Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] Burmistrz Miasta i Gminy M. orzekł o odmowie zobowiązania M.S.,K.S. i A.S. zam. [...] - współwłaścicielek działek nr [...] i [...] w G. Gmina M., do przywrócenia stanu poprzedniego spływu wód lub wykonania na tych działkach urządzeń zapobiegających szkodom.
W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że z wniosku S.L. i M.L. z dnia 2 listopada 2012 r. rozpatrywana była sprawa spływu wód z zabudowanej budynkiem nr [...] działki nr [...] w G. Uprzednio wydana w sprawie decyzja organu I instancji została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W uzasadnieniu omawianej decyzji Burmistrz Miasta i Gminy M. przypomniał, iż w toku ponownie prowadzonego postępowania zasięgnięto opinii biegłego z zakresu hydrologii. Z uwagi na fakt, że powodem ewentualnego zlewania się wody z działki nr [...] na działkę nr [...] w B. była przepełniona beczka, pod rynną budynku nr [...], bez powiadamiania stron w dniu 13 maja 2013 r. w czasie padającego deszczu przeprowadzono kontrolę na posesji nr [...] należącej do Pań S. W czasie wizji nie stwierdzono beczki pod południowo - zachodnią rynną budynku [...], ani żadnych spływów wód z terenu przyległego do ww. budynku w kierunku działki nr [...] w B. Po zapoznaniu się z tymi materiałami Panie L. pismem z dnia 27 maja 2013 r. zgłosiły szereg uwag, żądając ustosunkowania się do nich przez biegłego.
Biegły w opracowanej opinii (po wizji w terenie w dniu 9 lipca 2013 r,. z udziałem stron) nie stwierdził, by wody opadowe z zabudowanej działki nr [...] i nr [....] w G. zlewały się i czyniły szkody na działce nr [...] w B. W sprawie zgłaszanego przez Panie L. nadsypania działek [...], [...], które miało nastąpić w 2011 r. i spowodować powstanie rowu pomiędzy ogrodzeniami działek nr [...],[...], a działką nr [...], przyjęto stanowisko biegłego, że jest to niemożliwe, bowiem posadzone tam tuje mają więcej niż 10 lat. Ponadto na wizji w dniu 13 maja 2013 r., jak i 9 lipca 2013r. stwierdzono, że w rejonie tym jest trwała zieleń i brak śladów wykonywania robót w okresie ostatnich dwóch lat. Rów powstał między ogrodzeniami, wskutek pozostawania przy budowie ogrodzeń pasów gruntu po około 30 cm. O tym, że działka [...] w B. jest niżej położona świadczy mapa topograficzna z 1999r. z zaznaczoną skarpą w stosunku do działki nr [,..].
Następnie organ I instancji zaznaczył, iż biegły odpowiadając pismem z dnia 8 października 2013 r. na zgłoszone przez Panie L. uwagi do wydanej opinii, jednoznacznie wywiódł, że nie stwierdził szkód na działce nr [...] w B. należącej do M.L.. Biegły nie potwierdził także zarzutów, że wskutek działań Pani S. doszło do pogłębienia na przeszło 50 m rowu na działce. Potwierdzone zostało przez biegłego ustalenie z rozprawy wodnoprawnej w dniu 22 listopada 2012 r., że nie stwierdzono pogłębiania rowu między działkami. Niewielkie obniżenie o 3-5 cm stwierdzono tylko na długości 2,5 m przy końcowym (od południa) ogrodzeniu działki [...]. Z uwagi na fakt, że nie nastąpiły zmiany stanu wody na gruncie na działkach nr [...],[...] ze szkodą dla działki sąsiedniej nr [...] organ I instancji orzekł o odmowie zobowiązania M.S., K.S., i A.S.,, zam. [...] - współwłaścicielek działek nr [...] i [...] w G. Gmina M., do przywrócenia stanu poprzedniego spływu wód lub wykonania na tych działkach urządzeń zapobiegających szkodom
Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie złożyły S.L. i M.L. W szerokim uzasadnieniu podkreślono, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia interesów odwołujących. Zwrócono uwagę, że zaskarżona decyzja nawet nie odnosi się do stwierdzonych opinią przekrojowych pęknięć fundamentów ogrodzenia, których zabezpieczenie izolacją pionową i wykonaniem korytek wzdłuż ponad 50 metrowej długości rowu wytworzonego na obszarze działki nr [...] wskutek budowy przez M.S. w granicy zachodniej swoich działek nr [...] i [...] w G. nietrwałej skarpy, rzeczoznawca sytuuje bezzasadnie w obszarze działki odwołujących. Odwołujące stanęły na stanowisku, iż skoro M.S. zmieniła ukształtowanie terenu wokół swojego domu, przekierowała spływ wód opadowych i roztopowych, wybudowała skarpę w granicy z działką odwołujących, to teraz w ramach własnych działek tę skarpę musi trwale zabezpieczyć np. murem oporowym na fundamencie i zaizolować budowę zabezpieczając skarpę pionowo.
Ich zdaniem biegły nie ma prawa przerzucać tego obowiązku na odwołujące. S.L. i M.L. zarzuciły, że biegły bezpodstawnie uznał sprawę wykonywania zabezpieczeń skarpy wybudowanej przez właścicielki działek nr [...] i [...] na całej przeszło 50 metrowej granicy za załatwioną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. Tymczasem w ich ocenie z dokumentacji wynika, że właściciel działek nr [...] i [...] nie zamierzał wykonywać żadnych zabezpieczeń, ponieważ nie zgłaszał takich robót do Starosty i nie były one przedmiotem kontroli przez PINB. Inspektorzy kontrolowali jedynie prace w zakresie zgłoszonego układania chodnika. Podkreślono, że M.S. nie zgłosiła wykonywania żadnego zabezpieczenia wybudowanej przez siebie skarpy i jej izolacji pionowej, bo takich zabezpieczeń w ogóle nie planowała. Tymczasem autor opinii nie wydał zaleceń w zakresie niezbędnych robót trwale zabezpieczających skarpę i izolujących pionowo skarpę wybudowaną na działkach nr [...] i [...] w G. Zarzucono, że biegły nie zweryfikował problemu zmiany ukształtowania terenu spowodowanego wybudowaniem budynku mieszkalnego nr [...] na działce [...].
W odwołaniu podkreślono, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. odnosząc się do wykonanej warstwy ziemi wzdłuż ogrodzenia odesłał do organu gminy na podstawie art. 29 Prawa wodnego. Nawiązano w tym zakresie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2003 r. sygn. akt IV SA 1131/2002. Zwrócono uwagę, że wizję lokalną w dniu 9 lipca 2013 r. przeprowadzano w okresie suszy.
Rozpoznając przedmiotowe odwołanie decyzją z dnia 10 grudnia 2013 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. z 2012 r. nr 145) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w rozpatrywanym przypadku, przeprowadzone w toku postępowania na terenie przedmiotowych działek oględziny pozwoliły organowi administracji publicznej ustalić istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a sporządzona w toku postępowania opinia osoby dysponującej wiedzą specjalną (biegłego w zakresie postępowania wodnoprawnego) przyczyniła się do wydania rozstrzygnięcia.
Kolegium nie zakwestionowało fachowości sporządzonej w sierpniu 2013 r. przez biegłego opinii i oceniło ten dowód jako sporządzony rzetelnie, a konkluzję przyjętą na jego podstawie jako prawidłową.
W ocenie organu odwoławczego ustalone w sprawie okoliczności sprawiają, że brak jest podstaw do nałożenia na M.S. K.S. i A.S., obowiązków prawnoadministracyjnych określonych w art. 29 ustawy Prawo wodne. Po pierwsze, brak jest w istocie szkody na działce nr [...]. Woda z rynien odprowadzana jest do dołu chłonnego położonego około 4m od budynku Pani S. w kierunku południowo - wschodnim, a działka, na której zlokalizowany jest dół chłonny nie graniczy z działką Pani L. Po drugie nie stwierdzono na działce nr [...] śladów wykonywania jakichkolwiek robót w okresie ostatnich dwóch lat. Kolegium wskazało ponadto, iż biegły zakwestionował również wybudowanie w 2011 r. nasypu na działce nr [...] i [...], bowiem rosnące na nim tuje mają więcej niż 10 lat. Z przeprowadzonej wizji, a przede wszystkim opinii biegłego wynika ponadto, że teren działki nr [...] położony jest niżej niż teren działek Pani S. Ponadto teren ten nachylony był w kierunku działki nr [...], a zatem woda spływa i wcześniej spływała w kierunku murku, a potem wzdłuż murku w kierunku południowo - wschodnim.
