Uzasadnienie
W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w pełnym zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. We wniosku oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną G. J. oraz 3..-letnim synem K. J.. Ich miesięczny dochód wynosi 2.779 zł i stanowi go emerytura skarżącego w wysokości [...] zł oraz emerytura jego żony w wysokości [...] zł. Syn skarżącego jest bezrobotny bez prawa do zasiłku. W skład majątku skarżącego wchodzi mieszkanie o powierzchni 47 m.kw. oraz nieruchomość rolna wielkości 1,03 ha otrzymana w spadku po rodzicach.
Skarżący nie posiada zasobów pieniężnych w postaci oszczędności, czy papierów wartościowych, jak również przedmiotów wartościowych. Wskazywane miesięczne koszty utrzymania rodziny: opłata za mieszkanie 370 zł, energia elektryczna 160 zł, gaz 267 zł, leczenie od 200 do 400 zł. Inne wydatki: telefon, komunikacja miejska. Ponadto skarżący podał, że zarówno on, jak i jego żona z synem są osobami schorowanymi. Żona pozostaje w stałym leczeniu ze względu na choroby kręgosłupa, stawów i górnych dróg oddechowych. Skarżący również stale leczy chory kręgosłup i górne drogi oddechowe. W roku 2009 wnioskodawca przebywał w sanatorium, za które musiał zapłacić.
Postanowieniem z dnia 2 lutego 2010r. referendarz sądowy zwolnił skarżącego w połowie od kosztów sądowych, oddalając wniosek w pozostałym zakresie.
Skarżący złożył w terminie sprzeciw, podnosząc w nim, iż jego syn pozostaje już 2-gi rok bez prawa do zasiłku, a w marcu br. skarżący będzie musiał ponieść koszt ubezpieczenia samochodu w wysokości 1200 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wnioskodawca wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako p.p.s.a., przyznanie takiego prawa może nastąpić, tylko gdy osoba ubiegająca się o zwolnienie wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wniosek podlega oddaleniu, gdyż skarżący nie wykazał tej przesłanki.
Przede wszystkim wnioskodawca wraz z żoną osiągają stały miesięczny dochód z tytułu pobieranych emerytur w wysokości około 2.779 zł brutto. Wskazywane natomiast miesięczne koszty utrzymania rodziny, w tym opłata za mieszkanie, wynoszą około 1000-1200 zł. Kwota powyższa wg oświadczenia wnioskodawcy obejmuje również leki w wysokości 200-400 zł miesięcznie. Wnioskodawca, oprócz w/w kosztów leczenia oraz pozostawania na jego utrzymaniu 3..-letniego bezrobotnego syna, nie wskazuje innych nadzwyczajnych okoliczności wpływających na powstanie szczególnych kosztów obciążających budżet domowy, a jednocześnie mogących być uznane za konieczne koszty utrzymania siebie i rodziny. Do takich kosztów nie można zakwalifikować wydatków za telefon, bo te nie służą do zaspokojenia podstawowych potrzeb rodziny.
Również zobowiązania cywilnoprawne z tytułu ubezpieczenia samochodu nie mogą prowadzić do korzystania z pierwszeństwa zaspokojenia przed należnościami publicznoprawnymi. Sąd przy rozpoznawaniu przedmiotowego wniosku nie mógł również pominąć, iż skarżący posiada majątek w postaci położonego w K. mieszkania o pow. 47 m.kw. oraz nieruchomości rolnej o powierzchni ok. 1 ha. Stan posiadania oraz osiągany stały dochód rodziny wskazuje zatem, że wnioskodawca nie znajduje się w stanie ubóstwa. Podnieść przy tym należy, że instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i może być stosowana tylko do osób pozostających w bardzo trudnej sytuacji materialnej (ubóstwie) - osób bezrobotnych czy osiągających znikome czy nieregularne niskie dochody, a strona jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie, gdyż koszty te są rodzajem daniny publicznej.
W powyższej sytuacji zwolnienie skarżącego od ponoszenia kosztów sądowych oznaczałoby bezzasadne przerzucenie ich ciężaru na budżet państwa, a w ostatecznym efekcie - na współobywateli, jako podatników.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia biorąc za podstawę art. 246 § 1 p.p.s.a.