Uzasadnienie
D. K. pismem z dnia 3 stycznia 2022r. wniósł skargę uchwałę nr LXXXVIII/1306/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 06 listopada 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Stare Podgórze-Kalwaryjska (Dz.U. Woj. Małopolskiego z 2013 r., poz. 6826) w części § 17 w odniesieniu do działek nr: nr [...], [...], [...],[...], [...], [...],[...], [...], [...] obr. 12 Podgórze. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały Rady Miasta Krakowa w zaskarżonej części oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wniósł o przeprowadzenie i włączenie w poczet dowodów w sprawie:
- a) wydruk działu I i II księgi wieczystej nr [...], b) wydruk działu I i II księgi wieczystej nr [...], c) zdjęcia przedstawiające teren byłej straży pożarnej, d) zdjęcia przedstawiające widok na Stare Miasto i Wzgórze Wawelskie z ul. Krzemionki, e) wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 04 listopada 2021 r. wraz adnotacją o osobistym złożeniu pisma, f) pismo Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 02 grudnia 2021 r. g) pismo Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 10 grudnia 2021 r.
Skarżący wskazanej wyżej Uchwale zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie:
1/art. 20 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.) poprzez uchwalenie przez Radę Gminy uchwały, której treść jest wewnętrznie sprzeczna w zakresie przepisów z części ogólnej oraz przepisów szczegółowych dla obszaru MW.5, 2/art. 1 ust. 2 pkt.
4) u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt. 1 ppkt. b) ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2003 r., poz. 162, 1568- dalej jako u.o.z.) - poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego zapisy dla obszaru MW.5 prowadzą do naruszenia wymagań ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej poprzez brak nakazu zachowania zabudowań byłej staży pożarnej mających duże znaczenie historyczne oraz stanowiącego istotny element wpisanego do rejestru zabytków zespołu urbanistyczno-architektonicznego Starego Podgórza, 3/art. 1 ust. 2 pkt.
1) i 2) u.p.z.p. poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego zapisy dla obszaru MW.5 prowadzą do naruszenia wymagań ładu przestrzennego i zasad architektury i urbanistyki oraz naruszenia walorów architektonicznych i krajobrazowych poprzez brak nakazu zachowania zabudowań byłej staży pożarnej i dopuszczenie realizacji nowej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej o parametrach niezgodnych z zastanym ładem przestrzennym, naruszających ochronę wpisanego do rejestru zabytków zespołu urbanistyczno-architektonicznego Starego Podgórza, 4/art. 1 ust. 2 pkt 1) i 3) u.p.z.p. poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego zapisy dla obszaru MW.5 prowadzą do naruszenia wymagań ładu przestrzennego i zasad architektury i urbanistyki oraz wymagań ochrony środowiska poprzez dopuszczenie do zlikwidowania istniejącej obecnie zieleni w podwórzu zabudowy, 5/ art. 1 ust. 2 pkt.
5) u.p.z.p. poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego zapisy dotyczące obszaru MW.5 prowadzą do naruszenia zasady poszanowania potrzeb osób niepełnosprawnych poprzez dopuszczenie do zlikwidowania jedynego na terenie Starego Podgórza dostępnego również dla osób niepełnosprawnych odcinka ciągu widokowego pozwalającego na obserwację panoramy Starego Miasta i Wzgórza Wawelskiego, 6/art. 6 ust. 2 pkt 2) u.p.z.p. poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego zapisy dotyczące obszaru MW.5 naruszają interes prawny właścicieli nieruchomości sąsiednich poprzez dopuszczenie realizacji nowej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej o parametrach powodujących nadmierne uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich, w tym nieruchomości Skarżącego, 7/ art. 64 Konstytucji RP, art. 140 k.c, art. 144 k.c. oraz art. 6 ust. 2 u.p.z.p. poprzez nadużycie władztwa planistycznego i uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego zapisy w sposób nieuzasadniony ograniczają prawo własności Skarżącego oraz powodują nadmierne uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich, w tym nieruchomości Skarżącego.
W uzasadnieniu skargi Skarżący wyjaśnił, iż jest właścicielem nieruchomości lokalowej, oraz współwłaścicielem nieruchomości położona w bezpośrednim sąsiedztwie z działkami ewidencyjnymi objętymi zakresem zaskarżenia Planu.
Nieruchomość skarżącego oraz działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...] obr. 12 Podgórze objęte są obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego tj. Uchwałą nr LXXXVIII/1306/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 06 listopada 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Stare Podgórze-Kalwaryjska (Dz.U. Woj. Małopolskiego z 2013 r., poz. 6826). Nieruchomości znajdują się na terenie oznaczonym symbolem MW.5 przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną (tak stanowi § 17 ust. 1 m.p.z.p.). W § 17 ust 4 m.p.z.p. wskazane są parametry dopuszczalnej zabudowy, w tym w szczególności wskazano, że maksymalna wysokość zabudowy została ustalona na 18 m, a bezwzględna maksymalna wysokość na 237 m n.p.m.
Natomiast w § 17 ust 11 m.p.z.p. ustalono, że: "W odniesieniu do nieruchomości na dz. nr [...], [...], [...] obr. 12 Podgórze dopuszcza się realizacje robót budowlanych polegających na budowie lub nadbudowie budynku frontowego do maksymalnej wysokości bezwzględnej zabudowy 225 m n.p.m." Aktualnie nieruchomości składające się z działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...] obr. 12 Podgórze są zabudowane obiektami użytkowymi w postaci siedziby byłej straży pożarnej i szeregu garaży, usytuowanych na tyłach terenu dostępnego z wjazdu od ul. [...]. Front działki nr [...], jak i sąsiedniej działki nr [...] nie jest obecnie zabudowany. Budynki powstały na przełomie XIX i XX wieku, a w kolejno były rozbudowywane i na przestrzeni kilkudziesięciu lat służyły na potrzeby Podgórskiej Straży Pożarnej. Zabudowania obejmowały ceglany budynek koszar oraz prostopadle do niego położone stajnie, magazyny i warsztaty.
Zespół budynków okalał wewnętrzny, duży dziedziniec pełniący funkcję placu manewrowego. W chwili obecnej nie ma zapisów o ich ochronie w m.p.z.p., co oznacza, że mogą one zostać rozebrane. Działki nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obr. 12 Podgórze stanowią własność Gminy Miasta Kraków, działki nr [...] i [...] obr. 12 Podgórze własność osób fizycznych, a działka nr [...] własność Gminy Miasta Kraków oddaną w użytkowanie wieczyste. Zarządzeniem Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z dnia 25 maja 2021 r. nieruchomości należące do Gminy Miasta Kraków zostały przeznaczone do sprzedaży w drodze przetargu ustnego nieograniczonego, co oznacza, że po nabyciu przez nowy podmiot może na nich zostać zrealizowana nowa zabudowa mieszkalna wielorodzinna o wysokości do 18 m i wysokości bezwzględnej 237 m n.p.m.
W związku z tym, że zapisy m.p.z.p., które dopuszczają wzniesienie nowej zabudowy o ustalonych w § 17 m.p.z.p. parametrach na przedmiotowych działek naruszają szereg przepisów prawa powszechnego, są wewnętrznie sprzeczne z zapisami planu dot. ogólnych zasad zagospodarowania przestrzennego na całym obszarze planu, są niezgodne z aktualnie obowiązującym dokumentem Studium, konieczne stało się wystąpienie z niniejszą skargą. Uzasadnienie sformułowanych zarzutów skargi skarżący pogrupował na następujące kategorie.
I. DOPUSCZENIE MOŻLIWOŚCI WYBURZENIA ZABUDOWAŃ BYŁEJ STRAŻY POŻARNEJ. Zapisy § 17 m.p.z.p. w zakresie w jakim nie wprowadzają zakazu całkowitej rozbiórki kompleksu zabudowań Podgórskiej Staży Pożarnej naruszają przepisy art. 1 ust. 2 pkt. 1, 2 i 4 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt. 1 ppkt. b) u.o.z. Zgodnie z § 5 m.p.z.p., który ustanawia zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego.- Ustala się cechy elementów historycznego układu urbanistycznego Starego Podgórna podlegające ochronie: (...) 2) ukształtowanych historycznie brył i gabarytów, detali architektonicznych oraz kolorystyki elewacji". W treści aktualnie obowiązującego Studium w szczegółowych wytycznych dla jednostki Stare Podgórze zwrócono uwagę, że zabytkowy zespół architektoniczno-urbanistyczny obejmujący całe Stare Podgórze został wpisany do rejestru zabytków (nr rej. A-608, wpis z dnia 26.10.1981 r.), znajduje się również w obszarze uznanym za pomnik historii "Kraków - Historyczny Zespół Miasta" oraz stanowi strefę ochrony konserwatorskiej buforowej dla obszaru wpisanego na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Studium zawiera następujące wskazania dla tego obszaru; "Zachowanie i ochrona układu urbanistycznego wraz z zabytkową i tradycyjną zabudową". Należy zwrócić uwagę na skutki, jakie wiążą się z wpisaniem obszaru Starego Podgórza, a więc również zabudowań byłej straży pożarnej do rejestru zabytków jako zespołu historycznourbanistycznego. Zgodnie z art. 3 pkt. 12 u.o.z. historyczny układ urbanistyczny lub ruralistyczny definiowany jest w ustawie jako przestrzenne założenie miejskie lub wiejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowania zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic i sieci dróg. W orzecznictwie przyjmuje się, że "zabytkowy układ urbanistyczny tworzą zarówno budowle posiadające indywidualne wartości zabytkowe, kwalifikujące je do wpisu do rejestru zabytków na podstawie odrębnej decyzji administracyjnej, jak również obiekty nowe, pozbawione wartości zabytkowych, ale mające znaczenie dla całego układu z uwagi na historyczną kompozycję przestrzenną, a objęcie ochroną układu urbanistycznego nie oznacza samo przez się, iż ochrona ta rozciąga się na poszczególne obiekty tego układu" (Wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2016 r., VII SA/Wa 1194/15). Wpis układu urbanistycznego ma na celu zachowanie wartościowego rozplanowania i zastosowanej kompozycji przestrzennej poprzez utrzymanie w niezmienionym kształcie rozplanowania ulic, przebiegu i szerokości arterii komunikacyjnych, zachowanie proporcji wysokościowych danego układu, gabarytów zabudowy oraz jej charakteru i geometrii. Wpisanie do rejestru zabytków zespołu budowlanego, w którego skład wchodzi określony budynek oznacza, że również jego zewnętrzne elementy są objęte ochroną wynikającą z wpisu do rejestru zabytków w zakresie ochrony zespołu budowlanego. Wartość całego zespołu zatem zniknie lub ulegnie znacznym zmianom, jeżeli choć jeden z elementów składowych owego układu lub, koncepcji architektonicznej czy zespołu budynków ulegnie zniszczeniu. Z tych względów w zapisach m.p.z.p. powinny zostać zawarte szczegółowe zapisy realizujące nadrzędny cel polegający na zapewnieniu jak najpełniejszej ochrony historycznie ukształtowanego zespołu architektoniczno-urbanistycznych występujących na terenie Starego Podgórza. Teren objęty zabudowaniami byłej strażnicy Podgórskiej Straży Pożarnej znajduje się na terenie Starego Podgórza wpisanym jako zespół architektoniczno-urbanistyczny do rejestru zabytków. Zabudowania byłej strażnicy Podgórskiej Straży Pożarnej niewątpliwie stanowią integralny element historycznej zabudowy Starego Podgórza i w związku tym, zgodnie z § 5 ochronie powinny podlegać jej ukształtowane historycznie bryły i gabaryty, detale architektoniczne oraz kolorystyka elewacji, co powinno być wpisane w treść przepisów szczegółowych dotyczących jednostki MW.5. O wkomponowaniu zabudowań strażnicy Podgórskiej Straży Pożarnej w zespół historycznej zabudowy Starego Podgórza świadczy fakt jej powstania w podobnym okresie i w podobnym stylu architektonicznym, co szereg charakterystycznych budynków tego obszaru. Zabudowania strażnicy Podgórskiej Straży Pożarnej zostały wybudowane przy użyciu takiej samej cegły jak mury oraz budynki klasztoru i kościoła Zakonu Redemptorystów (położonego przy ul. Zamoyskiego 56) oraz kościoła św. Józefa - najbardziej rozpoznawalnego zabytku Starego Podgórza (położonego przy ul. Zamoyskiego 2). Jednym z cech charakterystycznych Kazimierza i Starego Podgórza jest miejscowe zachowanie tkanki budowlanej w postaci czerwonej cegły z przełomu wieków. Charakteryzuje się ona dość dużym zróżnicowaniem kolorystycznym pomiędzy sąsiadującymi cegłami. Na omawianych obszarach obiekty wykonane z tej cegły rozsiane są w dość regularnych odstępach: klasztor i kościół Redemptorystów z 1909 r. i mury go otaczające, budynki byłej straży pożarnej, mur w dolnej części ulicy Krzemionki na krawędzi uskoku na tyłach posesji przy ul. Zamoyskiego 26 i 28, kamienica przy ul. Zamoyskiego 21 z 1889 r. Kościół Św. Józefa z 1909 r., dom modlitwy, a obecnie muzeum Nowosielskiego przy ul. Węgierskiej z 1881 r., fort na wzgórzu Św. Benedykta, a na Kazimierzu Kościół Bożego Ciała, rotunda na Placu Nowym, i inne (wszystkie ujęte w gminnej ewidencji zabytków). Konkludując, miejscowe występowanie charakterystycznej cegły z przełomu wieków jako materiału budowlanego powinno być zachowane jako jeden z elementów charakterystycznych dla Starego Podgórza i objętego obszarem dziedzictwa UNESCO sąsiadującym Kazimierzem i Starym Miastem. Rewitalizacja budynków byłej straży pożarnej powinna wykorzystać jak najwięcej oryginalnego materiału pozyskanego z ewentualnej rozbiórki. Budynki byłej straży pożarnej zostały ukształtowane historycznie. Powstały na przełomie XIX i XX wieku, potem aż do lat 60-tych byłe modernizowane, zachowując jednak charakterystyczną formę gabarytową wraz dwoma wieżyczkami na głównym budynku. Posiadają one niewątpliwie wartość historyczną oraz walory architektoniczne. W szczególności należy zwrócić uwagę na dwie wieżyczki byłego budynku koszarowego - kąty i wymiary dachów lukarn (szerokie na 3 m, wysokie na 1m, z zadaszeniem dwuspadowym pod kątem 30 stopni) są identyczne i świadczą o realizacji oryginalnego zamysłu architektonicznego, który nadaje temu budynkowi unikalny charakter, a jednocześnie nawiązuje do historycznej zabudowy Starego Podgórza. Co więcej, w późniejszym okresie projektanci budynku wielorodzinnego przy ul. Zamoyskiego 40 dzielącego wspólne podwórko z zabudowaniami straży pożarnej zdecydowali się na odwzorowanie tych samych kształtów, proporcji i rozmiarów w lukarnach dachów tego budynku, podkreślając tym samym znaczenie architektoniczne tych zabudowań i ich wpływ na ukształtowanie okolicznej zabudowy. Stworzono łącznie cztery lukarny na trzech segmentach odpowiadających oddzielnym klatkom schodowym w budynku przy ul. Zamoyskiego 40. W budynku przy ul. Zamoyskiego 40 zastosowano również dach dwuspadowy o kącie nachylenia dachu optycznie identycznym do kąta nachylenia dachów obiektów byłej straży pożarnej. Budynek przy ul. Zamoyskiego 40 został dobudowany w taki sposób, że pomiędzy nim a zabudowaniami byłej straży pożarnej pozostawiono duży teren wewnętrznego podwórka wypełnionego zielenią, co również odpowiada charakterystycznym cechom historycznej zabudowy Starego Podgórza. Powtórzenie elementów architektonicznych przy budowie nowego budynku w późniejszym okresie świadczy o tym, że zabudowania byłej straży pożarnej były traktowane jako wyznacznik historycznego stylu architektonicznego charakterystycznego dla Starego Podgórza, do którego starała się nawiązać nowa zabudowa. Dopuszczenie możliwości rozbiórki zabudowań byłej straży pożarnej doprowadzi do zaburzenia zastanego ładu architektonicznego, zniszczenie zabudowy, która pod względem bryły, gabarytów, detali architektonicznych, materiałów, kolorystyki stanowi oryginalną, historyczną cześć zespołu architektoniczno-urbanistycznego Starego Podgórza podlegającego ochronie jako całość. Zabudowania byłej straży pożarnej z uwagi na unikalne walory historyczne oraz architektoniczne powinny w ocenie Skarżącego podlegać zachowaniu, aby po przeprowadzeniu ich rewaloryzacji mogły stanowić miejsce edukacji historycznej np. jako muzeum Podgórskiej Straży Pożarowej. Dostrzegając opisaną powyżej wartość zespołu zabudowań byłej straży pożarnej dla historii Pogórza oraz historii pożarnictwa miasta Krakowa Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Krakowie pismem z dnia 10 grudnia 2021 r. poinformował o włączeniu budynków przy ul. Zamoyskiego 42 (dz. ew nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] obr. 12 Podgórze do wojewódzkiej ewidencji zabytków.
