Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 września 2019 r. (znak: [...]) Prezydent Miasta K. - po rozpoznaniu wniosku G. W. - orzekł o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego oznaczonego nr [...] oraz lokalu mieszkalnego z pomieszczeniem przynależnym oznaczonego nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w K..
Po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego na to postanowienie przez G. W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 27 grudnia 2019 r., znak [...] utrzymał je w mocy, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U.2018. 2096; dalej: k.p.a.), art. 217, art. 127 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a., a także na podstawie art. 2 ust. 1b i ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 716; dalej: u.w.l.).
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Zwrócono też uwagę na przepisy szczególne kształtujące postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia o samodzielności lokali na podstawie art. 2 ust. 2 i u.w.l. Zgodnie zaś z treścią art. 2 ust. 1a tej ustawy ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy.
Jednocześnie w myśl art. 2 ust. 1b ustawy przepisu ust. 1a ustawy nie stosuje się do budynków istniejących przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 3 ustawy spełnienie wymagań, o których mowa w ust. la-2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia.
Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe poglądy, wyrażone w wydanym wcześniej w tej sprawie kasatoryjnym postanowieniu z dnia 4 lipca 2019 r. (znak:[...]), wedle których, w sytuacji ustalenia, że budynek w którym znajdują się lokale, istniał przed dniem 1 stycznia 1995 r. (lub wybudowany został na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą), organy wydające zaświadczenia na postawie art. 2 ust. 3 ustawy, tracą uprawnienie do żądania przedłożenia przez wnioskodawcę dokumentów określonych w art. 2 ust. 1 a ustawy oraz do badania czy lokale, których dotyczy wniosek pozostają zgodne z ww. dokumentami.
Zwrócić uwagę należy jednak, że organ wydający zaświadczenie nie może wydać pozytywnego rozstrzygnięcia, zgodnie z żądaniem strony, w sytuacji gdy posiadane dane nie zawierają treści pozwalających mu zaświadczyć o fakcie wskazywanym we wniosku, lub gdy załączona do akt dokumentacja (w tym ta przestawiona przez wnioskodawcę) pozostaje sprzeczna z posiadaną przez organ dokumentacją, a sprzeczność poddaje w wątpliwość fakt, dla którego wnioskodawca żąda zaświadczenia (tu: istnienie w sposób legalny wyodrębnionych lokali). Brak konieczności badania ww. dokumentów w sytuacji określonej w art. 2 ust. 1b ustawy, nie zwalania organu do potrzeby ustalenia na postawie wszelkiej posiadanej dokumentacji czy wnioskowane lokale w odniesieniu do których strona żąda wydania zaświadczenia o samodzielności są legalne, tj. utworzone zostały na podstawie przepisów prawa i zgodnie z nimi. Tylko bowiem w odniesieniu do istniejącego legalnie lokalu można orzec o jego samodzielności.
Jak już to wcześniej Kolegium wskazywało, organ potwierdza jedynie to co jest mu wiadome na podstawie zebranych danych. W sytuacji zaistnienia rozbieżności, braku spójności w posiadanych dokumentach, uniemożliwiających stwierdzenia określonego stanu (tu stwierdzenia najpierw legalności istniejącego lokalu, a następnie jego samodzielności, w oparciu o treść art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali"), nie może wydać zaświadczenia o treści żądanej treści. Wszak ustawodawca odwołując się w ww. art. 2 ust.2 do pojęcia lokalu, miał na uwadze lokalnie legalnie istniejący.
Przypomniano, że Kolegium w wydanym poprzednio postanowieniu obok przedstawionych poglądów co do rozumienia treści art. 2 ww. ustawy wskazało m.in. na konieczność przeprowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego w zakresie rozbieżności jakie ujawniły się w treści zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów. Po przeprowadzeniu ww. postępowania organ I instancji że na mapie ewidencyjnej budynek nr [...] oznaczony jest oznaczeniem "m5" (pięć kondygnacji), w tym więc zakresie istnieje niezgodność z dokumentami załączonymi do wniosku, gdzie wskazuje się, że zlokalizowano mieszkania na szóstej kondygnacji. Brak jest przy tym w posiadaniu organu dokumentów potwierdzających, że na szóstej kondygnacji istnieją legalnie dwa lokale mieszkalne i pomieszczenie przynależne. W przywoływanym przez Stronę postanowieniu Sądu Rejonowego dla K. (sygn. I NS 1007/14/2) z dnia 17 grudnia 2015 r. w pkt III 14 i 16 wyodrębnia się wprawdzie własność dwóch lokali w rzucie strychu, jednakże, nie ma tam stwierdzenia, że lokale te są zlokalizowane w 6 kondygnacji, ani też, że są to lokale mieszkalne.
