłowniczej.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wskazać należy, iż praktyka sądowa opowiada się za szerokim interpretowaniem użytego w tym przepisie pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania" wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, str. 302 i nst).
Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05). Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego (w tym również Trybunałem Stanu - vide postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II FZ 278/11 oraz Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej - vide np. postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r. sygn. akt II FZ 278/11) oraz przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się przy tym, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione względami celowościowymi, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, a celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § pkt 1 P.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego toczącego postępowania sądowoadministracyjnego. Zaskarżona decyzja Wojewody utrzymuje w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 20 stycznia 2014 r. orzekającą o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 1,0071 ha obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], stanowiącej współwłasność A. P., J. D. oraz Z. E.. Tymczasem sądowi z urzędu wiadomym jest, że pod sygn. akt II SA/Kr 1716/14 toczy się sprawa ze skargi A. P. na decyzję Wojewody z dnia 20 października 2014 r. nr [...] dotyczącą ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że decyzja wydana w oparciu o art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami (decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości) jest decyzją ściśle związaną z decyzją o której mowa w art. 124 ust. 1 tej ustawy (decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości).
Obie decyzje są wydane w granicach tej samej sprawy. Zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może zostać udzielone tylko po uprzednim wydaniu decyzji o zobowiązaniu do udostępnienia nieruchomości. Tak więc podjęcie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzedzone musi być stwierdzeniem, że w obrocie prawnym istnieje wydana wcześniej decyzja zobowiązująca właściciela do udostępnienia nieruchomości. Oznacza to, że decyzja umożliwiająca zajęcie nieruchomości jest rozstrzygnięciem zależnym od decyzji zobowiązującej do jej udostępnienia. Taki charakter decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1a ustawy skutkuje tym, że traci ona podstawę swego bytu prawnego w następstwie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji podjętej w oparciu o art. 124 b ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (por. wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1489/13). Z powyższego bezwzględnie wynika, że wynik sprawy toczącej się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie pod sygn. akt II SA/Kr 1716/14 będzie miał wpływ na wynik postępowania zainicjowanego skargą J. D. na decyzję Wojewody z dnia 12 września 2014 r.
Z tych względów Sąd uznał za zasadne zawieszenie postępowania sądowego do czasu wydania orzeczenia w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia 20 października 2014 r. (sygn. akt II SA/Kr 1716/14).
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.