Uzasadnienie
Postanowieniem z 10 stycznia 2012 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie odmówił J.G. zwolnienia od kosztów sądowych.
W sprzeciwie od tego postanowienia skarżący wskazał, że posiada mieszkanie, w którym mieszka 7 osób oraz działkę wspólnie z siostrą. Jego zdaniem kwota 100 zł, którą ma wpłacić tytułem wpisu to kara za to, że złożył podanie o budowę domu. Skarżący wskazał, że należy mu się pomoc ze strony państwa ponieważ całe życie płaci podatki na utrzymanie sądów i innych instytucji. Jednocześnie podniósł, że sądu nie powinno interesować "za co i kiedy" chce prowadzić inwestycję objętą wnioskiem (budowa 2 budynków mieszkalnych), ani też wysokość dochodów żony i córki skarżącego. Skarżący podniósł, że posiada mieszkanie, w którym mieszka 7 osób i wniósł "o anulowanie kary", ponieważ uważa to za niesłuszne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarżący domaga się zwolnienia od kosztów sądowych, a więc przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Może ono być przyznane osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).
Skarżący warunku tego nie spełnił. Przede wszystkim należy wskazać, że zarządzeniem z 9 grudnia 2011 r. (k. [...] akt sądowych) skarżący został przez referendarza sadowego w trybie art. 255 p.p.s.a. wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący wezwania tego nie wykonał, a jedynie złożył pismo, w którym wniósł "o anulowanie opłaty w wysokości 100 zł". W sprzeciwie od postanowienia referendarza jednoznacznie odmówił udzielenia odpowiedzi na temat dochodów jego żony i córki oraz środków, z jakich skarżący zamierza pokryć planowaną inwestycję pisząc "co sąd obchodzi".
Dane umieszczone przez J.G. we wniosku o przyznanie prawa pomocy nie są wystarczające by zwolnic go od kosztów sądowych. Z wniosku tego wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną S.G. oraz 45-letnią córką D.G. W sprzeciwie natomiast wskazał, ze w mieszku mieszka 7 osób, co - w kontekście odmowy udzielenia dalszych informacji - uniemożliwia ustalenie faktycznego stanu majątkowego skarżącego. We wniosku wskazano ponadto, że skarżący pobiera emeryturę w wysokości [...] zł, jego żona w wysokości [...]zł, a córka uzyskuje wynagrodzenie za pracę w kwocie [...]zł. Mimo wezwania skarżący nie przedstawił jednak żadnych dokumentów na poparcie powyższych twierdzeń, ani też nie udokumentował wysokości wydatków, jakie ponosi na leczenie.
W tej sytuacji należało uznać, że skarżący nie wykazał spełnienia przesłanki, o której mowa w powołanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2 i dlatego na podstawie powołanego przepisu w zw. z art. 260 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.