Uzasadnienie
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C., działając na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (tj. Dz.U. z 2006 r. nr.156 poz. 1118 z późn.zm.- zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej N. położonej w T. i przy ul. [...] oznaczonej nr. [...], [...],[...], [...], [...] przedstawienie ekspertyzy stanu technicznego przewodów kominowych (wentylacji odprowadzającej spaliny) oraz instalacji wodociagowo-kanalizacyjnej w pionie budynku wielorodzinnego położonego w T. przy ul. [...] nr [...] w którym zlokalizowany jest lokal nr [...] zamieszkany przez J.C. w terminie do [...]., ustalając, że koszty wykonania ekspertyzy stanu technicznego obiektu budowlanego ponosi zobowiązany do jej wykonania a ekspertyzę powinna wykonać osoba posiadająca uprawnienia budowlane odpowiedniej specjalności.
W piśmie z dnia [...].02. 2007 r., J.C. zaskarżyła powyższe postanowienie wskazując, że wytoczyła wcześniej proces dotyczący tego samego roszczenia przed sądem cywilnym i toczy się również proces cywilny przeciwko zarządowi wspólnoty mieszkaniowej. Nadto podniosła, że nie dokonywała samowolnie prac budowlanych w zakresie przewodów kominowych i wentylacyjnych, a planowane przez zarząd wspólnoty mieszkaniowej prace w tym zakresie będą stanowić zagrożenie dla jej zdrowia.
Postanowieniem z dnia [...]., znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie art. 134 i art. 123 kpa stwierdził niedopuszczalność zażalenia, a w uzasadnieniu podniósł, że:
- - Kodeks postępowania administracyjnego wprowadza ogólną zasadę, zgodnie z którą od wydanych w toku postępowania administracyjnego postanowień nie przysługuje środek zaskarżenia odrębny od odwołania. Wyjątek od tej zasady ustanawia art. 141 § 1 Kpa, zgodnie z którym na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zasada ta przez analogię znajduje zastosowanie również do postanowień wydawanych na podstawie ustawy Prawo budowlane,
- - art. 62 ust. 3 ustawy Prawo Budowlane z 1994 r. stanowiący podstawę prawną zaskarżonego postanowienia uprawnia organ nadzoru budowlanego do żądania od zarządcy lub właściciela obiektu budowlanego przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego obiektu lub jego części. Przepis nie określa w jakiej formie organ podejmuje działanie, jednakże zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przyjmuje się, iż obowiązek przedstawienia ekspertyzy technicznej powinien być nałożony w formie postanowienia, które ma charakter dowodowy i jest wydawane w toku postępowania w przedmiocie stanu technicznego obiektu budowlanego. Przepis art. 62 ust 3 Prawa budowlanego z 1994 r., nie przewiduje możliwości zaskarżenia wydanego na jego podstawie postanowienia należy przyjąć, iż postanowienie to może być zaskarżone tylko w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie administracyjne.
- - skoro na postanowienie nie przysługuje środek zaskarżenia - na mocy art. 134 kpa w związku z art. 144 kpa - należało orzec o niedopuszczalności zażalenia.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył J.C. i nie precyzując żądania skargi zarzucił, że w toczącej się sprawie cywilnej przed Sądem Rejonowym w C. (sygn.akt [...]) sporządzona została ekspertyza wodno-kanalizacyjna i w związku z tym nie powinno się prowadzić sprawy w trybie administracyjnym, co powinno prowadzić do umorzenia sprawy. W zakończeniu skargi wniósł o "umorzenie całej sprawy administracyjnej przeciw J.C. z mocy prawa, gdyż zmarła ona [...] 2008 roku, a postępowanie spadkowe jeszcze się nie rozpoczęło".
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269 z póź.zm.) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem więc dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W myśl zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 z późn.zm. zwaną dalej w skrócie p.o.p.s.a) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Akt administracyjny jest zgodny z prawem, gdy jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie go przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku: uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" p.o.p.s.a.), w przypadku rozstrzygnięcia dotkniętego wadą uzasadniającą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), jak również w przypadku wad postępowania, jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy lit. "c").
Skarga jest nieuzasadniona bowiem dokonana kontrola sądowa nie stwierdziła aby zaskarżone postanowienie naruszało prawo.
W związku z wnioskiem skargi o umorzenie postępowania z uwagi na śmierć J.C., należy stwierdzić, że śmierć strony do umorzenia postępowania może prowadzić tylko wtedy gdy nałożone obowiązku bądź przyznane prawa mają charakter osobisty. Obowiązki określone prawem budowlanym takiego charakteru nie mają.
Istota sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy na postanowienie wydane na podstawie art. 62 ust.3 Prawo Budowlane z 1994 r., przysługuje zażalenie. Aby dać odpowiedź na tak postawione pytanie rozważyć należy jaki charakter ma akt wydawany na podstawie art. 62 ust.3 ustawy Prawo Budowlane z 1994 r. Zobowiązanie do przedstawienia ekspertyzy - nie może być rozstrzygnięte decyzją administracyjną bo nie załatwia sprawy administracyjnej (art. 104 § 1 kpa). Sprawą administracyjną jest kwestia utrzymania i użytkowania obiektu (art. 61 ustawy Prawo Budowlane z 1994 r.). Żądanie ekspertyzy jest jedynie środkiem zmierzającym do załatwienia sprawy administracyjnej. Kodeks postępowania administracyjnego stanowi, że w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia (art. 123 § 1 kpa), a więc wszelkie incydentalne kwestie mogą być załatwiane aktem administracyjnym mającym formę postanowienia.
Postanowienia są zaskarżalne i niezaskarżalne. Na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi (art. 141. § 1 kpa), ale dotyczy to postanowień wydawanych w oparciu o przepisy kodeksu (np. art. 59 § 1 kpa). Odrębna ustawa może przewidywać, że na wydane na jej podstawie postanowienie służy zażalenie. Tak czyni np. ustawa Prawo Budowlane z 1994 r. (np. art. 33 ust.2, 35 ust.6, 49 ust.1, 50 ust.5 czy art. 81 "c" ust. 3 i inne). Art. 62 ustawy Prawo Budowlane z 1994 r., nie przewiduje aby na akt wydany w oparciu o ust. 3 tego artykułu służyło zażalenie.
Ustawa Prawo Budowlane z 1994 r., kwestie przedstawienia ekspertyz zasadniczo reguluje dwoma przepisami, pierwszym - art. 62 ust. 3, drugim - art. 81 "c" ust.
2. W drugim przypadku ustawodawca wyraźnie przewidział, że na postanowienie żądające przedstawienia ekspertyzy służy zażalenie (art. 81 "c" ust. 3). Podobne regulacje zawierała w art. 56 ust.1 poprzednio obowiązująca ustawa z dnia 24.10.1974 r. Prawo Budowlane (Dz.U.nr.38 poz.229 z poźn.zm.). Konkludując stwierdzić należy, że postanowienie wydane na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy Prawo Budowlane z 1994 r., jest postanowieniem dowodowym, na które nie przysługuje zażalenie. Przedstawione wyżej rozumowanie nie oznacza, że takie postanowienie nie podlega kontroli instancyjnej czy sądowej. Ale kontrola ta będzie miała miejsce w trakcie kontroli aktu załatwiającego sprawę administracyjną.
Tak więc, skoro kontrola sądowa nie wykazała aby zaskarżone postanowienie naruszało prawo na podstawie art. 151 p.o.p.s.a orzeczono jak w sentencji.