Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. na podstawie art. 49 ust. 1, art. 55 ust. 2, art. 57, art. 58 i art. 59 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane w związku z art. 104 k.p.a. Starosta Powiatu C. zezwolił S. S. na użytkowanie budynku [...] położonego na działce nr [...] i [...] gm. kat. [...], przy ul. [...] w Z..
Po rozpoznaniu odwołania A. i J. S. Wojewoda decyzją z dnia [...] r. utrzymał powyższą decyzję w mocy.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z opinią urbanistyczną z dnia [...] października 2000 r. zabudowa o funkcji [...] jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta L. zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w L. nr [...] z dnia [...] października 1994 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] poz. [...]), a inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Budynek [...] został wybudowany w 1995 r. Ponieważ od dnia zakończenia budowy upłynęło 5 lat, nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania administracyjnego w trybie art. 48 prawa budowlanego z 1994 r. i dlatego też zobowiązano inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego. Do wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie zostały dołączone dokumenty wymagane przez art. 57 prawa budowlanego. W aktach sprawy znajduje się również protokół Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2002 r. z przeprowadzonych pomiarów akustycznych, z którego wynika, że otoczenie [...] nie wykazuje nadmiernej emisji hałasu do środowiska, w związku z czym niesłuszny jest zarzut skarżących dotyczący owej emisji.
Z przedłożonej inwentaryzacji wynika, że istniejąca droga dojazdowa do [...] posiada szerokość 4 m i jest utwardzona. Co do zarzutu odwołania dotyczącego zastrzeżeń, co do daty wybudowania budynku [...] stwierdzono, że data ta została ustalona w oparciu o stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. podane w postanowieniu z dnia [...].05.2001 r. znak:[...] oraz w piśmie z dnia [...].07.2002 r. W odpowiedzi na zarzut odwołania dotyczący braku dojazdu do tartaku wyjaśniono, że z przedłożonej inwentaryzacji wynika, że istniejąca droga dojazdowa do [...] posiada szerokość 4 m i jest utwardzona.
Ponadto stwierdzono, iż dla przedmiotowej inwestycji została opracowana ocena oddziaływania na środowisko, z której wynika, że nie będzie ona powodowała przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku.
Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody wnieśli A. S. i J. S. Skarżący zarzucili, iż data zakończenia budowy ustalona została przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sposób niewłaściwy, a inwestycja nie jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta L. ponieważ jej uciążliwość nie mieści się w granicach własności, lecz narusza uzasadnione interesy osób trzecich. Ponadto inwestor nie dołączył prawidłowej inwentaryzacji powykonawczej. Zaskarżona decyzja narusza art. 5 w zw. z art. 59 prawa budowlanego, ponieważ nie uwzględnia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich oraz § 14 i § 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Orzekające w sprawie organy prawidłowo oceniły, iż z dokumentów przedłożonych przez inwestora wynika, iż spełnił on warunki niezbędne do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Data zakończenia budowy została ustalona przez organ nadzoru budowlanego w odrębnym postępowaniu, w związku, z czym nie może być kwestionowana ani ponownie ustalana przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Zarzut dotyczący niezgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta L. jest bezzasadny, na co wskazuje opinia urbanistyczna. Wymóg, aby w przypadku zabudowy usługowej lub produkcyjnej uciążliwość zamykała się w granicach własności (prawa do terenu) został spełniony - znajdujące się w aktach opinie: Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska oraz Przedsiębiorstwa "A." spółki z o.o. stwierdzają, iż wyniki pomiarów nie wykazały nadmiernej emisji hałasu do środowiska w porze dziennej podczas pracy [...], nie wystąpią przekroczenia wartości dopuszczalnych hałasu poza terenem użytkownika, a tartak nie stwarza zagrożenia i uciążliwości dla środowiska naturalnego w zakresie istniejących stosunków przyrodniczych i krajobrazowo-przestrzennych, wpływu na jakość gleb, istniejącej zieleni i wpływu na istniejące stosunki wodne. Jak wynika z inwentaryzacji powykonawczej [...] inwestor ma dostęp do drogi publicznej poprzez własną działkę utwardzoną drogą dojazdową o szerokości 4 m.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 18 września 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 929/03 oddalił skargę A. S. i J. S. na decyzję Wojewody z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu.