Kolegium podkreśliło, że konfiguracja terenu, a także gliniaste podłoże (brak infiltracji wody) sprawiają, że przy większych opadach deszczu, woda zawsze musi płynąć w kierunku murku, który zresztą nie był konserwowany. Biegły wyraźnie zwrócił uwagę, że w części zachodniej działki nr [...] nie stwierdzono żadnych szkód. Z kolei - zdaniem biegłego - powstałe niewielkie szkody w murku są wynikiem braku wyłożenia rowu korytami betonowymi oraz brakiem izolacji pionowej murku. Nawiązując do wskazanego w odwołaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2003 r. sygn. akt IV SA 1131/2002, Kolegium w zupełności podzieliło pogląd, że niwelacja terenu, wyrównanie poziomu gruntu, czy też podwyższenie mogą być przedmiotem oceny w postępowaniu dotyczącym naruszenia stosunków wodnych (tego dotyczyło prowadzone przez organ I instancji postępowanie).
W ocenie organu II instancji nie można jednak pomijać istotnej okoliczności, że w świetle orzecznictwa sądowo administracyjnego "między zmianą stanu wody na gruncie, a szkodą wynikłą z tego tytułu na gruncie sąsiednim musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy i organ musi to ustalić i wykazać" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 420/12). Tym samym w ocenie Kolegium skoro nie stwierdzono szkód, nie ma podstaw do nakładania na stronę obowiązku, o którym mowa w art. 29 Prawa wodnego.
Z kolei likwidacja nachylenia - jak wynika z opinii biegłego - polepszyła faktycznie stan wody na gruncie Pań L. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaznaczyło, iż na brak szkód na działce nr [...] zwrócił również uwagę organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, który prowadził postępowanie dowodowe, w tym oględziny nieruchomości. Niezależnie od tego organ odwoławczy zaznaczył, że w niniejszym postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 29 ustawy Prawo wodne bez znaczenia prawnego pozostaje kwestia, czy zrealizowany na działce nr [...] w G. obiekt mieszkalny (objęty między innymi decyzją z dnia 20 sierpnia 1990 r.) zrealizowany był wówczas w warunkach samowoli budowlanej.
Zdaniem Kolegium brak jest powodu, aby nie dać wiary dowodowi sporządzonemu przez osobę, która swoim doświadczeniem oraz uprawnieniami niewątpliwie wzmacnia walor dowodowy przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania oraz pozwala organowi dokonać merytorycznego rozstrzygnięcia realizując w ten sposób zasadę prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 7 i art. 77 k.p.a.
W ocenie Kolegium, postępowanie przed organem I instancji przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy, z uwzględnieniem zasad procesowych. Kolegium nie znalazło podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Z przedmiotowym rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodziły się S.L. i M.L.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S.L. i M.L. zarzuciły, że zaskarżona decyzja nie odnosi się do stwierdzonych opinią przekrojowych pęknięć fundamentów ogrodzenia, których zabezpieczenie izolacją pionową i wykonaniem korytek wzdłuż 50 metrowej długości rowu wytworzonego na obszarze działki nr [...], biegły rzeczoznawca sytuuje bezzasadnie w obszarze działki skarżących.
Skarżące podniosły, że M.S. budując swój dom na działce nr [...] przerwała naturalny spływ wód ze zbocza, które ma nachylenie terenu 10%. Naturalny spływ wód w kierunku południowym blokuje wybudowany przez M.S. budynek. W skardze podniesiono, iż przez lata Pani S. nawoziła ziemię i zmieniała ukształtowanie terenu na działce nr [...] Autorki skargi zarzuciły, iż organy nie przeprowadziły pomiarów, by sprawdzić o ile wyżej położona jest obecnie ww. działka. W dalszej części skargi podniesiono, iż wskutek plantowania nawożonej ziemi działka zmieniła profil nachylenia terenu z południowego na zachodni (do działki skarżących). Kwestię zmiany ukształtowania sąsiadującego terenu zmieniło wybudowanie trzy lata temu skarpy bezpośrednio przyległej do działki skarżącej wzdłuż działek nr [...] i [...] i wytworzenie wskutek tego w obszarze działki skarżącej rowu o długości 50 m. Na działce nastąpiło wyraźne obniżenie rzędnych powierzchni terenu przez wypłukiwanie ziemi napływającą wodą opadową i roztopową. Dodatkowo Pani S. permanentnie nadsypuje teren, a także wymienia uschnięte rośliny.
