Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2001 roku znak: [...] Starosta L. zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. i M.S. pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego położonego na działce nr "1" w U. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M.A. - współwłaściciel sąsiedniej działki i wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji ewentualnie zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowania o rozgraniczenie. M.A. podniosła, iż granica działki, na której ma być wybudowany przedmiotowy budynek jednorodzinny nie jest ustalona.
Decyzją z dnia 23 września 2002 roku znak: [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. z 2000r., nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, iż z planu zagospodarowania działki nr "1" jednoznacznie wynika, że projektowany budynek mieszkalny usytuowany został w odległości 4,00 m od granicy z działką nr "2", w odległości 12 m od granicy z działką nr "3" i 5, 10 m od granicy z działką nr "4", której skarżąca M.A. jest współwłaścicielem. Zdaniem organu II instancji odpowiada to w pełni dyspozycji § 12 ust. 4 i ust. 5 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999r. nr 15 poz. 140).
Ponadto organ II instancji podniósł, iż plan zagospodarowania działki nr "1" opracowany został na odpowiedniej mapie do celów projektowych przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, która zawiera m.in. aktualne granice władania (własności) nieruchomości (działek) i projektowany budynek usytuowany został prawidłowo w stosunku do obowiązujących granic działek. Projekt zaś zagospodarowania działki jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy L., z wymaganiami ochrony środowiska, z wymaganiami decyzji Wójta Gminy L. z dnia 12 listopada 2001 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Inwestor dysponuje nieruchomością na cele budowlane i uzyskał pozytywne stanowiska odpowiednich instytucji, które są wymagane przepisami szczególnymi.
Co do podniesionych zarzutów i uwag organ II instancji stwierdził, iż nie mają one znaczenia w przedmiotowej sprawie. Organy administracji publicznej orzekające na podstawie ustawy Prawo Budowlane nie są upoważnione do podejmowania czynności mających na celu likwidację ewentualnych naruszeń prawa własności.
W związku ze spełnieniem wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego jak i wymogów prawa procesowego - organ II instancji stwierdził, że udzielenie powyższego pozwolenia nastąpiło zgodnie z prawem.
Skargę na powyższą decyzję złożyła M.A. i wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła, iż organy rozpoznające sprawę nie wzięły pod uwagę toczącego się postępowania o rozgraniczenie, dlatego też nieprawidłowo określiły odległości usytuowania przedmiotowego budynku mieszkalnego w stosunku do sąsiednich działek.
Skarżąca podniosła także, iż zawiadomienie dotyczące zgłaszania wniosków dowodowych otrzymała w dniu 30.09.2002 roku, a decyzja zapadła w dniu 23.09.2002 roku.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o zawieszenie postępowania z uwagi na toczące się postępowanie administracyjne. Ponadto podniesiono, iż organ nie mógł się merytorycznie ustosunkować do treści skargi z uwagi na brak akt organu I i II instancji, które zostały przesłane Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w W. Pismem z dnia 17.05.2006 r. [...] Urząd Wojewódzki w K. poinformował Sąd, iż wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2004 roku sygn. akt: 7/IV S.A.1972/03, stwierdzona została nieważność zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia 23 września 2002 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271 oznaczaną dalej jako p.p.s.a.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a..)
Sądowa kontrola obejmuje zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej w dacie jej wydania.
Jednakże w niniejszej sprawie, wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24.11.2004 r. sygn. akt. 7/IV SA 1972/03 stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia 23.09.2002 roku. W uzasadnieniu orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż decyzją z dnia 23.09.2002r. Wojewoda [...] rozpatrzył odwołanie z dnia 14 lipca 2003 roku M.A. od decyzji Starosty L. z dnia [...] grudnia 2001 roku w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Tymczasem przyjęcie przez organ II instancji, że odwołanie od decyzji Starosty L. wpłynęło w terminie, było dowolne i nieuzasadnione, w szczególności wobec tego, że jak wynika z dołączonej koperty odwołanie zostało przesłane pocztą i nadane w Urzędzie Pocztowym w M. w dniu 16.08.2002r., a wpłynęło do Starostwa Powiatowego w L. w dniu 28.08.2002r. Odwołanie zawierało wprawdzie wniosek o przywrócenie terminu, jednak wniosek ten nie został rozpoznany stosownym postanowieniem.Tak więc decyzją ostateczną nie była decyzja z dnia 23.09.2002r., a decyzja Starosty L. z dnia [...] grudnia 2001 roku.
Jak z powyższego wynika, wniosek M.A. w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty L. dotyczył decyzji ostatecznej i w stosunku do tej decyzji organ winien rozważyć istnienie przesłanek wznowieniowych. W związku z rażącym naruszeniem przepisów prawa - art. 145 § 1 zd.1 k.p.a i art. 16 k.p.a,art. 126, 128 k.p.a stwierdzono miedzy innymi nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia 23.09.2002 roku.
Wobec powyższego postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe z uwagi na to, że przestał istnieć przedmiot zaskarżenia. Stosownie zaś do treści art. 161 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. Sąd w takiej sytuacji wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie.