Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 16 października 2019 r., znak [...], działając na podstawie art. 158 § 1 i § 2 oraz art. 156 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), po wszczęciu z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 25 września 2007 r., znak: [...], zatwierdzającej podział nieruchomości położonej w obrębie [...], Gmina Miasto Z., składającej się z działki ewidencyjnej nr [...] na działki ew. nr: [...] oraz [...] – stwierdziło wydanie z naruszeniem prawa decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 25 września 2007r., znak: [...]
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że decyzją z dnia 25 września 2007 r., znak: [...], Burmistrz Miasta Z. zatwierdził podział nieruchomości położonej w obrębie [...], Gmina Miasto Z., składającej się z działki ewidencyjnej nr [...] na działki ew. nr: [...] oraz [...].
Pismem z dnia 10 lipca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zawiadomiło strony o wszczęciu z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji i poinformowało, że strony przed wydaniem decyzji, w terminie 7 dni od daty doręczenia zawiadomienia, mogą składać w wymienionej sprawie wyjaśnienia oraz zapoznać się z dokumentami zgromadzonymi dotychczas w sprawie.
W odpowiedzi na zawiadomienie strona postępowania - Firma B przedstawiła pisemne wyjaśnienia do sprawy i wniosła o umorzenie postępowania względnie o ograniczenie się w rozstrzygnięciu decyzji do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa z uwagi na zaistnienie przesłanki określonej w art. 156 § 2 k.p.a. tzn. wywołania przez przedmiotową decyzję nieodwracalnych skutków prawnych. Na potwierdzenie swojego stanowiska strona wskazała, że dz. ew. nr [...] stanowiła własność R. P., a następnie kilkakrotnie stanowiła przedmiot obrotu pomiędzy osobami fizycznymi oraz prawnymi. W dniu 30 marca 2012 r. R. P. przeniósł własność dz. ew. nr [...] na rzecz spółki firma C z siedzibą w R. ([...]). Z dniem 15 listopada 2013 r. nastąpiło przekształcenie powyższej spółki w spółkę komandytową działającą pod firmą firma C Następnie aktem notarialnym z dnia 18 stycznia 2017r., rep. A nr [...], firma C przeniosła własność nieruchomości oznaczonej jako działka ew. nr [...] obr. [...] Z. na firma C. ([...]).
Obecnie właścicielem ww. nieruchomości jest spółka Firma B, która w efekcie transgranicznego połączenia spółek, dokonanego ze spółką firma C objęła wszystkie aktywa i pasywa spółki przejmowanej w tym również prawo własności nieruchomości oznaczonej jako dz. ew. nr [...]. W dniu 4 czerwca 2019 r. Sąd dokonał wpisu nowego właściciela do Kw Nr [...] W ocenie strony powyższe wskazuje, że skoro wydzielona nieruchomość była przedmiotem obrotu, zaś kolejni nabywcy (osoby prawne) w ramach swoich uprawnień właścicielskich dysponowali nieruchomością, w tym również na cele budowlane, to na chwilę obecną należy uznać, że decyzja wywołała znaczące skutki tak w sferze faktycznej jak i prawnej. Strona podniosła również, że nieruchomości objęte zaskarżoną decyzją, tj. działki ew. nr [...] i [...], były nie tylko przedmiotem dalszego obrotu, ale dodatkowo przedmiotowa decyzja stała się podstawą do gospodarowania tymi nieruchomościami przez kolejnych właścicieli, w tym również do uzyskania dalszych rozstrzygnięć administracyjnych oraz wpisów w księgach wieczystych. Decyzja ta wywołała zatem określone skutki nie tylko dla strony, na rzecz której została wydana, ale także dla późniejszych nabywców oraz organów administracji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło dalej, że z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia 25 września 2007 r., znak: [...], Burmistrz Miasta Z. zatwierdził podział nieruchomości położonej w obrębie [...], Gmina Miasto Z., składającej się z działki ewidencyjnej nr [...] na działki ew. nr: [...] oraz [...]. W decyzji tej omyłkowo wpisano, że podział dotyczy nieruchomości składającej się z działki ewidencyjnej nr [...] zamiast dz. ew. nr [...], nie miało to jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia, zgodnie z którym faktycznie został zatwierdzony podział działki ew. nr [...] na działkę ew. nr [...] o pow. 0,0228 ha oraz na dz. ew. nr [...] o pow. 0,0055 ha. Działka ew. nr [...], objęta decyzją podziałową, powstała w wyniku podziału działki ew. nr [...] na dz. ew. nr [...] i [...], zatwierdzonego decyzją Burmistrza Miasta Z. z dnia 20 lutego 2004 r., znak: [...], orzekającą o zatwierdzeniu podziału nieruchomości ozn. jako dz. ew. nr [...] stanowiącej współwłasność K. T. (1/4), A. T. (1/4), R. T. (1/2) oraz działki ew. nr [...] stanowiącej własność R. P..
Wskazana decyzja Burmistrza Miasta Z. z dnia 20 lutego 2004 r., znak: [...], na mocy której doszło do wydzielenia działki ew. nr [...] została następnie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 września 2016 r., znak: [...], orzekającą o stwierdzeniu jej nieważności. Skoro unieważniono podział działki ew. nr [...], co nastąpiło ze skutkiem ex tunc, czyli od daty wejścia w życie decyzji z dnia 20 lutego 2004 r., to tym samym należy przyjąć, że w chwili dokonywania podziału działki ew. nr [...] na mocy decyzji z dnia 25 września 2007 r., znak: [...], działka ew. nr [...] nie istniała. Stosownie do art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art.
94. Podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział, o czym stanowi art. 96 ust. 1 cyt. ustawy. Brak w obrocie prawnym nieruchomości, która mogłaby ulec podziałowi, stanowi przeszkodę uniemożliwiającą prowadzenie w tym zakresie postępowania i wydanie merytorycznej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że decyzja Burmistrza Miasta Z. dnia 25 września 2007 r., znak: [...], zatwierdzająca podział nieruchomości położonej w obrębie [...], Gmina Miasto Z., składającej się z działki ewidencyjnej nr [...] rażąco narusza przepis art. 93 i nast. ustawy o gospodarce nieruchomościami, w związku z faktem, że dokonuje podziału działki, która nie istnieje w obrocie prawnym. Jednocześnie organ ocenił, że odnośna decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne, a zatem – pomimo iż rażąco narusza prawo – nie jest możliwe stwierdzenie jej nieważności. Stosownie bowiem do treści art. 156 § 2 k.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. W takiej sytuacji zastosowanie znajdzie regulacja zawarta w art. 158 § 2 k.p.a., który stanowi, że jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało w tym kontekście, że zebrany materiał dowodowy potwierdza, iż działki wydzielone w wyniku podziału działki ew. nr [...] były przedmiotem obrotu cywilnoprawnego, a w wyniku zawartych umów doszło do wielokrotnych zmian własnościowych. W takich sytuacjach organ administracji nie jest uprawniony ani przez przepisy prawa materialnego, ani przez przepisy proceduralne do odwrócenia, cofnięcia lub zniesienia tego skutku przez wydanie decyzji. Do akt sprawy dołączono wydruk zupełnej treści księgi wieczystej, z którego wynika wprost, że R. P. przeniósł własność dz. ew. nr [...] na rzecz spółki firma Cakcyjna z siedzibą w R. nr [...] w dniu 30 marca 2012 r. Spółka ta przekształciła się następnie z dniem 15 listopada 2013 r. w spółkę komandytową firma C W następnej kolejności, aktem notarialnym z dnia 18 stycznia 2017 r., rep. A nr [...], firma C przeniosła własność nieruchomości na firma C Z treści Kw Nr [...] wynika, że obecnie właścicielem ww. nieruchomości jest spółka Firma B [...].
Działka ew. nr [...] również nie stanowi obecnie własności R. P.. Z treści Kw Nr [...] wynika, że R. P. przeniósł własność dz. ew. nr [...] w dniu 28 listopada 2014 r., rep. A Nr [...] na rzecz firma D. Obecnie właścicielem tej nieruchomości jest firma E z siedzibą w R., która nabyła własność przedmiotowej nieruchomości na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego z dnia 30 grudnia 2016 r., Rep. A nr [...].
Pismem z dnia 3 grudnia 2019 r. K. T. wniosła skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca wniosła o "wydanie wyroku uchylającego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia 16-10-2019r., znak: [...], stwierdzającej wydanie z rażącym naruszeniem prawa decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 25-09-2007r.,znak: WG-HM-II- [...], znak: [...], anulującego wtórne podziały geodezyjne działek nr [...] i [...] położonych w Z. obr. [...], zgodnie z wnioskiem o wszczęcie postępowania z dnia 23-07-2018r., wraz załączonymi dowodami".
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że wnioskiem z dnia 4 maja 2018 r., skarżąca wniosła do SKO w N. S. o wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego mającego na celu anulowanie wtórnych podziałów geodezyjnych działek ew. nr [...] i [...] położonych w Z. obr. [...], ponieważ podziały te nastąpiły bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. Na skutek unieważnienia umowy ugody działka [...] wróciła do T. a działka [...] wróciła do R. P., zatem podział działki [...] na [...] i [...], wpisanych w księgach wieczystych na własność R. P., oparty jest na fikcji prawnej i nie powinien funkcjonować. Oceny rażącego naruszenia prawa przy dokonywaniu pierwotnych podziałów geodezyjnych dokonał NSA w dwóch wyrokach z dnia 10 marca 2016 r., I OSK 1594/14 i I OSK 2163/14 oraz Sąd Rejonowy w Z. w wyroku z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt I C 3/12. Wyrokiem z dnia 14 lutego 2019 r., sygn. akt II SAB/Kr 249/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego i zobowiązał SKO do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie dwóch miesięcy.
W związku z faktem niedotrzymania przez SKO terminu wyznaczonego w wyroku WSA, skarżąca pismem z dnia 20 listopada 2018 r. wniosła skargę na bezczynność SKO w N. S. – sprawa jest w toku w WSA w Krakowie pod sygn. akt II SAB/Kr 308/19.
Niezależnie od powyższego w Naczelnym Sądzie Administracyjnym pod sygn. akt I OSK 3137/18 toczy się sprawa ze skargi kasacyjnej K. T. od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w K. z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1490/17, oddalającego skargę w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, z powodu nie uznania skarżącej za stronę postępowania administracyjnego, uczestnikiem tego postępowania jest SKO w N. S.. SKO w N. S. w zaskarżonej decyzji znalazło niewłaściwe rozwiązanie sprawy poprzez niedopuszczenie do udziału w sprawie skarżącej, co stanowi rażące naruszenie normy art. 7 k.p.a., tj. obowiązku prowadzenia postępowania mającego na celu wyjaśnienia stanu faktycznego, z zachowaniem słusznego interesu obywatela.
Zdaniem skarżącej, postępowanie dowodowe prowadzone przez SKO jest niepełne, a przez to wadliwe, odebrano oświadczenia tylko jednej strony – tj. Firma B – całkowicie i bezkrytycznie aprobując wniosek o nieodwracalnych skutkach kolejnych przekształceń własnościowych, które miały charakter pozorny, w rzeczywistości każdym kolejnym nabywcą był podmiot, którego właścicielem był R. P. lub z dominującym udziałem wraz z członkami swojej rodziny. Pełnomocnictwa spółki [...] w [...] udzielił jedyny członek zarządu R. P.. Skarżąca wyraziła wątpliwość, czy SKO badało kwestię legalności nabycia nieruchomości pod kątem wymaganej prawem zgody Ministerstwa Spraw Wewnętrznych na nabycie nieruchomości przez podmiot zagraniczny. Na stronie 4 uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO stwierdza, że dysponuje wydrukiem zupełnym księgi wieczystej dla działki nr [...], z którego wynika, że R. P. przeniósł jej własność na rzecz spółki firma C z siedzibą w R., która przekształciła się w 2013 roku w spółkę komandytową firma F Następnie spółka komandytowa firma F roku przeniosła własność działki [...] na rzecz spółki firma F obecnie jej właścicielem jest spółka [...] zarejestrowana w [...].
Również działka nr [...] odbyła wędrówkę quasi własnościową, od 2014 roku była własnością firma D, a obecnie jest własnością firma E Wszystkie wyżej wymienione podmioty stanowiły lub stanowią wyłączną własność R. P. lub współwłasność z jego najbliższą rodziną. Faktu tego, bardzo istotnego z punktu widzenia nieodwracalności skutków prawnych obrotu tymi działkami, nie zauważyło SKO. Pozorna zmiana własnościowa nieruchomości nie stanowi przesłanki nieodwracalnych skutków prawnych. Przesłanka nieodwracalnych skutków, na której opiera się decyzja SKO, nie została realnie uzasadniona, bowiem rodzi się pytanie, dlaczego to nie jest możliwe przywrócenie stanu prawnego sprzed podziałów. Przecież substancji materialnej nie ubyło, granice parceli wraz z oznaczeniem wracają do stanu pierwotnego, a użytkowanie budynku jest niezmienne. W tych kwestiach powinien się wypowiedzieć raczej biegły geodeta i architekt, a nie arbitralnie urzędnik, wyłącznie w oparciu o oświadczenie strony. Powyższe świadczy o tym, jak ułomne było administracyjne postępowanie dowodowe i jakimi wadami prawnymi jest obciążona zaskarżona decyzja.