Skarżące zarzuciły nadto, że biegły przedstawił stanowisko bez niwelatora i pomiaru oraz nie zajął się w ogóle problemem zmiany ukształtowania terenu spowodowanego wybudowaniem budynku na działce nr [...], którego usytuowanie spowodowało przeszkodę w naturalnym spływie wód do stawu znajdującego się poniżej, bezpośrednio w linii prostej. Powyższe doprowadziło do wypłukiwania ziemi oraz nieprawidłowego odsłonięcia fundamentów ogrodzenia działki, które popękało.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.
Na wstępie zaznaczyć należy, że postanowieniem z dnia 30 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zawiesił postępowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na śmierć skarżącej S.L. Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2014 r. postępowanie zostało podjęte z udziałem M.L. jako następy prawnego skarżącej S.L..
Rozpoznawana skarga okazała się zasadna w zakresie w jakim doprowadziła do uchylenia zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę ustalenia organów prowadzących postępowanie nie spełniają wymogów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Jedną z naczelnych zasad procedury administracyjnej jest wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy materialnej, zgodnie z którą organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta znajduje rozwinięcie w dalszych przepisach, między innymi w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie, z którym organ administracji publicznej winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Z kolei w myśl art. 80 k.p.a. udowodnienie danej okoliczności ma nastąpić na podstawie całokształtu materiału dowodowego.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia był przepis art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. nr 2012 poz. 145), który w ust. 1 stanowi, że właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich;
2) odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Zgodnie z ust. 2 na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Przepis ust. 3 stanowi, że jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom.
Zastosowanie przez organy administracji wskazanej przez Prawo wodne normy wymaga jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego, w szczególności tego, jaki był ostatnio stan wody na gruncie, czy doszło do jego zmiany, a jeśli tak - z jakiej przyczyny, w szczególności czy nastąpiło to z powodu dokonanych zmian i czy zmiany te szkodliwie wpłynęły na sąsiednie grunty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 613/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 638/2009, powołane wyroki dostępne są w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem cbois.nsa.gov.pl). Zmiana stanu wody na gruncie, spowodowana działaniem właściciela, to zmiana, która ingeruje w naturalny stan wody na danym terenie, związany z ukształtowaniem terenu, warunkami przyrodniczymi i hydrologicznymi (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 402/14).
Równocześnie należy podkreślić, że jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów sama zmiana stosunków wodnych przez właściciela nieruchomości nie uprawnia organów administracji do podejmowania decyzji, o których mowa w art. 29 ust 3 ustawy tj. decyzji o przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, a kierowanych do sprawcy naruszeń. Elementem koniecznym do podejmowania rozstrzygnięć w tym przedmiocie jest ustalenie, iż naruszenie stosunków wodnych wód powoduje niekorzystne zmiany na gruntach sąsiednich tj. nieruchomościach należących do innych podmiotów niż sprawca naruszenia. Dla przypisania odpowiedzialności za zmianę stosunków wodnych niezbędne jest ustalenie związku przyczynowego między działaniem (naruszeniem stosunków wodnych) a szkodą (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 1381/11, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 890/11).
W orzecznictwie wskazuje się także, że w sprawach o przywrócenie stosunków wodnych na gruncie i wydanie decyzji na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy opinia biegłego jest zasadniczo niezbędna. Zarówno ustalenie czy w ogóle nastąpiła zmiana stanu wód na gruncie, czy ta zmiana została wywołana działaniem właściciela gruntu, a także czy spowodowało to szkody, jak i następnie ustalenie sposobu zapobiegania tym szkodom tj. określenie odpowiednich "urządzeń", do wykonania których organ powinien zobowiązać stronę na podstawie art. 29 ust. 3 wymagają fachowej wiedzy i specjalistycznych wyliczeń (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 586/10).
Dowód z opinii biegłego podlega ocenie organu - tak jak każdy dowód - z zastosowaniem zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a.
Bezspornym w sprawie jest to, że w toku postępowania przed organem pierwszej instancji został przeprowadzony dowód w opinii biegłego z zakresu postępowania wodnoprawnego w sprawie zamiany stanu wody na działce nr [...].
W ocenie Sądu sporządzona opinia jest niepełna i jako taka nie może służyć organom do wydania rozstrzygnięcia dotyczącego zmiany stosunków wodnych na gruncie.
W przedmiotowej sprawie skarżąca M.L. zarzuciła, iż jej nieruchomość tj. działka nr [...] jest zalewana przez wody opadowe spływające z położonych wyżej działek nr [...] i nr [...].
