Uzasadnienie
W dniu [...] stycznia 2008 roku skarżący S. C. złożył do tut. sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmującego ustanowienie obrońcy z urzędu celem sporządzenia skargi kasacyjnej od orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 stycznia 2008 roku sygn. akt II SA/Kr 367/07 oddalającego skargę S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr: [...] w przedmiocie zasiłku celowego.
Wniosek skarżącego nie został złożony w przewidzianej prawem formie, dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie za pismem z dnia [...] lutego 2008 roku przesłał S. C. urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy celem jego wypełnienia i odesłania do sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.
W dniu [...] lutego 2008 roku do tut. Sądu wpłynął wniosek S. C. na urzędowym formularzu "PPF" o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Z oświadczenia zawartego we wniosku wynika, iż skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Nie posiada własnego domu, mieszka u dzieci. Posiada gospodarstwo rolne o powierzchni 6,95 ha. Miesięczne dochody skarżącego wynoszą około 600 zł, zaś wydatki na gaz, prąd, wodę i węgiel około 400 zł. Skarżący jest chory na padaczkę i na leczenie wydaje około 100 zł miesięcznie.
Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:
Odnośnie wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych należy wyjaśnić, iż zgodnie z treścią art. 239 pkt 1 lit "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 150, poz. 1270 ze zmianami) nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Z brzmienia tego przepisu jednoznacznie wynika, że w sprawach z zakresu szeroko pojętej pomocy społecznej, a do tej kategorii spraw należy także przedmiotowa sprawa, strona skarżąca nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy samego prawa. Zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, dokonane na mocy niniejszego przepisu, oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków.
W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, jego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy. Z tych względów, działając na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, umorzono postępowanie w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych, uznając je za bezprzedmiotowe.
Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o ustanowienie radcy prawnego lub adwokata należy wyjaśnić, iż w myśl art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym między innymi ustanowienie kwalifikowanego pełnomocnika, może nastąpić tylko wtedy, jeśli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie orzekającego skarżący uwiarygodnił w sposób wystarczający i skuteczny, że nie posiada dostatecznych środków na pokrycie kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Źródłem dochodu skarżącego jest prowadzone gospodarstwo rolne oraz renta z KRUS. Łączna wysokość dochodów z tych źródeł wynosi ok. 600 zł. Skarżący jest człowiekiem starszym (liczy 71 lat), schorowanym (cierpi na padaczkę). Miesięczne wydatki na leczenie kształtują się na poziomie 100 zł. Ponadto skarżący ponosi koszty utrzymania (gaz, prąd, woda, węgiel) w wysokości około 400 zł miesięcznie. Wykazane dochody, zdaniem orzekającego, nie są wystarczające na pokrycie kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu skarżącego.
Ze względu na fakt, że we wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wystąpił o ustanowienie radcy prawnego lub adwokata wybór pozostawiając uznaniu orzekającego – postanowiono przyznać skarżącemu radcę prawnego.
Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności orzeczono jak w pkt II sentencji na podstawie art. 245 § 1 i § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).