II. NARUSZENIE ŁADU PRZESTRZENNEGO Niezależnie od powyższego zgodnie z zapisami § 17 ust. 11 m.p.z.p. ustalono, że: "W odniesieniu do nieruchomości na dz. nr [...], [...], [...] obr. 12 Podgórze dopuszcza się realizacje robót budowlanych polegających na budowie lub nadbudowie budynku frontowego do maksymalnej wysokości bezwzględnej zabudowy 225 m n.p.m." Natomiast w odniesieniu do pozostałych działkach tj. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. 12 Podgórze (położonych na tyłach terenu, w dalszej odległości od ul. [...]) zastosowanie znajdzie zapis § 17 ust. 4 m.p.z.p., w którym ustalono maksymalną wysokość zabudowy na 18 m, a bezwzględna maksymalna wysokość na 237 m n.p.m. Co prawda, w § 7 ust. 1 pkt. 2 ppkt. b) m.p.z.p. ustanowiono ogólny nakaz kształtowania zabudowy w ten sposób, aby wszystkie obiekty budowlane na danej nieruchomości, były niższe od poziomu kalenicy budynku frontowego, jednak z uwagi na fakt, że w przedmiotowe działki nie są objęte jedną księgą wieczystą i nie stanowią jednej nieruchomości, w przypadku zastosowania literalnej wykładni tego przepisu nie znajdzie on zastosowania w przypadku usytuowania budynku frontowego na działce nr [...] i budynku w drugiej linii zabudowy na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. 12 Podgórze. Może to skutkować w przypadku przedmiotowych działek powstaniem zabudowy w drugiej linii zabudowy, która będzie znacząco przewyższała zabudowę frontową, co przeczy intencjom w nałożonym w ogólnym zapisie § 7 ust. 1 pkt. 2 ppkt. b) m.p.z.p. Można przypuszczać bowiem, że przywołany przepis miał na celu zachowanie zastanego na obszarze ładu przestrzennego, w którym zabudowa oficynowa, w drugiej linii od ulicy, na tyłach nie przewyższa zabudowy frontowej, która wraz z istniejącą aktualnie zabudową ul. Zamoyskiego ma tworzyć spójną linię pod względem wysokości. Niedopuszczenie zabudowy o wysokości przewyższającej wysokość sąsiedniej istniejącej aktualnie zabudowy spełniałoby ustalone przez m.p.z.p. nadrzędne zasady kształtowania ładu przestrzennego poprzez ochronę zabudowy w zakresie ukształtowanych historycznie brył i gabarytów. Aktualne istniejące sąsiednie budynki położone przy tej samej drodze publicznej (ul. Zamoyskiego) nie przekraczają wysokości 15 m. najbliższy budynek do terenu straży pożarnej tj. budynek przy ul. Zamoyskiego 40 posiada wysokość 15 m, bezwzględną wysokość ok. 225 m. n.p.m. Dopuszczalna maksymalna zabudowa o wysokości 18 m w drugiej Unii zabudowy byłaby zatem o całe jedno piętro wyższa niż zabudowa istniejąca oraz dopuszczona planem zabudowa na dz. nr [...] (frontowa). Zapis, który nie dopuszczałby powstania zabudowy w drugiej linii, oficynowej wyższej niż zabudowa frontowa od ul. Zamoyskiego spełniałby również wytyczne zawarte w aktualnie obowiązującym Studium, zgodnie z którymi nakazane jest; "zachowanie wybitnych walorów krajobrazu miejsko-naturalnego o zróżnicowanym ukształtowaniu i położeniu nad poziomem morza". Wskazać należy, że teren byłej straży pożarnej położony jest poniżej uskoku na wysokości bezwzględnej ok. 210 m n.p.m., zaś budynki położone na tym uskoku przy ul. Krzemionki są położone na wysokości bezwzględnej ok. 220 m. n.p.m. Przy zachowaniu historycznie ukształtowanej wysokości budynków położonych przy ul. Zamoyskiego tj. wysokości 15 m, widoczne pozostaje zróżnicowane ukształtowanie geologiczne i zróżnicowane względem siebie położenie zabudowy przy ul. Zamoyskiego i przy ul. Krzemionki nad poziomem morza. Aktualnie istniejące zabudowania byłej straży pożarnej zostały wzniesione z zachowaniem górzystego charakteru tego terenu, tak aby wyeksponować położone powyżej, na uskoku zabudowania. Kalenice budynków byłej straży pożarnej są na wysokości podstaw wielopiętrowych budynków wielorodzinnych przy ul. Krzemionki. Taki sposób lokalizowania zabudowy ze względu na występowanie naturalnych uskoków jest charakterystyczny dla obszaru Starego Podgórza i ma decydujący wpływ na zachowanie historycznego układu architektoniczno-urbanistycznego oraz sylwety tej części miasta Krakowa. W przypadku zaś zrealizowania zabudowy w drugiej Unii od ul. Zamoyskiego o wysokości przekraczającej 15 m (wysokości bezwzględnej ok. 225 m.n.p.) to unikalne i charakterystyczne dla Podgórza ukształtowanie geologicznie i zabudowa zlokalizowana na uskokach (budynki przy ul. Krzemionki 20, 22, 24) przestałaby być widoczna, wyeksponowana, gdyż zostałaby zasłonięta przez sięgającą prawie jej dachu nową zabudowę. Jednocześnie realizacja tak wysokiej zabudowy na terenie byłej straży pożarnej pozbawiłaby prawie wszystkich mieszkańców budynków przy ul. Krzemionki 20, 22, 24 rozległego widoku na sylwetę Starego Miasta, co stanowi niewątpliwą zaletę zabudowy o obecnych gabarytach przy ul. Zamoyskiego tj. nie przewyższającą 15 m i 225 m n.p.m. Ustalenie w zapisach m.p.z.p. jednej, stosunkowo wysokiej maksymalnej wysokości bezwzględnej - 237 m n.p.m. dla całego obszaru MW.5 nie uwzględnia faktu, że teren ten jest naturalnie przedzielony przez uskok na część "nizinną" poniżej uskoku (ul. Zamoyskiego) i część "górzystą" powyżej uskoku (ul. Krzemionki). W sytuacji obecności uskoku geologicznego, dzielącego te dwa sąsiedztwa, dwa budynki będące w bliskiej odległości nie mogą jednocześnie zachować identyczności dwu parametrów wysokości budynku, tj. bezwzględnej w odniesieniu do poziomu morza (wysokości n.p.m), i tej liczonej od poziomu najniższego wejścia. Zachowanie istniejących gabarytów zabudowy przy ul. Zamoyskiego również w stosunku do zabudowy "drugiej linii", "oficynowej" w tych zróżnicowanych topograficznie sąsiedztwach pozwala zachować górzysty charakter okolicy, zwieńczony podświetlaną wieżą telewizyjną, która stanowi dominantę terenu. Ponadto, wskazać należy, że rzeźba terenu całego sąsiedztwa wokół działek przeznaczonych na sprzedaż, już w chwili obecnej tworzy “pudło rezonansowe". Wstawienie w środek tak wysokiej zabudowy poskutkuje znacznym nasileniem hałasu w całym sąsiedztwie.
III. NARUSZENIE UKŁADU URBANISTYCZNO-ARCHITEKTONICZNEGO, NAKAZU OCHRONY ZIELENI W KWARTAŁACH ZABUDOWY Dopuszczenie realizacji nowej zabudowy na terenie byłej straży pożarnej o znacznie wyższym wskaźniku intensywności zabudowy oraz znacznie niższym wskaźniku terenu biologicznie czynnego skutkować będzie zaburzeniem historycznego układu architektonicznourbanistycznego, który charakteryzuje występowanie dużych zielonych podwórek wewnętrznych pomiędzy zabudową frontową a oficynową (zabudową w drugiej linii). Zapisy m.p.z.p. w § 5 ust. 1 pkt.
1) ustanawiają ogólną zasadę ochrony i kształtowania ładu przestrzennego polegającą na ochronie elementów historycznego układu urbanistycznego Starego Podgórza;,,Elementy kształtujące urbanistykę miasta takie jak: ulice, zwarte pierzeje i wypełnione zielenią wnętrza urbanistyczne". W podwórzu posesji przy ul. Zamoyskiego 42 rośnie kilka wysokich drzew (w tym jedna brzoza). Drzewa te rosną pomiędzy istniejącym budynkiem Zamoyskiego 40 oraz budynkami byłej straży pożarnej, stanowią więc one wypełnione zielenią wnętrze urbanistyczne, które powinny podlegać ochronie według ogólnych zapisów m.p.z.p. oraz zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt. 1,2i 3 u.p.z.p.
