Uzasadnienie
Z.P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 16 grudnia 2016 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z 6 maja 2016 r., którą orzeczono o ustaleniu w stosunku do skarżącej jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w kwocie 10256,25 zł. W dniu 5 kwietnia 2017 r. do tut. sądu wpłynęło pismo skarżącej zawierające wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżąca wskazała, że doręczono jej upomnienie, wzywające do uiszczenia nałożonej opłaty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd może także wstrzymać wykonanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, które sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela, to wnioskodawca, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. postanowienie NSA z 12 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14).
Warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest więc jego właściwe uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskującego, że w sprawie zachodzi przynajmniej jedna z przesłanek wynikających z art. 61 § 3 ppsa. W przedmiotowej sprawie, wniosek nie mógł zostać uwzględniony, bowiem skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody, czy niebezpieczeństwa trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie podnosi żadnych konkretnych okoliczności uzasadniających uwzględnienie wniosku, podając jedynie, że została wezwana do uiszczenia opłaty.
Natomiast z zalegającego w aktach sprawy aktu notarialnego z 8 maja 2012 r. wynika, że skarżąca z tytułu sprzedaży nieruchomości otrzymała kwotę 190 000 zł. Oczywistym jest, że skarżąca na chwilę obecną może nie dysponować już żadnymi oszczędnościami z tego tytułu, jednak okoliczność ta powinna zostać jednoznacznie wyjaśniona. Sąd wziął również pod uwagę, że wniosek skarżącej o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych został prawomocnie oddalony, a zatem w ocenie orzekającego sytuacja materialna skarżącej nie uzasadniała przyznania prawa pomocy. Wreszcie, należy również zwrócić uwagę, że świadczenie pieniężne, którego dotyczy spór w niniejszej sprawie, jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, zatem wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania winien zostać uzasadniony ze szczególną starannością.
To wszystko sprawia, że nie jest możliwe wstrzymanie decyzji w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w oparciu art. 61 § 3 p.p.s.a., a zatem należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie powołanego przepisu.