Uzasadnienie
Decyzją z dnia 4 listopada 1997 r. (...) Kierownik Urzędu Rejonowego w K. działając na podstawie art. 155 Kpa odmówił Janinie i Janowi G. uchylenia bądź zmiany decyzji ostatecznej z dnia 4 listopada 1996 r., nakazującej rozbiórkę ustępu suchego na działce położonej w miejscowości K. II nr 70.
Odwołanie Janiny i Jana G. nie zastało uwzględnione i Wojewoda K. decyzją z dnia 12 stycznia 1998 r: (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podnosząc w uzasadnieniu, co następuje.
Pismem złożonym w Urzędzie Wojewódzkim w K. w dniu 22 września 1997 r. Janina i Jan G. zwrócili się o uchylenie lub zmianę ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia 8 listopada 1996 r. znak: (...), nakazującej rozbiórkę ustępu suchego. Zawiadomieniem z dnia 14 października 1997 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w K., wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie. W dniu 21 października 1997 r. Stanisław S. będący stroną w sprawie, wniósł oświadczenie, że nie wyraża zgody na zmianę decyzji. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 Kpa jest możliwa tylko wówczas, gdy wystąpią jednocześnie wszystkie wynikające z tego przepisu przesłanki, tymczasem w przypadku nie zostały spełnione 2 przesłanki przepisu art. 155 Kpa, a mianowicie zgody na zmianę lub uchylenie decyzji nie wyraził będący stroną w sprawie Stanisław S., ponadto przepisy szczególne zakazują zmiany bądź uchylenia decyzji.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli Janina. i Jan G. W skardze podnieśli, że przedmiotowy ustęp istnieje od 40 lat i postawiony został za zgodą sąsiada, czyli ojca Stanisława S., jest zabetonowany i nie przeszkadza, ani nie pogarsza użytkowania działki sąsiedniej, tym bardziej, że był użytkowany przez wiele lat.
Podnieśli także, że są ludźmi starszymi, utrzymującymi się z niskich emerytur i nie stać ich na wybudowanie nowego ustępu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga jest nieuzasadniona. Dokonana kontrola sądowa pozwala stwierdzić, że oba orzekające w sprawie organy administracyjne prawidłowo w sprawie swoją decyzję oparły o podstawę prawną z art. 155 Kpa. Trzeba podkreślić, że do skutecznego zastosowania tego przepisu jest jednak wymagana nie tylko zgoda wszystkich stron postępowania biorących udział w sprawie zakończonej ostateczną decyzją. Także, niezbędne jest stwierdzenie, że przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu i zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny. Sama zgoda stron, nie może stanowić podstawy do zmiany decyzji wydanej na podstawie art. 48 Prawa Budowlanego. Przepis art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawa Budowlanego, należy traktować jako przepis szczególny, sprzeciwiający się uchyleniu lub zmianie na podstawie art. 155 Kpa decyzji nakazującej rozbiórkę.
W związki z treścią skargi należy podnieść, że prawo budowlane przy orzekaniu tzw. rozbiórek nie pozostawia organom administracyjnym żadnej swobody w orzekaniu, skoro więc zostanie stwierdzone, że dany obiekt budowlany jest budowany bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia - zgodnie z treścią art. 48 prawa budowlanego z 1994 r. - w sprawie może zapaść tylko decyzja nakazująca rozbiórkę. Jedyną przesłankę jako organy administracyjne badają jest przesłanka istnienia pozwolenia na budowę lub zgłoszenia o którym mowa w art. 30 prawa budowlanego. Tak więc o zasadności zaskarżonych decyzji decyduje także i to, że przepisy szczególne - jakim w tym Przypadku - są przepisy Prawa Budowlanego, sprzeciwiają się zmianie decyzji nakazującej rozbiórkę.
Na marginesie można jeszcze dodać, ze odmowa zgody przez jedną ze stron nie podlega kontroli organów administracyjnych i nie mogą one uznać, że odmowa taka jest sprzeczna np. z zasadami współżycia społecznego. Dlatego też należy uznać, że wydane decyzję są zgodne z prawem.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 27 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzeczono jak w sentencji.