IV. NARUSZENIE NAKAZU OCHRONY CIĄGU WIDOKOWEGO I NAKAZU POSZANOWANIA POTRZEB OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH Kolejną kwestią na jaką należy zwrócić uwagę jest ustanowiony w § 5 ust. 1 pkt 3) m.p.z.p. nakaz ochrony sylwety Starego Podgórza, wraz z kształtowanymi osiami i ciągami kompozycyjnymi i widokowymi. Również w szczegółowych wytycznych zawartych w treści aktualnie obowiązującego Studium zawarto nakaz zachowania wewnętrznych powiązań widokowych, w tym charakterystycznych dla obszaru Starego Podgórza zamknięć widokowych oraz zachowania możliwości obserwacji panoram i wglądów widokowych z punktów i ciągów widokowych oraz zachowanie zewnętrznych powiązań widokowych. W treści m.p.z.p. w § 4 ust. 2 wskazano, że na rysunku planu zaznaczono jako elementy informacyjne niestanowiące ustaleń planu: główne osie widokowe, główne punkty widokowe, główne ciągi widokowe. Taki główny ciąg widokowy jest zaznaczony na rysunku planu od ul. Krzemionki 24 w stronę klasztoru Redemptorystów, o długości ok. 120 m, ze strzałkami wyznaczającymi kierunek obserwacji w stronę Wawelu i Starego Miasta. Dominującym i kluczowym obiektem w tym ciągu widokowym jest Wzgórze Wawelskie. Zapisana w treści m.p.z.p. ochrona głównych ciągów widokowych oraz możliwość obserwacji panoram i widoków z punktów i ciągów widokowych oznacza, że nie powinny być w przepisach szczegółowych m.p.z.p. dotyczących zasad kształtowania zagospodarowania przestrzennego dla poszczególnych obszarów być dopuszczone zapisy sprzeczne z tym nadrzędnym celem. Tymczasem, dopuszczenie powstania zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. 12 Podgórze o maksymalnej wysokości 18 m i wysokości bezwzględnej 237 m n.p.m. skutkować będzie zlikwidowaniem kluczowej części ciągu widokowego i całkowitym pozbawieniem możliwości obserwacji Wzgórza Wawelskiego i część wież kościołów Starego Miasta z ciągu widokowego przy ul. Krzemionki, co skutkować będzie utratą przez ten trakt w ogóle cech ciągu widokowego. Część ciągu widokowego jest bowiem aktualnie zasłonięta przez zabudowę mieszkaniową wielorodzinną przy ul. Krzemionki, a częściowo zasłaniają go drzewa. Odcinek niezasłonięty, który umożliwia obserwację panoramy Krakowa ma aktualnie długość ok. 25 m. Pozostały dystans ciągu widokowego w stronę klasztoru Redemptorystów przebiega równolegle do zadrzewienia obecnego na zboczu i widoczność jest w najlepszym razie fragmentaryczna, szczególnie gdy na drzewach obecne są liście. Długość ciągu została więc ograniczona przez powstałą w ostatnich latach zabudowę wielorodzinną przy ul. Krzemionki 24, lecz podstawowa jego funkcja, tj. możliwość obserwacji Wawelu i wież kościelnych Starego Miasta została zachowana. Ten odcinek pozbawiony drzew leżący bezpośrednio obok ostatniego budynku pierzei ul. Krzemionki w rzeczywistości pełni funkcję punktu widokowego z dwóch powodów. W odróżnieniu od dalszych odcinków, które leżą przy ul. Redemptorystów, odcinek ten umiejscowiony jest wciąż przy ul. Krzemionki, która jest głównym ciągiem spacerowym z Parku Bednarskiego, i możliwość obserwacji panoramy Krakowa przy jego wyjściu należy de facto do jednych z jego istotnych walorów. Park ten, wraz z pomnikiem Bednarskiego, jest wpisany do rejestru zabytków. Po drugie istnieje tam naturalna platforma pokryta trawą, o wymiarach ok. 4x4 m, dostępna bezpośrednio z chodnika. Ten odcinek chodnika wraz z w/w platformą stanowi dogodny i jedyny punkt w Starym Podgórzu, z którego osoba niepełnosprawna może oglądać panoramę Krakowa. Inne punkty nie przesłonięte drzewami, jak skarpa za wieżą telewizyjną, czy w dalszej odległości płaski teren pod Kopcem Krakusa, są dostępne tylko dla wprawnych pieszych lub wymagają kilkusetmetrowego podjazdu drogą szutrową. Jednym z celów stworzenia m.p.z.p "w zakresie wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych ustala się: 1) nakaz: a) stosowania rozwiązań technicznych zapewniających warunki dla poruszania się osobom niepełnosprawnym". Postulat zachowania jedynego punktu widokowego dostępnego dla niepełnosprawnych wynika z Karty Praw Osób Niepełnosprawnych (uchwała Sejmu z dnia 1 sierpnia 1997 r.), która mówi, o oprawie osób niepełnosprawnych do: 1) dostępu do dóbr i usług umożliwiających uczestnictwo w życiu społecznym. Ten fragment ciągu widokowego obok budynku przy ul. Krzemionki 24, który umożliwia obserwację panoramy Krakowa umiejscowiony jest na wys. ok. 224 m n.p.m. Powstanie budynków przy ul. Zamoyskiego 42 o wysokości maksymalnej do 225 m n.p.m., na działkach przeznaczonych do zbycia, przesłoniłoby drzewa i lukarny kamienic przy ul. Zamoyskiego 31, 33 i 40 oraz budynek byłej Straży Pożarnej, który stoi na jednej z działek przeznaczonych do zbycia, ale nadal umożliwiłałby obserwację wzgórza wawelskiego i wież kościołów na Kazimierzu i Starym Mieście. Wynika to z faktu, że w/w budynki przy ul. Zamoyskiego mają bezwzględną wysokość ok. 225 m. Jednakże wybudowanie jakichkolwiek obiektów do maksymalnej wysokości 228 m n.p.m. zasłoniłoby obiekty kluczowe dla danego ciągu widokowego, uniemożliwiając obserwację panoramy. Szkoda dla interesu publicznego wydaje się więc niewspółmierna w stosunku do korzyści prywatnej, tj. wybudowania dodatkowego piętra w potencjalnym budynku wielorodzinnym. Podsumowując, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w punkcie zezwalającym na budowę do wysokości 18 m ma obszarze MW.5, w tym na niektórych działkach przeznaczonych do zbycia jest sprzeczny z § 5, ust. 1 pkt. 3 m.p.z.p. oraz art. 1 ust. 2 pkt 2) u.p.z.p. w zakresie ochrony walorów krajobrazowych.
LEGITYMACJA CZYNNA SKARŻĄCEGO. Zgodnie z art. 101 ust 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1372), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, pojętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwalę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Pojęcie interesu prawnego nie posiada legalnej definicji ustawowej i zostało wyjaśnione w drodze orzecznictwa sądowoadministracyjnego, zgodnie z którym interes prawny (w przeciwieństwie do interesu faktycznego) należy rozumieć jako przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień określonego podmiotu, kształtujący jego pozycję prawną (co istotne, przepisy prawa materialnego nie ograniczają się wyłącznie do przepisów z gałęzi prawa administracyjnego lecz obejmują również przepisy prawa cywilnego). Naruszenie interesu należy rozumieć jako wprowadzenie przez taką uchwałę lub zarządzenie niekorzystnych zmian — odebranie prawa, ograniczenie jakiegoś prawa wynikającego z przepisów prawa, nałożenie nowego obowiązku czy zmiana dotychczasowego obowiązku.
W przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zasadniczo podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia są właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości i zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób łub jednostek organizacyjnych. Przyjmowane więc w planie miejscowym ustalenia co do przeznaczenia i warunków zabudowy konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania określonego terenu pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi przepisem art. 140 k.c., ale też przepisami art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 2 u.p.z.p.
Sam fakt, że Skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej na obszarze objętym planem miejscowym jest wystarczający dla przyjęcia, że ma on interes prawny do kwestionowania zapisów uchwały Rady Miasta zatwierdzającej dany plan miejscowy. Ponadto, jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, naruszenie interesu prawnego może nastąpić również poprzez zapisy planu ustalające takie przeznaczenie nieruchomości sąsiadujących z działkami stanowiącymi własność osób wnoszących skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., które udaremni bądź utrudni zabudowę ich nieruchomości lub też spowoduje uciążliwości i ograniczenia w swobodnym użytkowaniu nieruchomości i rozporządzaniu prawem własności. Jak wyjaśnia WSA w Łodzi w wyroku z dnia 05 września 2017 r. II SA/Łd 209/17: "Właściciel nieruchomości sąsiedniej ma prawo kwestionować postanowienia planu miejscowego, jeżeli planowana zabudowa będzie związana z uciążliwościami dla jego nieruchomości.
Chodzi przede wszystkim o to, czy przyjęty w uchwalonym planie sposób zagospodarowania oznaczonego terenu powoduje pogorszenie warunków korzystania z nieruchomości sąsiednich. Sam fakt, że rozwiązania przyjęte w planie nie zmieniają przeznaczenia gruntu należącego do podmiotu kwestionującego jego ustalenia nie uzasadnia twierdzenia o braku interesu prawnego - Tak: wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1102/14 Tak: postanowienie NSA z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 1402/17; wyrok NSA z dnia 07 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1213/16; postanowienie z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 944/18, wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 216/19. Podstawą interesu prawnego w takim przypadku będą nie tylko przepisy art. 140 k.c. oraz art. 6 ust. 2 pkt 2) u.p.z.p. lecz również art. 144 k.c. Stosownie do przepisu art. 144 k.c. właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swojego prawa powstrzymywać się od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 2 pkt.
