Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 stycznia 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozstrzygnął sprawę ze skargi S.D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 2010r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki Rozpoznając powyższą sprawę Sąd związany był wyrokiem NSA z dnia 12 września 2012 r., sygn. II OSK 915/11, który wskazał, że w przypadku samowolnej budowy zjazdu z drogi publicznej, legalizacja takiej inwestycji nie wymaga przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. (t.j. Dz. U. z 2010 nr 243 póz. 1623 ze zmianami) prawa budowlanego, bowiem parametry inwestycji są określane w decyzji zarządcy drogi o zezwoleniu na budowę zjazdu, wydanej na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 nr 19 póz. 115 ze zmianami). W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązany był do zastosowania art. 135 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych,w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Kontrola sądowoadministracyjna wykazała, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] zobowiązujące inwestora do przedłożenia określonych dokumentów było wadliwe, przy czym oczywiste było, że kontroli poddane zostało postanowienie PINB dla powiatu [...] z dnia 7 grudnia 2009 znak [...]. Jednakże Sąd omyłkowo wskazał w pkt. II wyroku postanowienie nr [...] z dnia 2 lipca 2007r. znak[...], (które było już uchylone decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., podczas gdy prawidłowo winien wskazać postanowienie tego samego organu i w tym samym przedmiocie jednakże pochodzące z dnia 7 grudnia 2009 znak[...], nr [...].
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 póz. 270 że zm.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji jak i w uzasadnieniu orzeczenia (postanowienie NSA z dnia 20 maja 2011 r., sygn.II OSK 260/10, LEX nr 992532).
Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 156 § 1 powołanej wyżej ustawy.