Uzasadnienie
I.
Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu (§ 2). Stosownie zaś do treści art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Tym samym za dopuszczalne należy uznać również sprostowanie oczywistej omyłki zawartej w postanowieniu.
Starszy Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w postanowieniu z dnia 7 czerwca 2018 r., sygn. II SA/Kr 209/18 na skutek oczywistej omyłki wpisał nieprawidłowo słownie kwotę wynagrodzenia przyznanego adwokatowi z urzędu. I tak, zamiast słownie wyrazić, iż pełnomocnikowi z urzędu należy się wynagrodzenie w wysokości trzystu sześćdziesięciu złotych, w nawiasie – po zapisie liczbowym przyznanej kwoty "360 zł" – błędnie rozwinięto liczbowy jej zapis wpisując omyłkowo "dwieście czterdzieści złotych". Tym samym na skutek ww. omyłki pisarskiej brak było tożsamości pomiędzy liczbowym i słownym określeniem kwoty wynagrodzenia przyznanego adwokatowi z urzędu.
Należy w tym miejscu podkreślić, że wskazana omyłka pisarska nie miała wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia, zaś z przywołanych w treści uzasadnienia prostowanego postanowienia regulacji prawnych jednoznacznie wynikało, iż kwota wynagrodzenia należnego adwokatowi M. D. wynosić powinna [...] zł, co też zostało wyrażone liczbowo w sentencji rozstrzygnięcia. Podanie więc w sentencji ww. postanowienia w nawiasie mylnie słownego określenia kwoty jako "dwieście czterdzieści złotych", zamiast prawidłowo "trzysta sześćdziesiąt złotych" należało uznać za oczywistą omyłkę pisarską wymagającą sprostowania.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia