Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 listopada 2011r., nr [....], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nałożył na M.B., T.S. i J.S. obowiązek dostarczenia w terminie do 13.12.201r. ekspertyzy stanu technicznego budynku garażu usytuowanego na nieruchomości nr [....] w S., dz. nr [....] wraz z instalacjami wewnętrznymi oraz urządzeniami związanymi w tym obiektem oraz określeniem zakresu niezbędnych robót jakie należy wykonać celem doprowadzenia budynku do właściwego stanu technicznego. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że brak dysponowania przez właścicieli obiektu przedmiotowych aktualnych protokołów z okresowych kontroli obiektu, rodzi uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego budynku garażowego, gdyż właściciele nie poddawali tego budynku okresowym kontrolom. Taki stan wzbudził wątpliwości organu nadzoru budowlanego oraz zdaniem organu "nie wiadomo czy budynek jest w dobrym stanie technicznym czy złym".
Od powyższego postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 stycznia 2011r., nr [....] odwołali się T.S. oraz J.S. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2012r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, znak [....], uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że nie można stwierdzić, iż sam brak protokołów świadczących o przeprowadzeniu kontroli, o której mowa w art. 62 ust. 1 u.p.b., stanowi uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego obiektu budowlanego. Żądanie przez organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 81c ust. 2 u.p.b. przedłożenia opinii lub ekspertyzy technicznej nie zwolni właściciela obiektu z obowiązku wykonania kontroli, o których mowa w art. 62 ust. 1 u.p.b., a opinia czy ekspertyza nie mają na celu zastąpienia protokołu z kontroli, o której mowa w art. 62 ust l u.p.b.
Organ nadzoru budowlanego, nakładając na stronę na podstawie art. 81c ust. 2 u.p.b. obowiązek przedłożenia opinii lub ekspertyzy technicznej winien uzasadnić swoje wątpliwości co od stanu technicznego obiektu, w oparciu o zebrany materiał dowodowy. W ocenie MWINB w K. w przedmiotowej sprawie na podstawie zebranego przez PINB materiału dowodowego w szczególności ustaleń zawartych w protokole z dnia [....] 2011r. nie wynika, by istniały wątpliwości co do stanu technicznego obiektu (zważyć jednak należy, iż przeprowadzone oględziny nie były kompletne, gdyż T.S. uniemożliwiła PINB dokonanie oględzin wewnątrz obiektu).
Tym samym zaskarżone postanowienie zasługuje na uchylenie. Z uwagi na to, że postanowienie wydane w oparciu o przepis art. 81c ust. 2 u.p.b. ma charakter dowodowy i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, w ocenie MWINB zasadnym jest przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Od powyższego postanowienia T.S. i J.S., wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Za pośrednictwem [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Skarżący nie kwestionują sentencji orzeczenia. Kwestionują natomiast jego uzasadnienie jako niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa i stanem faktycznym.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Prawidłowo organ odwoławczy uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 listopada 2011r., nr [....]. Słusznie bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono, że nieprawidłowym było wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W W. postanowienia, w którym uznano za spełnione przesłanki z art. 81c ust 2 u.p.b., jedynie na podstawie braku protokołów świadczących o przeprowadzeniu kontroli. Organ odwoławczy zasadnie uznał, że żądanie przez organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 81c ust. 2 u.p.b. przedłożenia opinii lub ekspertyzy technicznej nie zwolni właściciela obiektu z obowiązku wykonania kontroli, o których mowa w art. 62 ust. 1 u.p.b., a opinia czy ekspertyza nie mają na celu zastąpienia protokołu z kontroli, o której mowa w art. 62 ust 1 u.p.b. Na podstawie zebranego przez PINB materiału dowodowego w szczególności ustaleń zawartych w protokole z dnia 10 października 2011r. nie wynika, by istniały wątpliwości co do stanu technicznego obiektu.
Zastosowanie art.81c ust.2 u.p.b. wydanie na jego podstawie postanowienia wymaga ziszczenia się ściśle wskazanych w tym przepisie przesłanek – które jak zasadnie wskazał organ odwoławczy nie zostały wykazane przez organ I instancji Słusznie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że postanowienie wydane w oparciu o przepis art. 81c ust. 2 u.p.b. ma charakter dowodowy i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Tym samym zasadnie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Tym samym zarzuty podnoszone przez skarżących w uzasadnieniu skargi są bezprzedmiotowe i bezzasadne. Wbrew twierdzeniu skarżących organ II instancji nie dał przyzwolenia na łamanie zasady oficjalności. Wprost przeciwnie, organ odwoławczy zauważył braki w zakresie zebranego materiału dowodowego przez organ I instancji i właśnie dlatego przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Dodatkowo, nie można zarzucić braku przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ II instancji. Jeżeli bowiem decyzja I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania co w przedmiotowej sprawie miało miejsce, gdyż nie zostało odpowiednio przeprowadzone postępowanie dowodowe) organ odwoławczy, może przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, na zasadzie art. 138 § 2 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów w zakresie błędnej wykładni prawa materialnego przez organ I instancji, należy stwierdzić, że również jest bezprzedmiotowa.
Wykładnia przepisów bowiem nie ma znaczenia dla potrzeb zebrania materiału dowodowego przez organ I instancji, co jest podstawową kwestią w tej sprawie. Trzeba bowiem zwrócić uwagę, że organ na podstawie zebranego materiału dowodowego, czyli ustalonego stanu faktycznego może zastosować dany przepis. Jeśli stan faktyczny był błędnie lub niekompletnie ustalony nie jest jasne jaki przepis znajdzie zastosowanie. Pozostałe zarzuty skarżącej (m.in. zemsta organu) nie mają merytorycznego charakteru i nie mają znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.
Sąd nie jest władny zmienić uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ani uchylić jej fragmentu. Decyzja administracyjna jako przejaw woli organu administracji stanowi całość, w której poszczególne jej części, a w szczególności podstawa prawna, przesłanki faktyczne, samo rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie rozstrzygnięcia są nierozerwalnie związane, wzajemnie się uzupełniają, warunkują i powinny być oceniane łącznie. Wszelkie nieprawidłowości w sferze określonego elementu mogą rzutować tylko na ten element, a w konsekwencji ewentualnie oznaczać wadliwość całej decyzji.
Organ II instancji rozstrzygając sprawę na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uczynił to prawidłowo. Stosownie do tego przepisu organ ten, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania wskazał organowi I instancji, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Analiza przepisów materialnoprawnych i wskazana w uzasadnieniu potrzeba poczynienia ustaleń nie narusza przepisów prawa. Uzasadnienie organu odwoławczego można ewentualnie uznać za zbyt szeroko wychodzące poza problem sprawy, którym było wydanie postanowienia dowodowego z art.81c ust.2 u.p.b, ale nie może to wywoływać skutków żądanych przez skarżącą. Zawarte w uzasadnieniu decyzji administracyjnej dywagacje stanowiące polemikę ze stanowiskiem strony, wykraczające poza zakres sprawy wytyczony przez treść rozstrzygnięcia, które wykraczają poza przedmiot sprawy zakreślony art.81c ust.2 u.p.b, nie posiadają mocy wiążącej, nie korelują bowiem z sentencją. Brak jest zatem bezpośredniego wpływu poglądów prawnych zawartych w takiej części uzasadnienia na sferę praw i obowiązków skarżącego.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a
- - ---------------------- 4