2) u.p.z.p. każdy ma prawo (w granicach określonych ustawą) do zagospodarowania własnego terenu zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Na tej podstawie uznać należy, że jeśli nieruchomości leżą w sąsiedztwie, a zapisy planu przewidują rozległe możliwości dla właściciela jednej z nich w zakresie wykonywania prawa własności, to zazwyczaj ustalenia planu dla jednej nieruchomości naruszać będą interes prawny właściciela innych, pobliskich (tj. położonych w sferze oddziaływania) terenów. Jeżeli bowiem właściciel jednej nieruchomości zgodnie z ustaleniami planu, może więcej, to właściciel sąsiedniej nieruchomości będzie musiał więcej znosić. Właściciel nieruchomości sąsiedniej, zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., ma prawo, w takiej sytuacji, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych również poprzez kwestionowanie postanowień miejscowego planu, który ustala takie przeznaczenie, z którym wiązać się będą uciążliwości dla jego nieruchomości. Sam fakt, iż w planie miejscowym dopuszczono realizację danego rodzaju zabudowy przesądza o naruszeniu interesu właściciela nieruchomości sąsiedniej, która znajduje się w obszarze oddziaływania potencjalnej nowej zabudowy.’' Przykładami ograniczeń prawa własności wynikających z postanowień planu obejmującego nieruchomości sąsiednie mogą być takie negatywne oddziaływania jak np. potencjalna możliwość zacienienia obiektów, zwiększony ruch komunikacyjny, pogorszenie parametrów związanych z ochroną środowiska, takich jak poziom wibracji, hałasu i zanieczyszczenie powietrza, oraz ograniczenie ilości dostępnych miejsc parkingowych. Takie okoliczności świadczą o tym, że ustalenia planu co do możliwości zabudowy terenu naruszają interes prawny właścicieli sąsiedniej nieruchomości i uprawniają do kwestionowania jego zapisów w tym zakresie. W niniejszej sprawie Skarżący jest właścicielem nieruchomości lokalowej w budynku posadowionym na nieruchomości oraz współwłaścicielem tej nieruchomości, która znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie z terenem objętym Planem w zaskarżonej części. Zatem skarżący posiada interes prawny do zaskarżenia m.p.z.p. Zapisy m.p.z.p. w zakresie w jakim dopuszczają powstanie na terenie byłej pożarnej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej o wysokości maksymalnej 18 m tj. 228 m n.p.m. naruszają interes prawny Skarżącego, gdyż zabudowa ta będzie znacznie większa od obecnie występującej na tym obszarze oraz od sąsiedniej zabudowy wzdłuż ul. Zamoyskiego, przez co ilość światła słonecznego docierająca do jego lokalu zostanie znacznie zmniejszona. Wybudowanie takiej wysokiej zabudowy w bliskim sąsiedztwie pozbawi Skarżącego możliwości obserwacji panoramy Starego Miasta, Wzgórza Wawelskiego, co wpłynie na znaczne zmniejszenie wartości mieszkania. Realizacja zabudowy o dopuszczalnych parametrach wskazanych w m.p.z.p. będzie skutkowała również pozbawieniem Skarżącego terenu zielonego aktualnie występującego w podwórzu pomiędzy budynkiem przy ul. Zamoyskiego a zabudowaniami byłej straży pożarnej, gdyż teren ten na skutek zabudowy straci swój walor rekreacyjny. Inwestycja na tym terenie może wiązać się z koniecznością wycięcia wielu zdrowych, dużych drzew, co negatywnie wpłynie na stopień zanieczyszczenia powietrza, kondycję psychofizyczną mieszkańców tego obszaru. Powyższe okoliczności świadczą o tym, że dopuszczone przez Plan przyszłe zagospodarowanie nieruchomości w przypadku jego zrealizowania miałoby niewątpliwie negatywny wpływ na nieruchomość Skarżącego, powodowałoby szereg uciążliwości, co uzasadnia przyjęcie istnienia interesu prawnego w kwestionowaniu zapisów Planu dotyczących terenu byłej straży pożarnej przy ul. Zamoyskiego. Dodatkowo, interes prawny Skarżącego wynika również z faktu, że zarówno nieruchomość Skarżącego, jak i nieruchomości, na której znajdują się zabudowania byłej straży pożarnej zlokalizowane są na terenie zabytkowego zespołu architektoniczno-urbanistycznego obejmującego cale Stare Podgórze wpisanym do rejestru zabytków (pod numerem A-608 wpis z dnia 26.10.1981 r.). Dopuszczenie przez zapisy Planu rozbiórki zabudowań byłej straży pożarnej stanowi ingerencję w zabytek (układ/zespół), którego te zabudowania są niewątpliwie częścią tego zabytku przekłada się bezpośrednio na wartość całego zespołu i układu oraz może doprowadzić do zmiany funkcjonalnej dla całego objętego ochroną układu. Wpis obszarowy oznacza bowiem, że ochronie prawnej podlegają wszystkie znajdujące się na tym obszarze obiekty w konkretnej konfiguracji, w konkretnym układzie i z konkretnymi elementami, w rezultacie każda nawet potencjalna zmiana w tych kwestiach może spowodować zmianę całego układu. W niniejszej sprawie istotne jest to, czy zabudowa na terenie byłej straży pożarnej, która zgodnie z zapisami planu może powstać w przyszłości będzie wywierała negatywne skutki na nieruchomość Skarżącego. Podsumowując, uznać należy, że w wyniku nieprawidłowego wykonywania przez organ gminy władztwa planistycznego w opisany powyżej sposób został naruszony jego interes prawny Skarżącego, wynikający z treści art. 64 Konstytucji RP, art. 140 k.c, 144 k.c. oraz art. 6 ust. 2 u.p.z.p. Powyższe uzasadnia interes prawny Skarżącego w wystąpieniu z niniejszą skargą.
W związku z faktem, iż skarga dotyczy aktu prawa miejscowego przyjętego przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935) Skarżący wystąpił przed wniesieniem niniejszej skargi do Organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi (art. 52 p.p.s.a. w zw. z art 101 ust 1 u.s.g.).
W tym miejscu wskazać należy, że fakt nabycia nieruchomości po wejściu w życie uchwały zatwierdzającej m.p.z.p. zgodnie z przeważającymi aktualnie poglądami orzecznictwa nie pozbawia skarżącego prawa do zaskarżenia uchwały, w szczególności gdy poprzedni właściciel nie skorzystał ze swojego uprawnienia do zaskarżenia uchwały.
Z identycznymi co do treści zarzutów i ich uzasadnienia skargami na uchwałę nr LXXXVIII/1306/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 06 listopada 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Stare Podgórze-Kalwaryjska wystąpili również: J. F. (sygn.akt: II SA/Kr 199/22), J. R. (sygn.akt: II SA/Kr 200/22), A. S. (sygn.akt: II SA/Kr 201/22) i M. G. (sygn.akt: II SA/Kr 211/22). Wszystkie sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania pod sygnaturą akt II SA/Kr 198/22.
Skarżony organ w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi podkreślając brak naruszenia zasady władztwa planistycznego, zgodność Planu ze studium oraz wymogami ładu przestrzennego, wskazując, iż skarżony plan został uchwalony zgodnie wszystkimi wymogami proceduralnymi przewidzianymi przez prawo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm., dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.
Z kolei zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej "u.p.z.p.") – postrzeganym na ogół jako przepis szczególny wobec powołanego przepisu u.s.g. – istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.
Tytułem wstępu i z uwagi na charakter zarzutów podnoszonych w skardze, wskazać ogólnie należy, iż przepis art. 2 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach, a art. 4 ust. 1 u.p.z.p. wprost wskazuje, że zadaniem własnym gminy jest ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Przepisy te stanowią podstawę do kształtowania jednego z istotnych uprawnień organów gminy, jakim jest władztwo planistyczne. Władztwo planistyczne stanowi kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami oraz zapewnieniem ładu przestrzennego kształtowania polityki przestrzennej. Zaznaczyć trzeba, że uchwalając plan miejscowy najczęściej następuje wyważanie interesów: prywatnego i publicznego, co nieuchronnie prowadzi do powstawania konfliktów interesów indywidualnych z interesem publicznym.
Władztwo planistyczne gminy nie ma charakteru pełnego, niczym nieograniczonego prawa. Granicami tego władztwa są konstytucyjnie chronione prawa, w tym przede wszystkim prawo własności, ale również inne prawa – jak w tym przypadku prawo użytkowania wieczystego. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich;
2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Przywołane regulacje u.p.z.p. przyznają gminie atrybut tzw. władztwa planistycznego, stanowiąc podstawę legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. Stanowią one, przewidziane w art. 64 ust. 3 Konstytucji i art. 140 Kodeksu cywilnego, przedmiotowe ograniczenie w sposobie wykonywania prawa własności nieruchomości, poddając korzystanie z nieruchomości rygorom wynikającym z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślić przy tym trzeba, że prawo własności nie jest prawem absolutnym może zatem doznawać ograniczeń między innymi na podstawie przepisów u.p.z.p. Plan miejscowy, na mocy art. 14 ust. 8 u.p.z.p., został uznany za akt prawa miejscowego, czyli zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy, ustalając przeznaczenie danego terenu w określonym zakresie, może prowadzić do ograniczeń prawa własności przez posiadających to konstytucyjnie chronione prawo (art. 21 Konstytucji) na objętym planem obszarze, ale również na obszarze sąsiadującym z terenem planu, jeśli istnieje prawdopodobieństwo oddziaływania funkcji działek objętych planem na teren sąsiadujący. Ograniczenia te muszą jednak pozostawać w zgodzie z wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji zasadą proporcjonalności, która zakazuje nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki (zob. np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 maja 1999 r. sygn. akt SK 9/98. OTK 1999 Nr 4, poz. 78). Wskazany przepis Konstytucji wskazuje też wartości, których ochrona przemawia za dopuszczalnością ingerencji w sferę praw (w tym w prawa właściciela). W konsekwencji, organy gminy zobowiązane są w toku procedury planistycznej rozważyć wszystkie wchodzące w grę interesy, a sytuacje konfliktowe rozstrzygać zgodnie z obowiązującym prawem, w szczególności mając na względzie konieczność zachowania proporcjonalności ingerencji w prawo własności. Powyższe rozważania odnoszące się do prawa własności zachowują całkowitą aktualność również w przypadku prawa użytkowania wieczystego, które jest prawem rzeczonym najbardziej zbliżonym do prawa własności.
