Uzasadnienie
W piśmie z dnia 3 kwietnia 2012 r. S. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 11 października 2011 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienie terminu do wniesienia odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Do pisma załączyła zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia. W piśmie podniosła, że pomiędzy styczniem a czerwcem była bardzo chora, gdyż cierpi na chorobę serca oraz astmę. Nadto w czasie, w którym powinna złożyć odwołanie od postanowienia miała problemy mieszkaniowe, bowiem właściciel kamienicy, w której mieszkała chciał ją eksmitować.
Pełnomocnik skarżącej z urzędu w piśmie z dnia 13 marca 2013 r. wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie z dnia 11 października 2011 r. uzasadnia stanem zdrowia skarżącej, chorej na przewlekłe choroby, w tym neurologiczne, jak i koniecznością opuszczenia przez nią dotychczas zajmowanego mieszkania. Wskazuje także na uprawdopodobnienie podanych okoliczności poprzez złożone zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia skarżącej. Nadto podniósł, że w uzasadnieniu postanowienia z dnia 11 października 2011 r, którym stwierdzono wniesienie odwołania z uchybieniem terminu, znalazły się niejasne sformułowania w kwestii możliwości zaskarżenia tego postanowienia.
Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2013 r., II OSK 82/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie WSA w Krakowie z dnia 12 czerwca 2012 r., II SA/Kr 836/12 odrzucające skargę S. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 11 października 2011 r. znak: [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa, brak winy w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy.
O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.).
W ocenie Sądu skarżąca wykazała brak winy w uchybieniu terminowi. Skarżąca znajduje się w złym stanie zdrowia, jest chora na serce oraz astmę, zapada też często na zapalenie płuc, leczy się neurologicznie. Dodatkowo w terminie, w którym musiała zadbać o prowadzone sprawy, oprócz złego stanu zdrowia, miała kłopoty mieszkaniowe związane z eksmisją z dotychczas zajmowanego loku w kamienicy. Nie zrozumiała także w stopniu wystarczającym znaczenia pouczeń udzielonych jej przez organy. Trudno więc czynić skarżącej zarzut, że nie zadbała o własne interesy dopuszczając się niedbalstwa. Zdaniem Sądu skarżąca uprawdopodobniła, iż w okresie wyznaczonego terminu do wniesienia skargi nie była w stanie dochować terminu na skutek złego stanu zdrowia, a zawłaszcza trudności mieszkaniowych. W ocenie Sądu skarżąca spełniła wszystkie przesłanki do przywrócenia terminu wymienione w art. 86 i art. 87 P.p.s.a.
Z tych względów i na podstawie art. 86 § 1 wspomnianej ustawy orzeczono jak w sentencji.