Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia 28 lutego 2018 r. [...] na podstawie:
- - art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 121);
- - art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) w związku z art. 16 i art. 17 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935); po rozpatrzeniu odwołania V. M. ([...]) od decyzji Starosty [...] z 3 sierpnia 2017 r. znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] z 3 sierpnia 2017 r. znak: [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z dnia 3 sierpnia 2017 r. znak: [...] Starosta [...] orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako działki: nr [...], nr [...] i nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K., na rzecz V. L..
Orzekając w ww. sposób organ I instancji oparł się na poczynionych przez siebie ustaleniach, z których w jego ocenie wynika, iż wnioskodawczyni, V. L., wystąpiła z żądaniem zwrotu ww. nieruchomości po upływie ustawowego terminu, o którym mowa w art. 136 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.), a zatem zgodnie z jego treścią, uprawnienie wskazanej osoby do żądania zwrotu przedmiotowej nieruchomości wygasło.
Odwołanie od ww. decyzji złożyła V. M., nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, podnosząc, że w jej ocenie termin wskazany w art. 136 ust. 5 u.g.n. nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie oraz że zawiadomienie Urzędu Miasta K. z dnia 11 maja 2015 r. znak: [...] o zamiarze przeznaczenia wywłaszczonej nieruchomości na cel inny niż określony w decyzji o wywłaszczeniu skierowane zostało na nieaktualny adres jej zamieszkania.
Rozpatrując odwołanie oraz całość materiału dowodowego zebranego w sprawie Wojewoda stwierdził, że przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego prowadzonego przez Wojewodę jest kwestia zwrotu nieruchomości oznaczonej jako działki: nr [...], nr [...] i nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K., na rzecz V. L..
Organ wyjaśnił, iż zawiadomieniami Wydziału Skarbu Miasta Urzędu Miasta K. z dnia 11 maja 2015 r. znak: [...], skierowanymi do V. L., P. Z., J. K., J. K., I. M., J. C., G. W., E. B. poinformowano o zamiarze użycia ww. nieruchomości na inny cel niż określony w decyzjach o wywłaszczeniu z 19 marca 1990 r. G [...] oraz z 4 lutego 1980 r. znak: DZGT [...]
Wnioskiem z 31 sierpnia 2016 r. V. L., jako spadkobierczyni po poprzednim współwłaścicielu wywłaszczonej nieruchomości (tj. P. Z.) zwróciła się o zwrot działek: [...], nr [...] i nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K..
Podstawą do rozpatrzenia wniosku dotyczącego żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości jest przepis art. 136 u.g.n.
Organ odwoławczy odnosząc się do treści złożonego w sprawie odwołania, w pierwszej kolejności wyjaśnił, iż wniosek o zwrot może zostać złożony w wyniku zawiadomienia, o którym mowa w art. 136 ust. 2 u.g.n. lub - w przypadku jego braku - być samodzielną inicjatywą uprawnionych osób i wówczas taki wniosek może zostać złożony w każdym czasie. W niniejszej sprawie miał miejsce pierwszy z ww. przypadków, a zatem wbrew wskazaniom zawartym w treści odwołania, iż termin 3 - miesięczny, o jakim mowa w art. 136 ust. 5 u.g.n., nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, nie znajduje uzasadnienia, wobec jednoznacznej treści przepisu w tym zakresie. Nie ma przy tym znaczenia, jak wskazuje odwołująca, czy przesłanki zbędności co do wnioskowanej do zwrotu nieruchomości zostały spełnione, czy też nie.
Organ odwoławczy zgodziła się z wątpliwościami strony odwołującej co do skuteczności doręczenia zawiadomienia Wydziału Skarbu Miasta Urzędu Miasta K. z dnia 11 maja 2015 r. znak: [...], informującego o zamiarze użycia tej nieruchomości na inny cel niż określony w decyzjach o wywłaszczeniu, skierowanym do V. L., ze względu na fakt, iż zostało ono skierowane na nieaktualny adres jej zamieszkania, tj. ul. [...], [...]. Takie doręczenie nie może zostać uznane za skutecznie dokonane.