Obowiązek zgodności postanowień planu z ustaleniami studium wynika z art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Gmina kształtuje swoją politykę przestrzenną, w tym lokalne zasady zagospodarowania, uchwalając studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowana przestrzennego. Organ stanowiący gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny zgodności z nim projektu planu miejscowego. Stopień związania planów ustaleniami studium zależy zatem w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Jednym z założeń polityki przestrzennej gminy jest stopień związania planowania miejscowego przez ustalenia studium, który może być, w zależności od szczegółowości ustaleń studium - silniejszy lub słabszy. W orzecznictwie i literaturze zauważa się także, że zgodność planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie oznacza i nie może oznaczać prostego przenoszenia ustaleń studium do planu.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.z.p., studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy służy gminie do określenia kierunków jej polityki przestrzennej. Stąd, zgodnie z art. 10 ust. 2 u.p.z.p., jego postanowienia wyznaczają z zasady ogólne kierunki działalności i wskaźniki dla wydzielonych obszarów. Studium zawiera diagnozę zagospodarowania przestrzennego i określa politykę gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego, zwykle w dłuższym czasie. Postanowienia studium są dla organu sporządzającego plan wiążące (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.), co oznacza, że regulacje planu nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć. Rada gminy, uchwalając określonej treści studium, sama decyduje o zakresie, szczegółowości związania, o jakim mowa w art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Zakres i sposób tego związania uzależniony jest od stopnia szczegółowości ustaleń zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, przy czym podstawę stwierdzenia zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium stanowią łącznie część tekstowa oraz część graficzna planu miejscowego i studium.
Studium z założenia ma być aktem elastycznym, który jednak zawiera nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania przestrzennego (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008, s. 78 i nast.). Skoro, jak wskazano wyżej, w studium określa się m.in. kierunki zmian w przeznaczaniu terenów (art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), to gmina w ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego, może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium. Inne przeznaczenie konkretnego terenu w planie miejscowym niż przeznaczenie przyjęte w studium kwalifikowane jest jako istotne naruszenie prawa, tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zwłaszcza gdy przeznaczenie terenu w planie jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium (por. wyrok NSA z 26 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 412/11, LEX nr 1081781 i wyrok NSA z dnia 8.10.2019r. sygn. II OSK 2795/17).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, co następuje.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zachowany został tok formalnoprawny podjęcia zaskarżonej uchwały. Szczegółowy przebieg postępowania w trakcie którego podjęto skarżoną uchwałę przedstawiony został przez organ w odpowiedzi na skargę, i znajduje on odzwierciedlenie w dokumentacji planistycznej załączonej do akt sprawy. Sąd analizując powyższą dokumentację nie dopatrzył się naruszeń, a tym bardziej istotnych naruszeń procedury uchwalania planu, który implikowałby stwierdzenie na tej podstawie jego nieważności.
Ponadto wskazać również należy, iż skarżący jako współwłaściciele terenu znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości objętej Planem w zaskarżonej części, z uwagi na charakter możliwego zainwestowania przedmiotowych nieruchomości przewidzianego tym planem, który w określonym zakresie może również oddziaływać na nieruchomość skarżących posiadają interes prawny uzasadniający skuteczne złożenie skargi na uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego.
Skargę poprzedziło wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa.
Przechodząc do merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi, podnieść należy, iż szeroka i szczegółowa argumentacja wynikająca z poglądów literatury i dotychczasowego orzecznictwa przemawiająca za legalnością podjętej uchwały przedstawiona została przez Organ w odpowiedzi na skargę. Argumentację tę Sąd po analizie akt planistycznych podziela, częściowo cytując ją w dalszej części uzasadnienia.
Wymienione w skardze działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb 12 Podgórze w Krakowie położone są w obszarze objętym granicami obowiązującego skarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Podgórze – Kalwaryjska". Zgodnie z dyspozycjami tego aktu planistycznego obszar tych działek znajduje się w terenie zabudowy mieszkaniowej o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, oznaczonym symbolem MW.5. Dla tej kategorii terenów obowiązujący plan miejscowy wyznacza następujące podstawowe ustalenia:
§ 17.
- 1. Wyznacza się Teren zabudowy mieszkaniowej – oznaczony symbolem MW.5 o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną;
- 2. Jako przeznaczenie uzupełniające ustala się możliwość lokalizacji funkcji usługowych w parterach lub kondygnacjach podziemnych budynku, z zastrzeżeniem ust. 8 pkt 3.
- 3. W zakresie sposobu zagospodarowania dopuszcza się lokalizację elementów niezbędnych dla urządzenia i funkcjonowania terenu, takich jak: urządzenia budowlane, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, miejsca postojowe, dojścia piesze i dojazdy niewyznaczone na Rysunku Planu, zieleń, obiekty małej architektury.
- 4. W zakresie zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się: 1) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego - 25 %;
- 2) wskaźnik intensywności zabudowy - 1,2 - 4,0;
- 3) maksymalną wysokość zabudowy – 18 m, z zastrzeżeniem ust. 8 pkt 2 lit. a;
- 4) maksymalną wysokość bezwzględną zabudowy - 237 m n.p.m z zastrzeżeniem ust. 8 - 11.
- 5. W wyznaczonym terenie znajdują się obiekty objęte ochroną konserwatorską, ujęte w gminnej ewidencji zabytków, oznaczone na Rysunku Planu pod adresem: 1) ul. Zamoyskiego 34;
- 2) ul. Zamoyskiego 28;
- 3) ul. Krzemionki 16;
- 4) ul. Zamoyskiego 26;
- 5) ul. Zamoyskiego 36;
- 6) ul. Zamoyskiego 46;
- 7) ul. Zamoyskiego 48;
- 8) ul. Krzemionki 12;
- 9) ul. Krzemionki 14;
- 10) ul. Krzemionki 18;
- 11) ul. Zamoyskiego 24.
- 6. W odniesieniu do budynków frontowych, o których mowa w ust. 5 pkt 1-3 oraz obiektów pod adresem ul. Zamoyskiego 40, ul. Krzemionki 20, ul. Krzemionki 22 ustala się nakaz zachowania kształtu bryły i gabarytów budynków.
- 7. W odniesieniu do budynków frontowych, o których mowa w ust. 5 pkt 4-10 oraz pod adresem ul. Krzemionki 10 dopuszcza się wykonanie robót budowlanych celem wykorzystania poddasza, ustalając: 1) zakaz podnoszenia górnej krawędzi elewacji frontowej budynku;
- 2) dopuszczenie zmiany kształtu dachu polegającej na podniesieniu kalenicy, pod warunkiem, że kąt nachylenia połaci dachowych nie przekroczy 400.
- 8. (...).
- 11. W odniesieniu do nieruchomości na dz. nr [...], [...], [...] obr. 12 Podgórze dopuszcza się realizacje robót budowlanych polegających na budowie lub nadbudowie budynku frontowego do maksymalnej wysokości bezwzględnej zabudowy 225 m n.p.m..
- 12. (...).
Z kolei zaś ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa obowiązującego w dacie uchwalenia skarżonego planu (w brzmieniu ustalonym uchwałą Nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 r. zmienioną uchwałą Nr XCIII/1256/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 3 marca 2010 r.), obszar przedmiotowych działek był położony w terenie o przeważającej funkcji mieszkaniowo – usługowej, oznaczonym symbolem MU. Dla tej kategorii terenów dokument Studium wyznaczał następujące podstawowe wytyczne: tereny MU: 1) Główne funkcje: (zabudowa mieszkalna, mieszkalno-usługowa i usługowa
- 2) Główne kierunki zagospodarowania przestrzennego (określają ustalenia dla obszaru Śródmieścia
- 3) Warunki i standardy wykorzystania terenu:
(minimalna intensywność zabudowy mieszkalnej i usługowej 1,2 lub określona w planach miejscowych za pomocą innych parametrów odpowiadających specyfice terenu, (wykluczenie lokalizacji obiektów produkcyjnych, (gabaryt i linia zabudowy obiektu dostosowany do zabudowy sąsiedniej.
(zapewnienia prawidłowej obsługi komunikacyjnej i powiązań z układem komunikacyjnym miasta. (...).