Na zakończenie skarżąca zaznaczyła, że jest świadoma faktu, iż jej status strony będzie określony w wyroku NSA, sygn. akt I OSK 3137/18 – tego faktu nie wzięło pod uwagę SKO, komplikując jeszcze bardziej sytuację prawną, dając w ten sposób przesłankę do ewentualnego wznowienia postępowania w przyszłości, w przypadku uznania skarżącą za stronę.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi względnie jej oddalenie. Organ wskazał w szczególności, że skarżącej nie przysługuje legitymacja procesowa w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 25 września 2007 r., znak [...], a w konsekwencji nie została jej doręczona decyzja objęta niniejszą skargą.
Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało zawieszone postanowieniem z dnia 28 września 2020 r., a następnie podjęte postanowieniem z dnia 18 grudnia 2020 r. – po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 8 grudnia 2020 r. wyroku w sprawie I OSK 3137/18. Wspomnianym wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną K. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1490/17, w sprawie ze skargi K. T., A. S. i R. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 września 2017 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.
Kontrola działalności administracji publicznej o powyższych znamionach może jednak nastąpić po pozytywnej weryfikacji przesłanek dopuszczalności skargi. W niniejszej sprawie weryfikacja ta dała wynik negatywny, bowiem Sąd stwierdził, że skarga nie była wprawdzie spóźniona (została wniesiona w terminie otwartym dla jednej ze stron, którym decyzję doręczono), ale złożył ją podmiot, który nie był do tego uprawniony. Zgodnie z art. 50 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Uwzględniając te uwarunkowania, należało uznać, że skarżąca K. T. nie ma legitymacji skargowej – nie jest uprawniona do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 października 2019 r., znak [...].
Zanim doszło do wszczęcia z urzędu postępowania nieważnościowego co do decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 25 września 2007 r., znak: [...], zakończonego zaskarżoną obecnie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 października 2019 r. – skarżąca K. T. dążyła do uruchomienia tegoż postępowania nieważnościowego na jej wniosek. Czynności zainicjowane wnioskiem K. T. zostały jednak zakończone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 września 2017 r., znak [...], o umorzeniu postępowania z uwagi na brak interesu prawnego wnioskodawczyni K. T.. Ocenę organu o braku interesu prawnego wnioskodawczyni K. T. w postępowaniu nieważnościowym co do decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 25 września 2007 r., znak: [...] – podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1490/17, oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 3137/18. Ocena ta jest zatem objęta powagą rzeczy osądzonej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie we wspomnianym wyroku z dnia 15 marca 2018 r. zauważył w szczególności, że nieruchomość składająca się z dz. nr [...], a następnie nieruchomości powstałe w wyniku jej podziału, tak w dacie orzekania przez Burmistrza Miasta Z., jak i obecnie stanowiła i stanowi własność podmiotów innych niż wnioskodawczyni. W szczególności na dzień orzekania przez Burmistrza Miasta Z. dz. nr [...] podlegająca kwestionowanemu podziałowi stanowiła własność R. P. – obecnie powstałe w wyniku jej podziału dz. nr [...] i [...] stanowią własność osób prawnych. Skarżąca nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym prowadzącym do wydania decyzji podziałowej. Budynek posadowiony na nieruchomości obejmującej działki nr [...] i [...], z której wydzielono m.in. działki nr [...] i nr [...], nie pozostaje we współwłasności K. T. i R. P., gdyż jego współwłasność została wcześniej zniesiona.
Sąd ocenił jako trafne stanowisko organu, zgodnie z którym nie miał wpływu na pozytywną ocenę legitymacji procesowej wnioskodawczyni fakt wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 20 lutego 2004 r. orzekającej o zatwierdzeniu podziału nieruchomości położonych w obrębie [...], gmina Miasto Z., składających się z dz. nr [...] oraz [...], na dz. nr [...], [...], [...] i [...]. Okoliczność ta nie wpływa bowiem na podmiotowy zakres praw rzeczowych poszczególnych osób i podmiotów do nieruchomości powstałych w wyniku podziału dz. nr [...], a tym samym należało uznać, że okoliczność ta nie miała znaczenia dla oceny interesu prawnego poszczególnych osób w ewentualnym postępowaniu mającym za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającej podział tej działki. Innymi słowy, ta okoliczność sama w sobie nie uprawnia samoistnie skarżącej do skutecznego żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej podziału działki nr [...], gdyż nie dotyczy jej praw rzeczowych.
Zdaniem Sądu, bez znaczenia dla oceny interesu prawnego wnioskodawczyni pozostawał fakt wydania przez Sąd Rejonowy w Z. prawomocnego wyroku z dnia 17 lutego 2015 r. (sygn. akt I C 3/12), którym stwierdzono nieważność umowy zamiany nieruchomości zawartej w dniu 25 czerwca 2004 r. (Rep. A Nr [...]) m.in. z udziałem wnioskodawczyni, której przedmiotem była zamiana pomiędzy stronami tej umowy dz. nr [...] i [...]. Dla tej oceny istotny jest fakt, że dz. nr [...], której dotyczył podział zatwierdzony decyzją z dnia 25 września 2007 r. (znak: [...]), w żadnym zakresie nie stanowiła przedmiotu tej umowy, stąd też fakt jej unieważnienia nie miał żadnego znaczenia w sprawie. Skarżąca K. T. nie wykazuje atrybutów strony postępowania legitymizujących ją do żądania i udziału w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji podziałowej.
Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 grudnia 2020 r., oddalając skargę kasacyjną o powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wskazał w szczególności, że: "Stanowisko Sądu I instancji jest adekwatne do zaistniałej w sprawie sytuacji. Zasadnie Sąd I instancji zaaprobował stanowisko Kolegium o braku przymiotu strony skarżącej w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z 25 września 2007 r. znak [...] zatwierdzającej podział nieruchomości położonej w obrębie [...], gmina miasto Z. stanowiącej dz. ewid. nr [...] na dz. nr [...] i dz. nr [...]. 2017 r., czemu dało odpowiedni wyraz w decyzji o umorzeniu wszczętego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Jak wynika bowiem z ustalonego niespornego stanu faktycznego nieruchomość składająca się z dz. nr [...], a następnie nieruchomości powstałe w wyniku jej podziału, tak w dacie orzekania przez Burmistrza Miasta Z., jak i obecnie stanowiła i stanowi własność podmiotów innych niż wnioskodawczyni.
W szczególności, na dzień orzekania przez Burmistrza Miasta Z. dz. nr [...] podlegająca kwestionowanemu podziałowi stanowiła własność R. P., natomiast na dzień wydania kontrolowanych decyzji SKO powstałe w wyniku jej podziału działki nr [...] i nr [...] stanowią własność osób prawnych, tj. odpowiednio firma E z siedzibą w R. oraz firma C z siedzibą w R.. Zamiana dokonana aktem notarialnym z 25 czerwca 2004 r. dotyczyła działek nr [...] i nr [...], nie zaś działki nr [...]. Ta ostatnia działka została zaś wydzielona z działki nr [...], która – na mocy ugody z 20 listopada 2001 r. – stała się wyłączną własnością E. B., która z kolei sprzedała ją 29 stycznia 2003 r. R. P.. Skarżąca nie wykazała zatem, aby przysługiwał jej jakikolwiek tytuł prawny do podzielonych działek".
Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, nie ma obecnie żadnych podstaw do odmiennej niż przyjęta w powołanych wyrokach oceny legitymacji procesowej (interesu prawnego) K. T. w postępowaniu nieważnościowym co do decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 25 września 2007 r., znak: [...] Sama skarżąca przyznała w skardze, że jest świadoma faktu, iż jej status będzie określony w wyroku NSA, sygn. akt I OSK 3137/18.
Brak legitymacji procesowej K. T. w postępowaniu nieważnościowym co do decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 25 września 2007 r., znak: [...], implikuje również brak legitymacji skargowej K. T. w odniesieniu do decyzji kończącej to postępowanie nieważnościowe. Wprawdzie interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a., i interes prawny we wniesieniu skargi (art. 50 p.p.s.a.) nie są w pojęciami w pełni tożsamymi i w szczególnych okolicznościach (raczej w odniesieniu do czynności podejmowanych poza postępowaniem jurysdykcyjnym) mogą zaznaczyć się różnice między nimi – ale w niniejszej sprawie takie okoliczności nie występują. I w jednym, i w drugim przypadku liczy się istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków określonego podmiotu a zaskarżonym aktem lub czynnością – takiego związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącej a zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 października 2019 r., znak [...], nie ma.
Z tych względów Sąd uznał, że K. T. nie ma legitymacji skargowej. Choć w istocie chodzi tu o przesłankę dopuszczalności zaskarżenia, przyjmuje się, że stwierdzenie braku legitymacji skargowej skarżącego powoduje oddalenie skargi w wyroku, nie zaś jej odrzucenie w postanowieniu (por. T. Woś, w: T. Woś (red.), Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2013, s. 121). Dlatego też Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.