Podnoszone przez odwołującą kwestie dotyczące nieprawidłowego adresu, pod który skierowano zawiadomienie z 11 maja 2015 r., jak i fakt zmiany nazwiska odwołującej się, zostały zweryfikowane w oparciu o system rejestrów państwowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych - Powszechny Elektroniczny System Ewidencji Ludności "Źródło", na podstawie którego potwierdzono, iż wnioskodawczyni posługuje się aktualnie nazwiskiem "M." oraz że ww. zawiadomienie zostało skierowane na nieaktualny już wówczas adres zamieszkania wnioskodawczyni, który był adresem zameldowania w okresie od 07.1984 r. do 13.02.2015 r. W dacie wysłania zawiadomienia z 11 maja 2015 r. znak: [...] adresem zamieszkania V. L. był: [...] [...], [...], a obecnie: Ś., ul. [...], co wskazuje również strona odwołująca w uzasadnieniu odwołania.
Pomimo zatem znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. pisma pod adresem: ul. [...], [...] przez "pełnoletniego domownika, sąsiada lub dozorcę domu", należy w tych okolicznościach stwierdzić brak skutecznego zawiadomienia V. L. o zamiarze przeznaczenia wywłaszczonej nieruchomości na cel inny niż określony w decyzji wywłaszczeniowej i tym samym uznać brak rozpoczęcia biegu 3 miesięcznego terminu, o jakim mowa w art. 136 ust. 5 u.g.n., a zatem, uprawnienie V. L. do ubiegania się o zwrot ww. nieruchomości nie wygasło.
W ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji powinien uwzględnić również zmianę nazwiska wnioskodawczyni z "[...]" na "[...] pozyskując do akt sprawy stosowne dokumenty to potwierdzające.
Organ wyjaśnił, iż do daty wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 lipca 2015 r., sygn. akt SK [...], w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony był pogląd, że na podstawie art. 136 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie jest możliwy zwrot udziału we współwłasności. Jeżeli bowiem zwrotowi podlegała cała nieruchomość wywłaszczona, to zwrot taki mógł nastąpić tylko wówczas, kiedy wszyscy uprawnieni co najmniej wyrażali na to zgodę. Zgoda taka była więc wymagana zarówno w sprawach, w których o zwrot nieruchomości występowali byli współwłaściciele nieruchomości (względnie ich spadkobiercy), jak i w sprawach, w których o zwrot występowali spadkobiercy byłego, jedynego właściciela. W nawiązaniu do tego poglądu, w wypadku braku zgody jednego z uprawnionych, pozostali uprawnieni mogli co najwyżej ubiegać się o orzeczenie sądu powszechnego zastępujące taką zgodę.
W ww. wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 136 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zakresie, w jakim uzależnia przewidziane w nim żądanie byłego współwłaściciela wywłaszczonej nieruchomości lub jego spadkobierców od zgody pozostałych byłych współwłaścicieli nieruchomości lub ich spadkobierców, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 21 ust. 2 o art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z ww. wyrokiem "restytucja współwłasności odjętej w sposób sprzeczny z prawem powinna - co do zasady - polegać na równoczesnym zwrocie w jednym postępowaniu wszystkich udziałów w wywłaszczonej nieruchomości byłym współwłaścicielom (ich spadkobiercom). Jeżeli jednak w danym stanie faktycznym jest to niemożliwe albo nadmiernie utrudnione, ustawa powinna przewidywać zwrot wywłaszczonych udziałów tym uprawnionym, którzy tego zażądają".
W świetle powyższych wywodów Trybunału Konstytucyjnego organ stwierdził, iż roszczenie o zwrot nieruchomości jest podzielne, zaś każdy z uprawnionych dysponuje samodzielnym uprawnieniem, niezależnym od woli pozostałych uprawnionych. Niemniej, zasadą winien być zwrot całej nieruchomości, a zatem wszystkim uprawnionym przysługuje legitymacja procesowa w postępowaniu o zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rzeczą organu prowadzącego postępowanie w tym zakresie jest zapewnienie udziału w nim wszystkim uprawnionym osobom.
Zdaniem wojewody mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności sprawy należało uchylić zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia 3 sierpnia 2017 r. znak: [...] w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji celem podjęcia dalszych czynności wyjaśniających w zakresie rozpoznania wniosku o zwrot przedmiotowej nieruchomości i wydania w tym przedmiocie stosownego rozstrzygnięcia.
Organ powołał treść art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zdaniem organu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania dowodowego, w tym art. 7, 77 i 80 k.p.a., co w zasadniczy sposób wpłynęło na treść rozstrzygnięcia i wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania na etapie pierwszo-instancyjnym.
Sprzeciw od powyższej decyzji wniósł Prezydent Miasta K..