Z kolei w księdze wieczystej ujawniony jest wpis: o istnieniu jednego lokalu niemieszkalnego na 6 kondygnacji. Już tylko ze względu na ww. rozbieżności, których wnioskodawca mimo wezwania nie zdołał usunąć, nie sposób stwierdzić, że dwa lokale wskazane we wniosku rzeczywiście istnieją legalnie i powstały w sposób zgodny z prawem. Nie sposób zatem w odniesieniu do tego przedmiotu zaświadczyć o jego samodzielności. Ocena samodzielności może bowiem odbywać się tylko w odniesieniu do pomieszczeń, które zgodne z przepisami prawa są lokalami w rozumieniu ustawy o własności lokali, tj. tylko wówczas, gdy powstały one zgodnie z prawem. Nie może zaświadczać jedynie w odniesieniu do istniejącego stanu faktycznego, nie usankcjonowanego prawnie.
W kwestii podnoszonych w zażaleniu nieprawidłowości w doręczeniu pism w toku postępowania Kolegium wyjaśniło, że jakkolwiek organ naprzemiennie kierował pisma do dwóch pełnomocników wnioskodawcy, nie zachowując w tym zakresie konsekwencji, jednakże nie miało to wpływu na wynik rozstrzygnięcia, bowiem nie uniemożliwiło to zajęcie Stronie stanowiska w sprawie (strona odpowiedziała na wystosowane do profesjonalnego pełnomocnika wezwanie do uzupełnienia braków wniosku z dnia 3.09.2019 r.); podobnie strona złożyła skutecznie zażalenie na ww. postanowienie pomimo, że ten akt doręczony został tym razem drugiemu z działających w sprawie pełnomocników.
Opisane wyżej postanowienie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie G. W., zarzucając mu naruszenie przepisów prawa administracyjnego materialnego jak i postępowania, tj.:
- - art. 2 ust. 2 i 3 ustawy o własności lokali w zw. z art. 217 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez bezpodstawne odmówienie wydania w niniejszej sprawie zaświadczenia o samodzielności lokalu,
- - art. 8 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa,
- - art. 7 i art. 77 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz niedokładne zbadanie materiału dowodowego, a także pominięcie istotnych okoliczności faktycznych, które miały wpływ na wynik sprawy,
- - art. 7a i art. 81a § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez brak rozstrzygnięcia na korzyść strony stwierdzonych przez organ wątpliwości faktycznych i prawnych,
- - art. 107 § 3 w zw. z art. 126 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, a także brak wskazania motywów jakimi kierował się organ odmawiając wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu w przypadku, gdy lokal spełniał wszelkie warunki zawarte w ustawie - o własności lokali, jakie musi spełniać lokal samodzielny w rozumieniu art. 2 ust. 2 powyższej ustawy.
Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o:
- - rozpoznanie skargi na rozprawie,
- - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,
- - zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych.
W uzasadnieniu skargi przypomniano, że budynek, w którym zlokalizowane są lokale wskazane we wniosku, powstał w latach 30 XX wieku. Tym samym w sprawie brak jest podstaw do wymagania od wnioskodawcy, któregokolwiek z dokumentów wskazanych w art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali. Tym samym budzi istotne wątpliwości odmowa wydania zaświadczenia przez organ I instancji i utrzymanie tego postanowienia w mocy przez Kolegium z powołaniem się na brak przedstawienia dokumentu potwierdzającego, że przebudowa/zmiana sposobu użytkowania, nastąpiły zgodnie z prawem.
Okoliczności sprawy wskazują, że zaistniały wszelkie przesłanki, od których ustawodawca przewidział możliwość uznania przez organ danego lokalu za lokal samodzielny. W szczególności złożony wniosek dotyczy lokali, które mają charakter samodzielny w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy - o własności lokali, w myśl którego samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 3 ustawy - o własności lokali spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia.
Z powyższego wynika, że w niniejszej sprawie organ był uprawniony jedynie do zbadania, czy spełnione zostały wymagania, o których mowa ww. przywołanym art. 2 ust.
2. Organ wydając zaświadczenie nie był zatem uprawniony do uzależnienia wydania zaświadczenia od przedstawiania jakichkolwiek dodatkowych informacji, czy też dokumentów. Kwestia legalności robót budowlanych nie ma w niniejszej sprawie jakiegokolwiek znaczenia.
Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że pismem z dnia 16 września 2019 roku wnioskodawca złożył stosowne wyjaśnienia w odpowiedzi na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 3 września 2019 roku. Wnioskodawca między innymi przedłożył przekrój poprzeczny budynku przedstawiający poszczególne kondygnacje istniejące w budynku. Na przekroju zaznaczone zostało również pomieszczenie strychu. Znajduje się ono na 6 kondygnacji. Niezależnie od powyższego przedłożono dodatkową inwentaryzację architektoniczną oraz rzut poddasza, z informacją, że jest to kondygnacja 6. Do pisma załączono także oświadczenie projektanta dotyczące spełnienia przez wydzielone lokale warunków niezbędnych do uznania ich za lokale samodzielne. W piśmie tym wnioskodawca stwierdził również, że stan faktyczny jest zgodny z postanowieniem Sądu Rejonowego dla K. z dnia 17 grudnia 2015 roku, co oznacza, że budynek posiada 6 kondygnacji, wliczając w to kondygnację parteru.
Wyjaśniono przy tym, że wskazana przez organ niespójność jest jedynie wynikiem omyłki projektanta. Okoliczności faktyczne sprawy zostały zatem jednoznacznie wyjaśnione. Dotyczy to również kwestii ilości kondygnacji budynku.
Dodatkowo wskazano na treść art. 7a § 1 i art. 81a § 1 k.p.a., które nakazują rozstrzyganie na korzyść strony niedających się usunąć wątpliwości co do – odpowiednio – treści normy prawnej oraz co do stanu faktycznego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie.
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy.
Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.
Przedmiotem skargi jest postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego oznaczonego nr [...] oraz lokalu mieszkalnego z pomieszczeniem przynależnym oznaczonego nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w K..
Procedura wydawania zaświadczeń uregulowana jest w dziale VII k.p.a. (art. 217 i następne). Jak słusznie wskazało Kolegium – procedura ta jest znacznie uproszczona względem postępowania administracyjnego zmierzającego do rozstrzygnięcia sprawy decyzją, ogranicza się bowiem tylko do urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego – ze względu na obowiązek wynikający z przepisu prawa lub też na wniosek osoby ubiegającej się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny (art. 217 § 2 k.p.a.). W orzecznictwie podkreśla się, że przed wydaniem zaświadczenia możliwe jest prowadzenia postępowania wyjaśniającego, jednakże w bardzo ograniczonym zakresie.
Trzeba też zwrócić uwagę na specyfikę wydawania zaświadczeń o samodzielności lokalu. Zgodnie z art. 2 u.w.l. samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne (ust. 2). Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia (ust. 3).
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się w istocie do ustalenia zakresu okoliczności, które powinny być badane w postępowaniu zmierzającym do wydania zaświadczenia o samodzielności lokali.
Przyczyną odmownego załatwienia wniosku skarżącego były niejasności, co do ilości kondygnacji w przedmiotowym budynku i umiejscowienia przedmiotowych pomieszczeń. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla K. w K. z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. I Ns [...] lokal przeznaczony na cele inne niż mieszkalne oznaczony jako "LS.A" o pow. 107,8 m2 (w ramach którego powstały lokale będące obecnie przedmiotem postępowania) położony jest "na rzucie strychu". Jak wyjaśnił skarżący w piśmie z 16 września 2019 r. – jest to szósta kondygnacja w budynku. Tymczasem na mapie ewidencyjnej budynek nr [...] oznaczony jest oznaczeniem "m5" - pięć kondygnacji. w tym więc zakresie istnieje niezgodność z dokumentami załączonymi do wniosku, gdzie wskazuje się, że zlokalizowano mieszkania na szóstej kondygnacji.
Zdaniem skarżącego okoliczności te pozostają bez znaczenia dla sprawy, podobnie jak ocena legalności robót budowlanych, na skutek których powstały przedmiotowe lokale. Mamy bowiem do czynienia z lokalami istniejącymi w budynku powstałym przed 1 stycznia 1995 r., co nie budzi w niniejszej sprawie żadnych wątpliwości.
Odnosząc się do tej kwestii należy dokonać wykładni przepisów art. 2 ust. 1a i 1b u.w.l. Pierwszy z nich stanowi: "Ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy". Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1b "Przepisu ust. 1a nie stosuje się do budynków istniejących przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą".
Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z jednej strony wskazuje, że w myśl art. 2 ust. 1b nie może w niniejszej sprawie żądać dokumentów wymienionych w ust. 1a, z drugiej jednak podkreśla, że zaświadczenie o samodzielności lokalu – które jest pierwszym krokiem do wyodrębnienia lokalu jako nieruchomości – może dotyczyć wyłącznie lokali powstałych legalnie. W istocie więc pośrednio Kolegium dopuszcza badanie legalności robót budowlanych, na podstawie których powstaje lokal.
