Uzasadnienie
Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 22 marca 2016 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek "I" spółki z o.o. z siedzibą w G. o zwolnienie od kosztów sądowych. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 257 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", bowiem wnioskodawca nie przedłożył, pomimo wezwania, wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych na obowiązującym formularzu.
W ustawowym terminie wnioskodawca złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sprzeciw od powyższego rozstrzygnięcia i wnosząc o jego uchylenie jako rażąco naruszającego prawo.
Sąd w dniu 27 kwietnia 2016 r. wezwał skarżącą spółkę do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez jego przedłożenie na aktualnym formularzu (który przesłano wnioskodawcy) oraz o złożenie oświadczenia o aktualnych obrotach spółki i rodzaju prowadzonej działalności, określenie wysokości zysku lub straty za ostatni rok bilansowy, przedstawienie wykazu nieruchomości, ruchomości, określenie wysokości i ilości zaciągniętych pożyczek i zobowiązań z tego tytułu, oświadczenie ilu pracowników zatrudnia spółka i jakie są ich zarobki, a także przedstawienie zaznania podatkowego za 2014 r. oraz wyciągów z kont bankowych.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie spółka wystosowała w dniu 13 maja 2016 r. pismo informujące, że w związku z pismem sądowym dotyczącym uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy - żadne żądane przez sąd dokumenty nie będą stanowiły informacji o możliwościach zapłaty przez spółkę należnej kwoty. Wskazano, iż jest to fikcja, w której spółka udziału brać nie będzie i dokumentów nie nadeśle.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 259 § 1 P.p.s.a. od postanowień dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym - art. 260 § 1 oraz § 3 P.p.s.a.
Zdaniem Sądu referendarz sądowy prawidłowo orzekł o pozostawieniu wniosków skarżącego bez rozpoznania.
Zarządzeniem z dnia 27 kwietnia 2016 r. nakazano przesłanie skarżącemu obowiązujących formularzy PPF celem ich wypełnienia i podpisania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie wraz z przesłanymi trzema formularzami PPF doręczono skarżącemu w dniu 19 lutego 2016 r.
Zarządzenie nie zostało wykonane. W konsekwencji, zgodnie z przepisem art. 257 P.p.s.a. wnioski o przyznanie prawa pomocy, które nie zostały złożone na urzędowych formularzach i którego to braku mimo wezwania nie uzupełniono w terminie, należało pozostawić bez rozpoznania.
W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 260 § 1 w związku z art. 257 P.p.s.a.