Uzasadnienie
Decyzją Wojewody M. z dnia 2 listopada 2000 r., (...) wydaną po rozpatrzeniu odwołania Zdzisława G. od decyzji Burmistrza Miasta R.-Z. z dnia 28 lipca 2000 r. (...) orzekającej na wniosek Danuty i Tadeusza M. o zmianie decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia 5 września 1995 r. (...) zezwalającej na rozbudowę i modernizację pawilonu handlowego w C. na dz. ewid. nr 456/4 uchylono zaskarżoną decyzję i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując art. 138 par. 1 /bez wskazania punktu/ Kpa oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./.
W uzasadnieniu powołano się na następujący stan faktyczny i prawny:
Burmistrz Miasta R.-Z. w decyzji wydanej na podstawie art. 36a cytowanego Prawa budowlanego zmienił na wniosek Danuty i Tadeusza M. swoją decyzję z dnia 5 września 1995 r., (...) zezwalającą na rozbudowę i modernizację pawilonu handlowego w C. na dz. nr ewid. 456/4 w ten sposób, że udzielił wnioskodawcom pozwolenia na rozbudowę i modernizację pawilonu handlowego na czas nieokreślony. Orzekł więc sprzecznie z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, które przedmiotowy pawilon określały, jako tymczasowy do dnia 31 lipca 2000 r.
Decyzję tę zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Danuta i Tadeusz M., domagając się jej uchylenia. W skardze nie zarzucili naruszenia prawa, w szczególności art. 138 par. 2 Kpa, ale stwierdzili, że decyzja Wojewody M. "jest bardzo krzywdząca" ponieważ budowa jest ukończona, budynek odebrany i nadany numer. Powołali się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 1996 r. II SA/Kr 831/96 w którym Sąd poddał w wątpliwość, czy Zdzisław G. jest stroną postępowania, nie wykazał bowiem interesu prawnego w tamtej sprawie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. i wniósł o jej oddalenie, pozostając przy dotychczasowych argumentach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się skuteczna, choć z zupełnie innych przyczyn niż w niej przedstawione. Decyzja Burmistrza Miasta R. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą rozbudowa, modernizacja obiektu pawilon handlowy z dnia 11 lipca 1995 r. (...) została wydana na inwestycję tymczasową (...). Decyzja ta stała się ostateczna, gdyż Inwestorzy od niej się nie odwoływali. Wszystkie opinie dotyczyły również obiektu tymczasowego (...). Na podstawie między innymi tej decyzji wydana została decyzja z dnia 5 września 1995 r. w sprawie pozwolenia na rozbudowę i modernizację pawilonu handlowego, tymczasowego na okres 5 lat tj. do dnia 31 lipca 2000 r., (...). Decyzja ta również stała się ostateczną, gdyż Inwestorzy od niej się nie odwoływali. Obiekt miał mieć charakter tymczasowy ze względu na lokalizację w liniach rozgraniczających ul. Z. (...). Decyzją z dnia 29 lutego 1996 r. (...) odmówiono wznowienia postępowania na wniosek Zdzisława G. z tej sprawie (...) i decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody N. (...), skarga zaś Zdzisława G. oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w K. z dnia 11 października 1996 r. (...).
Prośbą z dnia 27 maja 2000 r. Danuta i Tadeusz M. wystąpili do Burmistrza Miasta w R.-Z. "o przedłużenie ważności decyzji na rozbudowę i modernizację pawilonu handlowego (...)". Decyzją z dnia 26 lipca 2000 r. (...) uzyskali więcej niż prosili, gdyż uzyskali pozwolenie na modernizację i rozbudowę pawilonu handlowego "na czas nieokreślony" (...). Podstawę prawną tej decyzji stanowi między innymi art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlanego z 1994 r. Przepis ten brzmi: "36a.
1. Istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę". Przepis ten nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Inwestorzy - jak wynika z akt - nie odstąpili od zatwierdzonego projektu budowlanego lub ustalonych warunków. Obiekt już dawno wybudowali, wnieśli natomiast o zmianę charakteru obiektu z tymczasowego ustalonego ostateczną decyzją, na obiekt o innym charakterze, wynikającym ze zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. Z akt nie wynika, aby zmieniły się parametry ulicy Z., brak też w aktach pisma Zarządcy drogi, na które się powołano. Przepis art. 36a nie może naruszać kardynalnej zasady stabilności ostatecznych decyzji, wyrażonej w art. 16 par. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten w zdaniu drugim stanowi, że uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych ewentualnie stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w tym kodeksie. Słusznie organ II instancji zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie nastąpiła sprzeczność decyzji z dnia 28 lipca 2000 r. Burmistrza Miasta R.-Z. z decyzją I instancji, ustalającą warunki zagospodarowania terenu z dnia 11 lipca 1995 r. Nie zwrócił natomiast uwagi na fakt, że nie wydaje się decyzji o pozwoleniu na budowę, a więc także o zmianie pozwolenia, gdy obiekt już wybudowano. W zaskarżonej decyzji Wojewody M. z dnia 2 listopada 2000 r. podano też tylko art. 138 Kpa jako podstawę prawną decyzji, bez wskazania paragrafu i ewentualnie punktu. Ponieważ, jak wyżej powiedziano, zmiana charakteru obiektu z tymczasowego na trwały nie jest "istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę". Zmiana decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz o pozwoleniu budowlanym mogła mieć miejsce jedynie w wyniku wznowienia postępowania i zbadania, czy w sprawie zachodzi któraś z przesłanek zawartych w art. 145 par. 1 Kpa oraz z art. 148 par. 1 Kpa. Ponieważ w sprawie postępowanie nie było wznowione decyzja I instancji rzeczywiście podlegała uchyleniu, ale już nie przekazaniu sprawy do I instancji. Sprawa bowiem w tej sytuacji powinna ulec następnie umorzeniu, na podstawie art. 105 par. 1 Kpa, jako bezprzedmiotowa. Wniosek Danuty i Tadeusza M. o zmianę użytkowania budynku z tymczasowego na trwały powinien być załatwiony jako wniosek o wznowienie postępowania.
Zważywszy wszystko powyższe Sąd na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 tejże ustawy.