Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 364/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 22 marca 2016 r., którym pozostawiono bez rozpoznania wniosek [...] spółki z o.o. z siedzibą w G. o zwolnienie od kosztów sądowych.
W dniu 16 czerwca 2016 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zażalenia na powyższe postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zażalenie jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej w skrócie "P.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wyszczególnione w pkt 1-10 tego przepisu.
W świetle art. 258 § 1 i 4 P.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje, co do zasady, referendarz sądowy, środkiem odwoławczym przysługującym od jego postanowień i zarządzeń jest sprzeciw (art. 259 P.p.s.a.). Sprzeciw rozpoznaje sąd, który zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. wydaje wówczas postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.).
Skoro więc sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza, orzeka jako sąd drugiej instancji stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, to wydane przez ten sąd na podstawie art. 260 P.p.s.a. postanowienie jest prawomocne i nie służy już od niego
Sygn. akt II SA/Kr 364/15 żaden środek zaskarżenia. Prawo do wniesienia zażalenia na takie postanowienie nie wynika ani z art. 194 § 1 P.p.s.a., ani z żadnego przepisu szczególnego.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że wydane w niej postanowienie WSA w Krakowie z dnia 25 maja 2016 r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 22 marca 2016 r., było postanowieniem od początku prawomocnym, w związku z czym skarżącemu nie przysługiwało prawo wniesienia od niego zażalenia.
W konsekwencji – mając na uwadze, że wniesione w niniejszej sprawie przez skarżącego zażalenie jest niedopuszczalne, gdyż taki środek zaskarżenia nie przysługuje od prawomocnych postanowień – Sąd, na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 178 P.p.s.a. był zobligowany do odrzucenia zażalenia, bez możliwości jego merytorycznego badania.