Uzasadnienie
Wraz ze skargą kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 marca 2012 roku oddalającego skargę M.G. na postanowienie Wojewody [....] z dnia 2 września 2011 roku w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, skarżąca działająca przez pełnomocnika z urzędu – adwokata S.G., złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych.
Z oświadczenia zawartego w formularzu "PPF" wynika, iż skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem A.G. oraz 33-letnim synem M.. Ich miesięczny dochód wynosi 1.500 zł i stanowi go emerytura męża skarżącej w wysokości 1.350 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny skarżącej w wysokości 150 zł. Syn M.G. nie uzyskuje żadnych dochodów, jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. W skład majątku wnioskodawczyni wchodzi stuletni dom drewniany z bali o powierzchni 80 m². Nie posiada ona natomiast żadnych oszczędności, jak również przedmiotów wartościowych.
Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy M.G. podniosła, iż znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i zdrowotnej. Skarżąca jest inwalidką I grupy bez świadczeń. Pobiera jedynie zasiłek pielęgnacyjny. Mąż skarżącej jest rencistą-emerytem, a mieszkający wspólnie z rodzicami syn jest osobą bezrobotną. Ze względu na stan zdrowia (przebyta operacja obu stawów biodrowych i kręgosłupa) wnioskodawczyni ponosi duże koszty związane z leczeniem oraz przemieszczaniem się (o kulach). Taki stan zdrowia wymaga korzystania ze specjalistycznego transportu, który jest kosztowny. Z tych względów skarżąca nie jest w stanie opłacić kosztów sądowych we własnym zakresie.
Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:
Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu, a wiec możliwości skorzystania ze wszystkich przysługujących stronie uprawnień, jeżeli znajduje się ona w położeniu uniemożliwiającym poniesienie we własnym zakresie związanych z tym kosztów.
Przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy - zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) następuje w określonych przypadkach. W zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie częściowym natomiast, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżąca M.G. złożyła obecnie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Jednakże w związku z tym, że wnioskodawczyni zostało uprzednio przyznane prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata (postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 maja 2012 roku), tym samym zadośćuczynienie obecnemu wnioskowi o zwolnienie od kosztów sądowych oznaczałoby w praktyce, przyznanie stronie prawa pomocy w zakresie całkowitym, na które, w myśl art. 245 § 2 p.p.s.a. składają się obie analizowane instytucje procesowe, tj. zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika. To zaś skutkuje ocenę wniosku z zastosowaniem surowszych kryteriów, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Analizując sytuację materialną skarżącej orzekający doszedł do przekonania, iż w wystarczającym stopniu wykazała ona, iż spełnia powyższe przesłanki. M.G. jest osobą schorowaną, po przebytej operacji stawów biodrowych i kręgosłupa. Jest inwalidką I grupy. Jedynym świadczeniem, które pobiera jest zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 150 zł. Wnioskodawczyni pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z bezrobotnym synem oraz małżonkiem pobierającym emeryturę w wysokości 1.350 zł. Łączny dochód wszystkich członków rodziny wynosi 1.500 zł, zatem na osobę w rodzinie przypada kwota 500 zł. Biorąc pod uwagę fakt, że stan zdrowia wnioskodawczyni wymaga ponoszenia kosztów leczenia oraz specjalistycznego transportu (ma ona bowiem problemy z poruszaniem), środki finansowe, którymi dysponuje wystarczają jedynie na bardzo skromne utrzymanie i leczenie. Skarżąca nie dysponuje oszczędnościami, ani przedmiotami wartościowymi, które mogłyby zostać spieniężone. Okoliczności te wskazują jednoznacznie, że skarżąca nie należy do osób majętnych i nie jest ona w stanie pokryć kosztów sądowych we własnym zakresie.
Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności przychylono się do wniosku skarżącej i orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270).