Uzasadnienie
W dniu 17 czerwca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek uczestniczki A. W. o ustanowienie adwokata, uzupełniony pismem z dnia 20 lipca 2010 r., w sprawie skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 26 listopada 2007 r.
We wniosku złożonym przez M. W.- pełnomocnika uczestniczki A. W. oświadcza ona, iż wnioskodawczyni prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Nie posiada żadnego dochodu. Nie pobiera też żadnych zasiłków.
W skład posiadanego majątku wchodzi drewniany dom do kapitalnego remontu oraz nieruchomość rolna o pow. 4.. arów.
Na uzasadnienie wniosku pełnomocnik podał, iż oddalenie skargi pozbawia A. W. prawa do obrony jej interesów naruszonych samowolą budowlana a osoba dopuszczająca się naruszenia prawa pozostaje bezkarna. W piśmie z dnia 20 lipca 2010 r. uzupełniającym wniosek wyjaśnił, iż A. W. przebywa obecnie za granicą i że względu na okres wakacji nie posiada miejsca stałego pobytu. Pozostaje na utrzymaniu osób zapraszających ją. Koszt podróży pokrył ojciec uczestniczki, jak również darował jej kwotę w wysokości 5.000 zł. A. W. przebywając w Polsce prowadzi gospodarstwo domowe sama. Mieszka w domu swoich rodziców. Jedynym jej majątkiem jest drewniany dom wraz z 4.. arową działką jaki otrzymała w wyniku darowizny od swoich rodziców. Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,(Dz. U. nr 153, poz. 1270). prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowaniu lub w jego toku.
Prawo to obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata.
Zgodnie zaś z treścią art.. 246 § 1 pkt 1 cyt. ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Instytucja przyznania prawa pomocy jest rozwiązaniem szczególnym i powinna być stosowana w przypadkach wyjątkowych, wobec osób, których sytuacja materialna, bytowa jest trudna. Każdy wnosząc sprawę do sądu powinien liczyć się z koniecznością ponoszenia kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Występując z wnioskiem o zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów musi uprawdopodobnić okoliczności przemawiające za uwzględnieniem złożonego w tym przedmiocie wniosku (jest zobowiązana wykazać z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, ze poniesienie kosztów sądowych wiązać się będzie z uszczerbkiem w koniecznym utrzymaniu).
Zdaniem sądu pełnomocnik uczestniczki nie wykazał należycie, iż znajduje się ona w sytuacji materialnej kwalifikującej do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Jak podaje w swoich wyjaśnieniach z dnia 20 lipca 2010 r. A. W. dysponowała sporą sumą pieniędzy, którą mogła przeznaczyć na dowolny cel, zabezpieczając swoje interesy. Wybrała wyjazd za granicę, w ten sposób przerzucając ciężar odpowiedzialności za ewentualne negatywne skutki procesowe na Skarb Państwa. Osoba pozostając w niedostatku tak jak to twierdzi pełnomocnik o uczestniczce, bez stałych dochodów, bez prawa do jakiegokolwiek zasiłku, samodzielnie prowadząca gospodarstwo domowe, nie decyduje się na zagraniczne podróże, w obliczu braku środków do życia po powrocie. Chyba, że taki wyjazd wiąże się z perspektywą podjęcia pracy. To na uczestniczce ciąży obowiązek zapewnienia środków pieniężnych potrzebnych na prawidłowe prowadzenie postępowania, w tym na zatrudnienia kwalifikowanego pełnomocnika celem sporządzenia skargi kasacyjnej.
Przerzucanie go na Skarb Państwa może być uzasadnione jedynie trudną sytuacją materialną a taka nie został w żaden sposób udowodniona przez pełnomocnika skarżącej. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 243 § 1, art. 244 § 1, art. 245 § 1 i 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).