Uzasadnienie
wyroku z dnia 7 maja 2013 roku
Decyzją z dnia [...] lipca 2012 roku (znak: [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Starosta P. po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, orzekł o uchyleniu decyzji ostatecznej Starosty P. z dnia 29 czerwca 2010 roku, znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M.Ł. pozwolenia na budowę, w zakresie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na cele mieszkalne z instalacjami wewnętrznymi, wg projektu indywidualnego, na działce nr [...] w P. oraz odmówił wydania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na cele mieszkalne z instalacjami wewnętrznymi, wg projektu indywidualnego, na działce nr [...] w P. W uzasadnieniu wskazał, że na wniosek B.G. z dnia 13 lipca 2011 roku złożony z powołaniem na art. 145 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a., wznowiono postępowanie w w/w sprawie. Z ustaleń organu wynikało bowiem, że ściana budynku z oknami, którego dotyczy decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania znajduje się w odległości mniejszej niż 4 metry od działki B.G..
Tym samym B.G. winna być stroną w/w postępowania. Ponadto organ wskazał, że inwestor M.Ł. przyznała, że prace polegające na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na cele mieszkalne, wymagające pozwolenia na budowę, zostały w zasadniczej części zrealizowane przed uzyskaniem decyzji Starosty P. z dnia [...] czerwca 2010 roku, znak: [...] o pozwoleniu na budowę.
Decyzją z dnia [...] października 2012 roku, znak: [...], Wojewoda po rozpoznaniu odwołania M.Ł., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu podzielił ustalenia oraz rozważania organu I instancji oraz wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego, nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust.
1. Ponieważ taka sytuacja wystąpiła w niniejszym wypadku, orzeczenie organu I instancji zostało uznane za trafne. Oczywistym bowiem jest, że pozwolenie na budowę może dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. W innym wypadku sprowadzałoby się do oceny prac już wykonanych, co byłoby sprzeczne z zamierzeniem ustawodawcy.
Skargę na powyższą decyzję Wojewody z dnia [...] października 2012 roku, znak: [...] wniosła M.Ł., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymania w mocy pierwotnej decyzji Starosty P. z dnia [...] czerwca 2010 roku, znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M.Ł. pozwolenia na budowę, ewentualnie przekazania sprawy organowi do ponownego rozpoznania
Zaskarżonej decyzji w szczególności zarzucono, że organy bezpodstawnie przyznały B.G. przymiot strony, co stanowi naruszenie art. 28 k.p.a. Szczególnie, że przekształcenie charakteru przedmiotowego budynku, a nie jego konstrukcji, gabarytów itd. w niczym nie naruszało i nie narusza interesu prawnego B.G.. Ponadto zarzucono, że prace projektowe i wykonawcze zostały zrealizowane przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, a finałem inwestycji było nadanie inwestycji numeru.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt.
Skarga jako bezzasadna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie rozważań prawnych podkreślić należy, że w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, o statusie strony tego postępowania nie decyduje art. 28 k.p.a., lecz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który w stosunku do tego pierwszego ma charakter szczególny. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego stanowi, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.
Natomiast w myśl § 12 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zwanego dalej rozporządzeniem, sytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3 tego przepisu, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Zgodnie z § 12. ust 1 rozporządzenia, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. W § 12. ust 2 i 3 rozporządzenia, przewidziane są wyjątki od reguły wynikającej z ust. 1, dopuszczające mniejszą odległość niż określona w ust. 1, z którymi prawodawca wiąże automatyczne objęcie działki sąsiedniej obszarem oddziaływania.
Jak natomiast wynika z akt administracyjnych, ściana z otworami okiennymi budynku, którego dotyczy postępowanie, znajduje się w odległości ok. 2,8 m. (2,71 m. do 3,21 m. jak wynika ustaleń PINB - k. [...] akt sądowych) od granicy działki nr [...], będącej własnością B.G,.. Tym samym nie może budzić wątpliwości, że B.G. przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, w zakresie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na cele mieszkalne z instalacjami wewnętrznymi, wg projektu indywidualnego, na działce nr [...] w P. Biorąc pod uwagę, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z zachowaniem terminu o jakim mowa w art. 148 § 2 k.p.a. – jak wynika z akt sprawy B.G. dowiedziała się o decyzji w dniu 24 czerwca 2011 roku, a wniosek o wznowienie złożyła 13 lipca 2011 roku - zachodziła podstawa do jego wznowienia.
Przechodząc do dalszych rozważań wskazać należy, że trafne jest rozstrzygnięcie organu co do uchylenia decyzji ostatecznej Starosty P. z dnia 29 czerwca 2010 roku, znak: [...]o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M.Ł. pozwolenia na budowę, w zakresie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na cele mieszkalne z instalacjami wewnętrznymi, wg projektu indywidualnego, na działce nr [...] w P. oraz odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania w powyższym zakresie pozwolenia na budowę.
Zgodnie z art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego, nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust.
1. Jak natomiast wynika z nie budzących wątpliwości ustaleń organów, prace budowlane, których dotyczyło pozwolenie na budowę zostały rozpoczęte z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego i nie doszło do ich całkowitego zakończenia, w zakresie opisanym w projekcie (k. [...].). W szczególności należy podkreślić, że sama skarżąca złożyła i podpisała w dniu 7.02.2012 roku oświadczenie (k. [...]), z którego w sposób nie budzący najmniejszych wątpliwości wynika, że do rozpoczęcia robót budowlanych doszło z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego który stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Sama okoliczność nadania numeru oraz wykonania projektu i robót budowlanych przez osoby posiadające stosowne uprawnienia nie ma w sprawie znaczenia. Również treść dziennika budowy i oświadczeń kierownika budowy nie podważa ustaleń organu, szczególnie w kontekście nie kwestionowanego w/w oświadczenia samej skarżącej. Dodać jedynie można, że wnikliwa analiza zapisów w dzienniku budowy (k. 20 x 5 a.a.) daje podstawy do wyciągnięcia wniosku, że oświadczenie skarżącej, jak najbardziej odpowiada rzeczywistości.
Mając zatem na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.