Z kolei postanowienia Studium dla obszaru Śródmieścia zawierają następujące ustalenia:
W ramach tej strefy wyodrębnia się dodatkowo obszar śródmieścia, który obejmuje: (Stare Miasto w granicach drugiej obwodnicy wraz z kwartałami zabudowy usytuowanymi wzdłuż głównych ulic śródmiejskich (Stradom i Kazimierz (Stare Podgórze (Nowe Centrum Miasta Celem wyodrębnienia tego obszaru spośród otaczającej tkanki miejskiej jest określenie terenu wyraźnie wyróżniającego się ilością, różnorodnością i proporcją funkcji o charakterze publicznym, w którym koncentrują się najważniejsze dziedziny życia publicznego, a sposób użytkowania przestrzeni ma zdecydowanie odmienny charakter od pozostałych obszarów miasta. Kierunki zmian i przekształceń terenów położonych w tym obszarze to:
(utrzymanie mieszkaniowo - usługowego charakteru zabudowy ze szczególnym uwzględnieniem ochrony zasobów mieszkaniowych decydujących o żywotności obszaru (intensyfikacja wykorzystania przestrzeni poprzez atrakcyjne zagospodarowanie istniejących rezerw terenowych oraz rezerw tkwiących w istniejącej zabudowie (rewitalizacja zdegradowanej zabudowy (dbałość o wysoki standard i jakość urbanistyczno-architektoniczną nowej, modernizowanej i przekształcanej zabudowy, harmonijnie wkomponowanej w historyczną tkankę (porządkowanie małej architektury, reklam i oświetlenia wg ustalonych formalnie reguł (zachowanie przestrzeni publicznych i podnoszenie ich jakości poprzez komponowanie wnętrz urbanistycznych (bezwzględne wyeliminowanie możliwości lokalizowania zabudowy tymczasowej, zabudowy niedostosowanej gabarytem i intensywnością do charakteru przestrzeni śródmiejskiej, bądź powodującej chaos przestrzenny (zapewnienie użytkownikom strefy właściwych standardów komunikacyjnych, szczególnie dojazdów komunikacją zbiorową oraz warunków parkowania.
Porównując zatem zapisy skarżonego Planu z zapisami Studium w oparciu o który ów Plan został sporządzony stwierdzić należy, iż jest on w całości realizacją wytycznych wskazanych w Studium, i brak jest takich postanowień i zapisów Planu, które byłby sprzeczne lub niezgodne z postanowieniami Studium. Z tego więc punktu widzenia wobec zgodności postanowień planu z ustaleniami studium, który to wymóg wynika z art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. stwierdzić należy, iż skarżony Plan nie narusza powyższych przepisów (brak sprzeczności pomiędzy zapisami Studium i ich konkretyzacją w planie).
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarg Sąd stwierdza co następuje.
Zarzut nr 1 zawarty w skardze jest pozorny. Skarżący w uzasadnieniu przedmiotowego zarzutu sami wskazują bowiem na to, iż istnieje zapis planu, tj. § 7 ust. 1 pkt. 2 ppkt. b), w którym ustanowiono ogólny nakaz kształtowania zabudowy w ten sposób, aby wszystkie obiekty budowlane na danej nieruchomości, były niższe od poziomu kalenicy budynku frontowego. Jednocześnie dopatrują się potencjalnego ryzyka nadużyć interpretacyjnych planu z § 17 ust. 4, (przepis szczegółowy) gdzie ustalono maksymalną wysokość zabudowy na 18 m, a bezwzględną wysokość zabudowy na 237m.n.p.m. Ryzyko w ocenie skarżących wynikać może z faktu, iż nieruchomości na tyłach (w oficynie) mogą stanowić odrębną nieruchomość od działek na przodzie (na froncie) patrząc od ul. Zamoyskiego, a przez to mogą być zabudowane znacznie wyżej, tj do wysokości 18 m i 237 m.n.p.m.
Po pierwsze interpretacja pojęcia nieruchomości w ujęciu wieczystoksięgowym, do której odwołują się skarżący, a która mogłaby prowadzić zdaniem skarżących do nadużyć interpretacji planu jest tylko jedną z możliwych definicji pojęcia nieruchomości w prawie polskim, i to wcale nie najpowszechniejszą. Po drugie wykładnia literalna kwestionowanego zapisu planu nie jest jedyną możliwą, a w razie konieczności i ewentualnych wątpliwości interpretacyjnych zastosowanie mogą znaleźć pozostałe reguły interpretacyjne przepisów prawa, w tym systemowa, ale też celowościowa i funkcjonalna, które z punku widzenia jasno określonych ogólnych zasad kształtowania ładu przestrzennego na terenie Starego Podgórza są jednoznaczne.
Po trzecie organ konkretyzujący potencjalne zamierzenie inwestycyjne w procesie stosowania zapisów planu ma obowiązek stosować wszystkie wymogi wynikające z tego planu, a nie tylko wyrywkowe, oderwane od całości uregulowań. Po czwarte wreszcie szczegółowość planu w obrębie objętym zakresem zaskarżenia (odnoszenie się do poszczególnych działek ewidencyjnych lub poszczególnych grup działek ewidencyjnych) jest wyrazem dbałości organu o precyzyjność zapisów Planu i nie pozwala na dowolności interpretacyjne, w procesie jego stosowania. Zatem zarzut sprzeczności części ogólnej Planu z zapisami szczegółowymi Planu dla obszaru MW.5, przez to niejasności Planu i możliwości jego nadużywania interpretacyjnego jest pozorny i nieuzasadniony.
Jak się wydaje istota zakwestionowania powyższego zapisu planu sprowadza się do tego, że powstanie ewentualnej nowej zabudowy przysłonić może skarżącym aktualny rozległy widok na sylwetę Starego Miasta. Jest to niewątpliwie niedogodność, ale jest ona wyrazem interesu faktycznego, nie zaś prawnego Skarżących.
Analiza kolejnych zarzutów skargi wymaga uwagi wstępniej. Skarżący w kolejnych zarzutach podnoszą naruszenie przepisów art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu, w którym skatalogowano wartości, które należy uwzględniać w planowaniu przestrzennym. Wyliczenie to ma charakter kierunkowy w sensie podejmowanych czynności planistycznych mających na celu osiągnięcie nadrzędnego celu jakim jest optymalna organizacja przestrzeni. Odnosząc się do tych zarzutów podnieść należy, iż w toku procesu sporządzania skarżonego planu miejscowego uczestniczyły wszystkie organy opiniujące i uzgadniające projekty planów miejscowych, w tym organów czuwających z mocy ustawy nad ochroną i opieką nad zabytkami oraz ochroną przyrody lub środowiska.
Zarzut nr 2 - tj. naruszenie wymagań ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej poprzez brak nakazu zachowania zabudowań byłej staży pożarnej mających duże znaczenie historyczne oraz stanowiącego istotny element wpisanego do rejestru zabytków zespołu urbanistyczno-architektonicznego Starego Podgórza. Odnosząc się do powyższego zarzutu podnieść należy, iż budynki dawnej straży pożarnej nie są ujęte w ewidencji zabytków oraz nie są wpisane do rejestru zabytków. Natomiast ochroną konserwatorską został objęty zespół urbanistyczno – architektoniczny Starego Podgórza, wpisany do rejestru zabytków – decyzją nr rej. A-608 z dnia 26 października 1981 r. Wskazane w skardze ceglane budynki, stanowiące pozostałość po Straży Pożarnej nie zostały ujęte indywidualnym wpisem do gminnej, jak i wojewódzkiej ewidencji zabytków czy też wpisem do rejestru zabytków. Były one wielokrotnie modernizowane, zmieniano ich przeznaczenie ich forma nie posiada żadnych materialnych cech, odzwierciedlających pierwotną funkcję.
W piśmie z dnia 28 maja 2015 r. Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków nie zgłosił uwag do ewentualnej rozbiórki garaży na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...]. W świetle powyższego jest to zarzut całkowicie niezasadny.
Zarzut nr 3: cyt. "Organy ochrony zabytków pomimo szczegółowej analizy ustaleń ochronnych zawartych w planie miejscowym poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego zapisy dla obszaru MW.5 prowadzą do naruszenia wymagań ładu przestrzennego i zasad architektury i urbanistyki oraz naruszenia walorów architektonicznych i krajobrazowych poprzez brak nakazu zachowania zabudowań byłej staży pożarnej i dopuszczenie realizacji nowej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej o parametrach niezgodnych z zastanym ładem przestrzennym, naruszających ochronę wpisanego do rejestru zabytków zespołu urbanistyczno-architektonicznego Starego Podgórza" – jest również niezasadnym. Odpowiedzią na argumentację zawartą w tym zarzucie są argumenty zawarte wyżej w niniejszym uzasadnieniu przy rozpoznawaniu zarzutu nr 2 i nr 1 oraz rozważania odnoszące się do zgodności Planu ze studium uwarunkowań.
Zagwarantowanie poszanowania istniejącego ładu przestrzennego ze szczególnym uwzględnieniem zespołu urbanistyczno-architektonicznego Starego Podgórza" wynika już zasad ogólnych zawartych w kwestionowanym Planie, a szczegółowe postanowienia Planu dopełniają i realizują te zasadę. Zagwarantowanie poszanowania zastanego i istniejącego ładu nie oznacza jednak, iż nie jest możliwa jakkolwiek ingerencja w istniejącą zabudowę. Ponadto ewentualne nowe zagospodarowanie nieruchomości będzie podlegało uzgodnieniu ze służbami konserwatorskimi z uwagi na położenie nieruchomości w obszarze wpisanym do rejestru zabytków.