W ocenie Sądu prawidłowa wykładnia cytowanych wyżej przepisów art. 2 ust. 1a i 1b u.w.l. pozwala uniknąć tego rodzaju dwuznaczności. Wprawdzie w art. 2 ust. 1b u.w.l. mowa jest o "budynkach istniejących przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą", jednakże wykładnia celowościowa tego przepisu prowadzi do wniosku, że nie chodzi w nim o datę wybudowania budynku, lecz o datę powstania lokalu będącego przedmiotem oceny w trybie wydawania zaświadczeń. Celem tego przepisu – dodanego w 2018 roku - było bowiem umożliwienie prawnego wyodrębnienia lokali istniejących od kilkudziesięciu lat, jednak niespełniających aktualnie obowiązujących norm. Z całą pewnością ustawodawca nie zamierzał w ten sposób umożliwić inwestorom robót budowlanych wykonywanych obecnie obejścia tych aktualnych wymogów – tylko dlatego, że budynek, w którym te roboty są wykonywane powstał przed 1995 rokiem. W świetle omawianego przepisu kluczowa powinna być nie data powstania budynku, lecz data powstania lokali będących przedmiotem postępowania.
Na takim stanowisku stanął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w prawomocnym wyroku z dnia 1 sierpnia 2019 r., sygn. II SA/Kr 601/19 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) stwierdzając: "Jednakże dyspozycja przepisu art. 2 ust. 1a u.w.l. obejmuje swym zasięgiem również sytuacje, w których po 1995 r. nastąpiła np. przebudowa/dobudowa budynku istniejącego przed 1995 r. (lub powstałego na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed 1 stycznia 1995 r.). (...) Nie sposób się zatem nie zgodzić z organem administracyjnym, że w sytuacji, gdy przebudowa lokali nastąpiła na przełomie lat 2017 i 2018 r. (vide notatka z przeprowadzonej analizy k. 16 a.s.) to wówczas wydanie stosownego zaświadczenia o samodzielności tych lokali poprzedzone powinno być spełnieniem warunków z art. 2 ust. 1a u.w.l. (...) Rację ma zatem organ I instancji, że w tej sprawie nie można wydać zaświadczenia potwierdzającego, iż lokale niniejsze są lokalami samodzielnymi, w sytuacji, gdy istnieje uzasadnione przypuszczenie, że dokonano podziałów, przebudowy lub zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku po 1 stycznia 1995 r. W takiej sytuacji do wniosku należało dołączyć wymaganą prawem dokumentację zgodnie z art. 2 ust. 1a u.w.l.".
Już sama kwestia ustalenia ilości kondygnacji w przedmiotowym budynku uzasadniała odmowę wydania zaświadczenia, ale dodatkowo również - biorąc pod uwagę datę powstania lokali –organy miały prawo i obowiązek żądania od wnioskodawcy dokumentów wskazanych w art. 2 ust. 1a u.w.l. Kolegium, przyjmując odmienną wykładnię art. 2 ust. 1b u.w.l., naruszyło ten przepis, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Nie ulega wątpliwości, że lokale oceniane w niniejszej sprawie powstały po 1 stycznia 1995 r. – a zatem art. 2 ust. 1a u.w.l. znajduje do nich pełne zastosowanie.
SKO w K. dopuściło w sposób pośredni badanie legalności powstania lokalu - bez możliwości żądania dokumentów wymienionych w art. 2 ust. 1a u.w.l., jednak w konsekwencji przyjęło, że nie może wydać żądanego zaświadczenia. W świetle tych okoliczności zaskarżone rozstrzygnięcie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Odnosząc się do zarzutów skargi trzeba wskazać, że brak jest podstaw do zastosowania art. 7a § 1 i art. 81a § 1 k.p.a. Pierwszy ze wskazanych przepisów dotyczy wyłącznie tych postępowań administracyjnych, których przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, z czym w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia. Z kolei art. 81a § 1 k.p.a. dotyczy niedających się usunąć wątpliwości, co do stanu faktycznego, co również w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Niezgodność przedstawionych dokumentów, w których mowa o lokalach położonych na szóstej kondygnacji w budynku z mapą ewidencyjną nie stanowi "niedającej się usunąć wątpliwości, co do stanu faktycznego", lecz rozbieżność, którą można usunąć dokonując aktualizacji mapy.
Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. ani też naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Wszystkie istotne okoliczności zostały w sprawie wyjaśnione i prawidłowo odmówiono wydania żądanego zaświadczenia.
Wobec powyższego skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.