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
- 1. naruszenie zasad postępowania tj. art. 7, 8 i 12 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż spowodowało uchylenie prawidłowej decyzji organu I instancji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji;
- 2. naruszenie art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez rozpatrzenie całości materiału dowodowego zebranego w sprawie w sposób dowolny, a to poprzez przyjęcie, iż nie doszło do skutecznego doręczenia zawiadomienia z dnia 11 maja 2015 r. o zamiarze użycia nieruchomości na inny cel niż określony w decyzjach o wywłaszczeniu i w związku z tym przyjęcie, iż uprawnienie V. L. do ubiegania się o zwrot wywłaszczonych nieruchomości nie wygasło, a co za tym idzie nieuzasadnione przyjęcie, iż koniecznym jest przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego pomimo, iż istotne dla sprawy okoliczności stwierdzone były już zebranymi w sprawie dowodami;
- 3. naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017r., poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż decyzja organu I instancji wydana został z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy celem jej merytorycznego rozpatrzenia przez organ II instancji.
Skarżący podniósł, że zawiadomienie dnia 11 maja 2015 r. znak: [...] o zamiarze użycia nieruchomości na inny cel niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, wbrew ustaleniom organu II instancji, zostało odebrane przez pełnomocnika pocztowego wskazanego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, które wskazuje także, iż wobec niemożliwości doręczenia w sposób wskazany w punkcie l, przesyłkę pozostawiono w dniu 15 maja 2015 r. do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym.
Pełnomocnictwo pocztowe regulowane jest przez przepis art. 38 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz.U.2017.0.1481 t.j), który stanowi iż: Operator pocztowy może przyjąć od adresata pisemne oświadczenie o udzieleniu innej osobie pełnomocnictwa do odbioru przesyłek lub przekazów pocztowych, oraz iż: pełnomocnictwo pocztowe może być odwołane w każdym czasie (ustęp 5).
Skarżący podniósł, że udzielając pełnomocnictwa pocztowego mocodawca oczekuje, iż wybrany przez niego pełnomocnik odbierze korespondencję, pozostawioną w urzędzie pocztowym i doręczy ją adresatowi. Taka sytuacja może mieć miejsce w szczególności, gdy mocodawca zmienia miejsce zamieszkania i zachodzi potrzeba odbioru korespondencji przesyłanej na dotychczasowy adres.
W przypadku doręczania zawiadomień o zamiarze przeznaczenia nieruchomości na inny cel niż wskazany w decyzji wywłaszczeniowej w ocenie wnoszącego sprzeciw nie mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego o doręczeniach, gdyż nie toczy się postępowanie administracyjne. Należy wiec uznać doręczenie za skuteczne, w sytuacji gdy adresatowi umożliwiono zapoznanie się z treścią pisma.
Zdaniem skarżącego uznać należy iż V. L. mogła zapoznać się z treścią pisma w dniu 16 maja 2015 r. i od tej daty należy liczyć 3-miesięczny termin, po upływie którego roszczenie o zwrot wygasa, zwłaszcza iż wniosku o zwrot nie złożył, żaden z pozostałych uprawnionych - powiadomionych na podstawie art. 136 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Zdaniem skarżącego, Wojewoda działając jako organ II instancji winien był rozpatrzyć merytorycznie sprawę, działając w oparciu o art. 138 § 1 k.p.a. W przedmiotowym stanie faktycznym doszło do naruszenia § 2 w/w przepisu, wedle bowiem jego treści organ odwoławczy może tylko wyjątkowo uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, Wobec okoliczności wskazanych wyżej, w ocenie strony skarżącej materiał dowodowy sprawy jest zgromadzony w całości. Wojewoda winien był zatem orzec merytorycznie w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014.1647) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania.
Zaskarżona do WSA decyzja Wojewody została wydana na podstawie 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw.
Zakres sądowej kontroli decyzji kasacyjnej ustawodawca określił w art. 64e p.p.s.a. Na jego podstawie sąd rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Instytucja sprzeciwu służy skontrolowaniu przez niezależny i niezawisły sąd administracyjny, czy decyzja kasatoryjna organu drugiej instancji została oparta na art. 138 § 2 k.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a.).
Natomiast w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a). Jednocześnie, od wyroku uwzględniającego sprzeciw, nie przysługuje środek odwoławczy o czym stanowi art. 151a § 3 p.p.s.a. Reasumując, tylko niezaistnienie w sprawie przesłanek wydania decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy, będzie uprawniać sąd do uwzględnienia sprzeciwu.
Mając na względzie charakter prawny instytucji sprzeciwu, wyraźnie zawężający zakres sądowej kontroli rozstrzygnięć organów administracji, wskazać należy, że w myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Oznacza to, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 138 § 2 K.p.a. jest dopuszczalne wyjątkowo i stanowi wyraźny wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (zob. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. II OSK [...], CBOSA).