Zarzut nr 4. Dopuszczenie zabudowy wielomieszkaniowej nie oznacza automatycznie i nie jest jednoznaczne z dopuszczeniem likwidacji istniejącego zadrzewienia. Po pierwsze istnieje możliwość takiego wkomponowania nowej zabudowy, by nie niszczyć rosnących drzew, po drugie plan przewiduje konieczność zachowania odpowiedniej procentowo powierzchni biologicznie czynnej na 25% terenu, po trzecie wreszcie każdy zamiar usunięcia drzewa podlega odrębnym procedurom i wymaga zgodnie z przepisami prawa odpowiednich zezwoleń administracyjnych.
Zarzut nr 5 – tj. dopuszczenie do zlikwidowania jedynego na terenie Starego Podgórza dostępnego również dla osób niepełnosprawnych odcinka ciągu widokowego z panoramą na Wzgórze Wawelskie i Stare Miasto jest w ocenie Sądu niezasadnym. Jak wynika z analizy architektoniczno-krajobrazowej wykonanej dla planów miejscowych dla Starego-Podgórza (załączonej do dokumentacji planistycznej – Uwarunkowania) istnieje wiele miejsc i różne liczne powiązania widokowe ponadlokalne występujące na obszarze obowiązujących planów miejscowych uchwalonych dla obszaru Starego Podgórza, a widok z poziomu ul. Krzemionki jest tylko jednym z nich. Widok ten zresztą został przysłonięty przez budynek mieszkalny zamieszkiwany przez skarżących.
Wskazać też należy, iż projekt planu miejscowego został również przedstawiony Powiatowej Radzie ds. Osób Niepełnosprawnych, która również zaaprobowała przyjęte rozwiązania planistyczne. Zatem także zarzut naruszenia zasady poszanowania potrzeb osób niepełnosprawnych jest pozbawiony usprawiedliwionych podstaw.
Zarzut nr 6 i 7 - naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 2) u.p.z.p. oraz art.64 Konstytucji RP, art. 140 kc i art. 144 k.c. poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego zapisy dotyczące obszaru MW.5 naruszają interes prawny właścicieli nieruchomości sąsiednich poprzez dopuszczenie realizacji nowej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej o parametrach powodujących nadmierne uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich, w tym nieruchomości skarżących.
Odnosząc się do powyższego zarzutu zacząć należy, iż zarówno nieruchomość skarżących jak i teren objęty zakresem skargi znajdują się w obszarze o jednolitym ustaleniu planistycznym terenu o symbolu MW.5 Jak już wyżej wskazano, ustalenie kategorii przeznaczenia terenu, jak i parametrów oraz wskaźników zabudowy dla terenu MW.5 nastąpiło w oparciu o wytyczne Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, zgodnie z jego zapisami obowiązującymi w dacie uchwalenia planu miejscowego, (uchwała Rady Miasta Krakowa Nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 r., zmieniona uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XCIII/1256/10 z dnia 3 marca 2010 r.). Zapisy projektu planu sformułowano przy uwzględnieniu zasad architektury i urbanistyki, wytycznych z wpisu obszaru do rejestru zabytków, mając na względzie ochronę relacji widokowych pomiędzy wzgórzem Krzemionek. Przedmiotowe zagadnienia zostały pozytywnie zaopiniowane przez Miejską Komisję Architektoniczno-Urbanistyczną, oraz uzgodnione przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.
Po wtóre podnieść należy, iż ustalenia każdego planu miejscowego wpływają na uprawnienia właścicielskie i kształtują ich treść. Oznacza to, że składnikiem substratu prawa własności do określonej nieruchomości jest zespół skonkretyzowanych ustaleń planistycznych uchwalonych przez radę gminy w ramach przyznanego tzw. władztwa planistycznego, którego granice wyznaczają przepisy ustaw. Przepisy prawa nie stawiają barier, aby w planie miejscowym różnicować status planistyczny poszczególnych nieruchomości. Niemniej do ewentualnego naruszenia prawa własności może dojść w sytuacji, gdy przy takich samych uwarunkowaniach faktycznych (przestrzennych) nieruchomościom nadawane są odmienne ustalenia planistyczne. Tymczasem nieruchomość skarżącego oraz pozostałe nieruchomości sąsiednie wymienione w skardze posiadają takie same ustalenia planistyczne. Obszar ten wyodrębniono w tej samej jednostce planistycznej oznaczonej symbolem MW.5, której zapisy kompleksowo ukształtowano w oparciu o dokument Studium obowiązujący w dacie uchwalenia skarżonego planu miejscowego oraz występujące uwarunkowania faktyczne.
W związku z tym zapisy planu dla nieruchomości sąsiednich nie naruszają prawa własności skarżącego. Co więcej można by tu mówić o swoistej dwutorowości rozumowania nie dającej się pogodzić z punktu widzenia zasad logiki i poczucia sprawiedliwości. Z jednej bowiem strony nieruchomość skarżących znajdująca się w tym samym obszarze planistycznym co teren objęty skargą – tj.MW.5 zabudowana została budynkiem wielorodzinnym o parametrach mieszczących się w wymogach Planu, a z drugiej strony współwaściciele tej właśnie nieruchomości dopatrują się jego naruszenia w przypadku ewentualnej zabudowy nieruchomości sąsiedniej budowlą o parametrach i przeznaczeniu niemalże identycznych, jak obiekt posadowiony na nieruchomości, której skarżący są współwaścicielami.
Nie można w takiej sytuacji mówić o naruszeniu prawa przez organy planistyczne, a raczej o próbie przedłożenia własnych interesów skarżących przed interesy ogólne tudzież interes ewentualnego właściciela terenów objętych skargą. Rolą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest min. takie kształtowanie polityki przestrzennej, aby eliminować i zapobiegać ewentualnym konfliktom wynikającym z różnicy interesów poszczególnych właścicieli terenu objętego planem, a nie ich dodatkowo antagonizować nierównym traktowaniem.
Podnieść też w tym miejscu należy (o czym była już tez wyżej mowa), że ustalenia każdego planu miejscowego ingerują w uprawnienia prawnorzeczowe, niemniej jednak ingerencja ta jest prawnie dopuszczalna. Własność, nie jest bowiem prawem absolutnym i podlega ukształtowaniu przez szereg przepisów rangi ustawowej. Do grupy ustaw kształtujących ww. prawo należą przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 3 ust. 1 tej ustawy stanowi, że gminie przysługuje prawo do władczego przeznaczania terenu pod określone funkcje i ustalania zasad zagospodarowania terenu w planie miejscowym. Zaznaczyć trzeba, że jest to wyłączna kompetencja rady gminy i żaden inny podmiot nie może jej realizować.
Z kolei przepis art. 6 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a ust. 2 tegoż artykułu, że każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, w granicach określonych przez ustawę, zgodnie z warunkami ustalonymi w planie miejscowym. Synteza powyższych norm prowadzi do wniosku, iż możliwe jest tylko takie zagospodarowanie terenu, jakie jest dopuszczone przez obowiązujące normy prawne, w tym ustalenia planu miejscowego. Ustalenia planu miejscowego stanowią zatem składową zbioru norm prawnych kształtujących treść prawa własności w odniesieniu do konkretnych nieruchomości. Podnieść przy tym należy, że z punktu widzenia art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, prawo własności stanowi jeden z elementów katalogu wartości, które należy uwzględniać w toku prac planistycznych.
W konkretnej sytuacji przestrzennej określonego terenu nie można wykluczyć kolizji pomiędzy tymi wartościami i brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych, ażeby prawu własności z góry przypisywać prymat nad pozostałymi wartościami. Funkcja planowania przestrzennego polega właśnie na wyważaniu tychże wartości, jak również interesu publicznego i prywatnego, w oparciu o zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, co w ocenie Sądu zostało w skarżonym planie uczynione.
W kwestii zarzutu, iż zapisy planu doprowadzą do spadku wartości ich nieruchomości lokalowej poprzez pozbawienie jej atrakcyjnych walorów widokowych - stwierdzić należy, iż jest on w ocenie Sądu również niezasadnym. Ewentualna zmiana walorów widokowych związanych z konkretną lokalizacją przestrzenną nieruchomości lokalowej może świadczyć co najwyżej o naruszeniu interesu faktycznego właściciela a nie jego interesu prawnego. Zauważyć bowiem należy, iż realizacja jakiegokolwiek obiektu budowlanego na terenie objętym skargą spełniać będzie musiała min. wszelkie wymogi prawa budowlanego, w którym przewidziano również ochronę nieruchomości sąsiednich przed nieuprawnionym nadmiernym oddziaływaniem obiektów realizowanych w sąsiedztwie.
Podsumowując stwierdzić należy, iż złożone skargi jako niezasadne nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Pomimo powoływania się przez skarżących na interes prawy trudno oprzeć się wrażeniu, że istota większości zarzutów zakwestionowanych zapisów Planu sprowadza się do tego, że powstanie ewentualnej nowej zabudowy przysłonić może skarżącym aktualny rozległy widok na sylwetę Starego Miasta. Jest to niewątpliwie niedogodność, ale jest ona wyrazem interesu faktycznego, nie zaś prawnego Skarżących. Sąd nie dopatrzył się uchybień proceduralnych ani naruszeń prawna materialnego, tym bardziej istotnych, których istnienie implikowałoby konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej Uchwały.
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.