Wskazać należy, że przedstawiana opinia przedstawia w istocie stan, jaki istnieje na południowej części działek nr [...] i nr [...] pomijając zupełnie północną część tych nieruchomości. Jednym z głównych zarzutów podniesionych w skardze jest tymczasem to, że zmiana kierunku spływu wód z ww. nieruchomości została spowodowana wybudowaniem budynku mieszkalnego na działce nr [...], którego zachodnia ściana - ustawiona skośnie - kieruje napływające ze zbocza wody na działkę skarżącej.
Ani z opinii biegłego, ani też z pozostałej dokumentacji zgromadzonej przez organ (protokołów oględzin) nie wynika kluczowa dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kwestia, jaką jest ustalenie, czy wybudowanie domu na działkach nr [...] i [...] wpłynęło na zmianę spływu wód. Treść opinii biegłego wskazuje, że w swojej analizie skupił się on na spływie wód z południowej części działki, znajdującej się poniżej budynku mieszkalnego, (por. oznaczenie kierunku spływu wody opadowej na załączniku graficznym do opinii) pomijając całkowicie ustalenie, w jakim kierunku spływają wody z północnej części działki, usytuowanej powyżej tego budynku, a także jaki był kierunek spływu tych wód przed jego wybudowaniem oraz czy jego wybudowanie zakłóciło kierunek tego spływu ze szkodą dla działki skarżącej. Opisując stan stosunków wodnych w północnej części nieruchomości własności K.S. i A.S. biegły winien zweryfikować, podniesione przez M.S. na rozprawie twierdzenia, zgodnie z którymi w tej części nieruchomości ułożone są korytka, które zbierają wodę, przekierowywując ją w kierunku wschodnim, w taki sposób aby nie spływała na działkę skarżącej.
Dodatkowo zauważyć należy, że w sporządzonej opinii biegły wskazał, że w części zachodniej działki skarżącej nie stwierdził żadnych szkód. Nie ulega wątpliwości, że sporządzając opinię biegły powinien poddać badaniu stan całej nieruchomości skarżącej, a nie tylko jej część.
W ocenie Sądu opinia biegłego, z której skorzystały organy do wydania kontrolowanych rozstrzygnięć powinna zostać uzupełniona o wskazane powyżej kwestie. Nadto biegły hydrolog powinien uwidocznić w części graficznej opinii w sposób szczegółowy, wektorowy spływ wód po należących do K.S. i A.S. działkach [...] i [...]. Część graficzna opinii powinna także szczegółowo zobrazować kształt, nachylenie obu nieruchomości oraz zlokalizowane na nich zabudowania.
Jeśli chodzi o wykonanie nasypu na działkach nr [...] i [...], Sąd w tym zakresie podzielił dotychczasowe ustalenia biegłego, iż jego wykonanie (nadsypywanie ziemi) nie jest możliwe bowiem posadzone na terenie ww. działek tuje mają więcej niż 10 lat. Nadto przeprowadzone przez organ oględziny potwierdziły, iż na terenie działek znajduje się trwała zieleń oraz brak jest śladów wykonywania robót w okresie ostatnich dwóch lat.
Niemniej jednak z uwagi na wskazane na wstępie niniejszych rozważań braki w ustaleniach organów zarówno pierwszej instancji jak i Kolegium, które zaakceptowało w całości ustalenia Burmistrza Miasta i Gminy M., pomimo tego, że w już odwołaniu skarżąca podniosła, iż biegły zaznaczając na mapie naturalny spływ wody pominął przeszkodę jaką jest budynek zlokalizowany na działce nr [...], prowadzić muszą do uchylenia obu kontrolowanych w sprawie decyzji.
Z podanych powyżej przyczyn Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji za podstawę biorąc art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji zobowiązany będzie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania. W szczególności obowiązkiem organu przed wydaniem rozstrzygnięcia będzie zebranie kompletnego materiału dowodowego oraz jego rozpatrzenie w całokształcie istotnych dla sprawy okoliczności.
Dopiero zebranie pełnego materiału dowodowego pozwoli na jego ocenę zgodną z regułami art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego stanowi bowiem naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić w tym miejscu należy, iż Sąd w żadnym stopniu nie przesądza tego jakiej treści decyzję winien ostatecznie wydać organ administracji w niniejszej sprawie, bowiem prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego może nastąpić jedynie wtedy, gdy postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z obowiązującą procedurą, a okoliczności sprawy w świetle pełnego materiału dowodowego nie budzą wątpliwości.