Sąd w niniejszej sprawie nie miał wątpliwości, iż Wojewoda nie wykazał podstaw legitymujących do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Wskazane w uzasadnieniu decyzji motywy kasatoryjne decyzji nie przekonują do jej wydania, co wynika z błędnej wykładni przepisów prawa. Stwierdzony przez Sąd błąd w wykładni miał wpływ na wynik sprawy, bowiem decyzja Organu pierwszej instancji nie była obarczona zarzuconymi przez Wojewodę wadami prawnymi.
Wojewoda w swym rozstrzygnięciu uznał watpliwości strony odwołującej co do skuteczności doręczenia zawiadomienia Wydziału Skarbu Miasta Urzędu Miasta K. z dnia 11 maja 2015 r. znak: [...], informującego o zamiarze użycia tej nieruchomości na inny cel niż określony w decyzjach o wywłaszczeniu, skierowanym do V. L., ze względu na fakt, iż zostało ono skierowane na nieaktualny adres jej zamieszkania, tj. ul. [...], [...]. Organ odwoławczy uznał, że doręczenie nie może zostać uznane za skutecznie dokonane.
Sąd w niniejszej sprawie w całości podziela zarzuty sprzeciwu.
Instytucję doręczania pism w postępowaniu administracyjnym regulują przepisy kodeksu postepowania administracyjnego (Dz. U. 2017.1257)
Zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika.
Wskazać należy, iż zasadą jest, że pisma w postępowaniu administracyjnym doręcza się adresatowi w mieszkaniu osobiście, względnie - w przypadku nieobecności - dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 42 k.p.a. i art. 43 k.p.a.).
Zgodnie zaś z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1481) operator pocztowy może przyjąć od adresata pisemne oświadczenie o udzieleniu innej osobie pełnomocnictwa do odbioru przesyłek lub przekazów pocztowych, zwanego "pełnomocnictwem pocztowym".
Z kolei zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 2 Prawa pocztowego przesyłka pocztowa, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być wydana ze skutkiem doręczenia m.in. przedstawicielowi ustawowemu adresata lub pełnomocnikowi adresata upoważnionemu na podstawie pełnomocnictwa udzielonego na zasadach ogólnych lub na podstawie pełnomocnictwa pocztowego.
W tym miejscu należy odnieść należy się do kwestii doręczenia zawiadomienia z dnia 11 maja 2015 r. V. L..
Doręczenia dokonano dla V. L. na adres [...] [...], [...]. Sąd nie stracił z pola widzenia, iż skarżąca w dniu dokonania doręczenia nie była już zameldowana pod adresem na adres [...].
Skarżąca pod powyższym adresem zamieszkiwała od 07.1984 r. do 13 lutego 2015 r.
Z akt administracyjnych wynika, że w związku z nieobecnością adresata w miejscu zamieszkania, przesyłka zawierająca odpis postanowienia została awizowana oraz pozostawiona w placówce pocztowej, a następnie została odebrana przez pełnomocnika pocztowego.
Powyższe pozwala uznać doręczenie zawiadomienie z dnia 11 maja 2015 r. za skutecznie dokonane z dniem 16 maja 2015 r, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru.
Rozważania organu II instancji byłyby prawidłowe, gdyby odbioru dokonał dorosły domownik, gdyż skoro skarżąca nie była już zameldowana pod adresem doręczania, to nikt z osób tam zamieszkujących nie był jej domownikiem. Jednakże w niniejszej sprawie odbioru przesyłki nie dokonał dorosły domownik a pełnomocnik pocztowy. Sąd podkreśla, że ani fakt zmiany nazwiska ani zmiana adresu zamieszkania czy zameldowania, nie powodują wygaśnięcia pełnomocnictwa pocztowego.
W tej sytuacji przyjąć należy, że w niniejszej sprawie skarżąca została prawidłowo powiadomiona o terminie złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości lub jej części w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia oraz o tym, że w przypadku niezłożenia wniosku uprawnienie do zwrotu nieruchomości wygasa w dniu 16 maja 2015.
Wojewoda ponownie rozpoznając sprawę z odwołania V. M., obowiązany będzie do uwzględnienia wyrażonego przez Sąd stanowiska na temat pełnomocnictwa pocztowego.
Z tych przyczyn, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 64e oraz art. 151a § 1 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości [...] zł składa się: kwota [...]zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu oraz kwota [...]zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.).