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez A. S. i J. S. wyrokiem z dnia 27 lutego 2008 r. sygn. II OSK 90/07 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.
Na rozprawie w dniu 16 czerwca 2008 r. skarżący podtrzymali swoje stanowisko w sprawie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, natomiast uczestnik postępowania S. S. wniósł o oddalenie skargi.
Rozpoznając skargę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przyczyną uchylenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2006 r. było nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi. W szczególności niedostatecznie wyjaśniono zarzuty dotyczące wykonanych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w [...] pomiarów natężenia hałasu emitowanego przez [...], co w konsekwencji uniemożliwia ocenę, czy rzeczywiście uciążliwość przedmiotowej inwestycji zamyka się w granicach działki oraz czy inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pominięto także zarzuty dotyczące drogi dojazdowej do budynku [...], a mianowicie zarzut niezgodności tej drogi z § 14 i § 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.).
Zgodnie z art. 190 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W ponownym postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny zbadał więc zarzuty wskazane w wyroku sądu II instancji, pominięte w poprzednim postępowaniu i ocenił, że ich wyjaśnienie wymaga ponownego zbadania sprawy w postępowaniu administracyjnym.
W odwołaniu skarżący wnieśli szereg zastrzeżeń do wykonanych przez pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] pomiarów natężenia hałasu, jaki emituje [...] podczas pracy. Zarzucili, że pomiary te zostały wykonane w warunkach odbiegających od tych, w jakich użytkowany jest tartak. W rzeczywistości poziom hałasu jest znacznie większy, niż to wynika z pomiarów akustycznych, gdyż obróbce podlegają większe kawałki drewna, niż przyjęto do badań, a tartak pracuje przy otwartych oknach. Nie badając dokumentacji przesłanej przez WIOŚ pod kątem zarzutów odwołania, Wojewoda bezkrytycznie przyjął wnioski przedstawione w sprawozdaniu za prawidłowe, naruszając w ten sposób art. 77 k.p.a. Biorąc pod uwagę, że przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu jest najistotniejszym zarzutem skarżących w ponownym postępowaniu należy rozważyć ich argumenty oraz zarzuty odnośnie znajdujących się w aktach sprawy wyników pomiarów akustycznych.
Wprawdzie przeprowadzenie takich pomiarów wymaga wiadomości specjalnych, jednakże nie zwalnia to organów administracji od oceny (rozpatrzenia) takiego dowodu zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. Trzeba podkreślić, że od poprzednich badań minęło ponad 6 lat. W tym czasie warunki pracy [...] mogły się zmienić do tego stopnia, że może zajść konieczność powtórzenia badań poziomu hałasu.
Organy administracji pominęły również fakt utraty ważności opinii Burmistrza Miasta L. z dnia [...] października 2000 r. znak [...] w przedmiocie zgodności legalizacji [...] z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (k. 9 akt administracyjnych I instancji). Z opinii tej wynika, że teren, na którym położony jest [...] w miejscowym planie przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniowo - usługową, a więc legalizacja [...] będzie zgodna z planem pod warunkiem, że jego uciążliwość zamknie się w granicach własności - prawa do terenu. Opinia ta jednak utraciła ważność z dniem 31 marca 2001 r., a więc w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji (7 stycznia 2003 r.) nie mogła stanowić podstawy do oceny zgodności przedmiotowego [...] z planem.
Sąd zwraca uwagę, że od czasu wydania zaskarżonej decyzji znacznie zmieniły się przepisy regulujące postępowanie o wydanie pozwolenia na użytkowanie. W ponownym postępowaniu organy administracji architektoniczno - budowlanej powinny zastosować przepisy obowiązujące w dacie rozstrzygania sprawy i w oparciu o te przepisy w sposób niebudzący wątpliwości ustalić, czy budynek tartaku spełnia wszystkie wymagania niezbędne do uzyskania pozwolenia na użytkowanie, a zwłaszcza przepisy dotyczące ochrony przed hałasem i drganiami oraz przepisy określające warunki techniczne, jakie powinna spełniać droga dojazdowa do [...].
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i bez dokładnego ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia. Obie te decyzje naruszają art. 7 i 77 k.p.a. i dlatego podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
W razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane (art. 152 p.p.s.a.) i dlatego orzeczono jak w pkt II wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.