Uzasadnienie
Strona skarżąca A. Sp. z o. o. w K. zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na jego uzasadnienie strona skarżąca wskazała na znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki w postaci zamrożenia środków, które mogłyby być wykorzystane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, co stanowi także utratę korzyści. Z kolei nieodwracalność skutków występuje z powodu braku możliwości przywrócenia utraconych w ten sposób korzyści, a także zastopowania działalności gospodarczej strony skarżącej i utraty jej wiarygodności w oczach klientów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) - dalej określanej jako P.p.s.a - sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z ugruntowaną już linia orzecznictwa do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Użyte w tym przepisie pojęcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, względnie - gdy okaże się to konieczne - zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2012r., sygn. akt II OZ 358/12, oraz z dnia 25 kwietnia 2012r., sygn. akt II FSK 921/12).
Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności aktu administracyjnego, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania. Okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a., muszą być wykazane w sposób realny, a nie na zasadzie przypuszczenia (por. postanowienia NSA: z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 204/12).
Wobec tego to na wnioskodawcy spoczywa ciężar przedstawienia takich argumentów, a w pewnych sytuacjach – również poparcie ich stosownymi dokumentami – które uprawdopodobnią wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uprawdopodobnienie oznacza stopień pewności niższy od udowodnienia, jednakże nie może być rozumiane jako wskazanie jakiegokolwiek, potencjalnego i teoretycznego prawdopodobieństwa wystąpienia znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca powinien wskazać na takie okoliczności sprawy, które wskazują, że takie prawdopodobieństwo jest znaczne.
Skutki, na jakie powołuje się strona skarżąca w niniejszej sprawie, nie mogą zostać uznane. Dotyczy to zarówno znacznej szkody w postaci wykonania decyzji, jak i nieodwracalności skutków jej wykonania. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody można mówić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (por. NSA w postanowieniach: z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 420/14; z dnia 14 lutego 2014 r., sygn. akt I OZ 94/14). Sama zapłata kwoty określonej w decyzji jest zwykłym następstwem wykonania decyzji tego rodzaju. Jak dodatkowo wynika z wniosku strony skarżącej o prawo pomocy, nie ma ona majątku na sfinansowanie jakichkolwiek większych opłat, co może oznaczać, iż ewentualna dobrowolna zapłata kary za wycięcie drzew nie jest możliwa, jak i egzekucja administracyjna nie mogłaby dojść do skutku z powodu braku majątku, a zatem nie zaburzy to obecnej działalności spółki - spółka nie prowadzi obecnie działalności operacyjnej, powstała jako spółka celowa, a jej głównym aktywem była nieruchomość budowlana z przeznaczeniem na osiedle mieszkaniowe.
Z uwagi na trudności z pozyskaniem środków na sfinansowanie projektu budowlanego przy jednoczesnym ponoszeniu nakładów na nieruchomość postanowiła zbyć te aktywa i zaakceptować odległy termin płatności za przedmiotową nieruchomość. Podobnie rzecz ma się zatem z utraconymi korzyściami oraz wskazywaną utratą wiarygodności w oczach klientów. Brak możliwości sfinansowania opłaty oznacza brak utracenia korzyści ze środków na to przeznaczonych. Z kolei brak działalności operacyjnej wyłącza pozyskiwanie klientów. Należy zatem stwierdzić, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła ani nieodwracalności skutków wykonania zaskarżonej decyzji, ani zagrożenia wyrządzeniem znacznej szkody.
Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Zgodnie bowiem z art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.