Uzasadnienie
Decyzją z dnia 9 lutego 2015 r. znak [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a.") oraz art. 29 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm., dalej w skrócie P.w.):
- 1) uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy I. z dnia 15 grudnia 2014 r. znak [....] w przedmiocie nałożenia obowiązków związanych ze zmianą stanu wody na gruncie,
- 2) odmówiło nakazania W.R. udrożnienia przepustu pod drogą dojazdową na działce nr [....] w I. w celu kierowania wody opadowej, pochodzącej z wodnicy do studzienki betonowej, usytuowanej na działce nr [....] w I. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Pismem z dnia 24 lipca 2014 r. R.M. i E.G. zwróciły się do Wójta Gminy I. o wszczęcie postępowania w związku zasypaniem fosy oraz przepustu drogowego znajdującego się między granicami dziatek nr [....] oraz [....] przez właściciela działki W.R. W podaniu tym wskazano, że na skutek zasypania fosy może zostać zalany dom znajdujący się na działce nr [....].
Decyzją z dnia 15 grudnia 2014 r. znak [....] Wójt Gminy I:
- 1) nakazał W.R. przywrócenie stanu poprzedniego wodnicy poprzez udrożnienie przepustu pod nowowyremontowaną drogą dojazdową do swojego gospodarstwa, o długości około 10mb, średnicy 200mm w obrębie własnej nieruchomości na działce nr [....] w I. i skierowanie wody pochodzącej z wodnicy do studzienki betonowej, usytuowanej na gruncie H.K., działka nr [....], z której to woda rurą znajdującą się w ziemi odprowadzana jest do rzeki B.,
- 2) nakazał R.M. i M.M. oraz E.G. i K.G. przywrócenie stanu poprzedniego wodnicy poprzez wykonanie wodnicy po stronie północnej działki nr [....] należącej do E.G. i K.G., na odcinku od ogrodzenia R.M. i M.M., a dalej po stronie północnej działki nr [....] i działki nr [....] należącej do R.M. i M.M. o szerokości około 50 cm, wysokości około 40-50 cm w obrębie własnych nieruchomości i odprowadzenie wód gruntowych i opadowych do rzeki B. w celu uniknięcia zalewania gruntów,
- 3) ustalił termin wykonania obowiązków do dnia 15 maja 2015 r.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż analizując zgromadzone dotychczas dokumenty, a także uwzględniając ustalenia dokonane w toku oględzin oraz na podstawie zeznań świadków stwierdzono, że koniecznym jest udrożnienie istniejącej wodnicy na odcinku od nowo wyremontowanej drogi dojazdowej, biegnącej do nieruchomości W.R. na działce nr [....] w miejscowości I. i skierowanie wody pochodzącej z wodnicy do studzienki betonowej, usytuowanej na gruncie H.K. na działce nr [....], z której to woda rurą znajdującą się w ziemi odprowadzana jest do rzeki B., oraz odtworzenie wodnicy po stronie północnej działki nr [....], należącej do E.G. i K.G. na odcinku od ogrodzenia nieruchomości R.M. i M.M., a dalej po północnej stronie działki nr [....] i działki nr [....] należącej do R.M. i M.M., w obrębie własnych nieruchomości i odprowadzenie wód gruntowych i opadowych do rzeki B., w celu uniknięcia zalewania gruntów.
Zgodnie bowiem z ukształtowaniem, woda gruntowa i opadowa spływa z wyższych partii terenu w kierunku zabudowań mieszkalno-gospodarczych stron postępowania tj. E.G. i K.G., R.M. i M.M., W.R. i H.K. oraz w kierunku dróg dojazdowych do w/w stron. Dodatkowo W.R. dokonał odwodnienia po stronie północnej wzdłuż nowo wyremontowanej drogi dojazdowej, po własnej działce nr [....], odprowadzając wody (szczególnie podczas opadów deszczu) do studzienki betonowej, usytuowanej na gruncie H.K. Z przedłożonych przez strony dokumentów wynika jednoznacznie, że istniały dwie wodnice, po obydwóch stronach drogi.
W odwołaniu wniesionym przez R.M. i M.M. oraz E.G. i K.G. wskazano, iż wykonanie obowiązku nałożonego w pkt 2 decyzji z dnia 15 grudnia 2014 r. jest zbędne, bowiem po wykonaniu przepustu przez W.R. woda nie będzie wpływać na nieruchomości odwołujących, lecz płynąć będzie tak jak dotychczas tj. do studzienki betonowej usytuowanej na działce H.K. i dalej w kierunku rzeki B. W odwołaniu wniesionym przez W.R. zarzucono, że organ l instancji w sposób nieprawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe. Wskazano także, iż zasypanie istniejącego przepustu związane było z koniecznością wyremontowania drogi dojazdowej i na skutek tej czynności nie doszło do naruszenia stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich.
Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 9 lutego 2015 r. znak [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. orzekło jak na wstępie.
Organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu, że z art. 29 ust. 1 ustawy Prawo wodne wynika, iż właściciel gruntu nie może zmieniać kierunku odpływu wody opadowej znajdującej się na jego gruncie. Zatem w sytuacji, gdy sprawa dotyczy wody opadowej znajdującej się na gruncie innego podmiotu niż właściciel dokonujący zmiany stanu wody na gruncie, to dyspozycja tego przepisu nie może mieć zastosowania.
W ocenie SKO w T., w niniejszej sprawie W.R. nie zmienił kierunku odpływu wody opadowej, która znajduje się na jego gruncie. Przed wyremontowaniem drogi dojazdowej oraz zasypaniem przepustu na działce nr [....] w miejscowości I., wody, które spływały z wyżej położonych gruntów stanowiących własność R.M. i M.M. (działka nr....) oraz E.G. i K.G. (działka nr....), kierowane były do studzienki betonowej, usytuowanej na działce nr [....], stanowiącej własność H.K. W tym celu w drodze dojazdowej stanowiącej własność W.R. wykonano przepust umożliwiający spływ wód z działek R.M. i M.M. oraz E.G. i K.G. do wskazanej wyżej studzienki betonowej. Aktualnie, po wyremontowaniu drogi przez W.R., przedmiotowy przepust został zlikwidowany. Tego rodzaju zmiana nie jest jednakże objęta dyspozycją art. 29 Prawa wodnego. W/.R. nie dokonał bowiem zmiany kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej.
Woda, która znajduje się na gruncie W.R. (działce nr...) zbierana jest za pomocą rowka do korytek betonowych usytuowanych wzdłuż wyremontowanej drogi, a następnie spływa do studzienki rewizyjnej i dalej przepustami betonowymi wzdłuż ogrodzenia H.K. do potoku B. Woda natomiast, która do tej pory spływała przez nieruchomość W.R. (w części będącej droga dojazdową), pochodząca z działek E.M. i M.M. oraz E.G. i K.G., powinna zostać skierowana nie - jak dotychczas - przez grunt W.R., lecz powinna być odprowadzana po gruncie właścicieli.
W związku z powyższym, zdaniem Kolegium, organ l instancji błędnie nakazał W.R. udrożnienie przepustu pod wyremontowaną drogą dojazdową, bowiem W.R. nie ma, w świetle art. 29 ust.1 ustawy Prawo wodne, obowiązku odprowadzania wody, która spływa z innych terenów, niż teren jego nieruchomości.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli do WSA w Krakowie R.M. i M.M. oraz E.G. i K.G., żądając uchylenia jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Skarżący podnieśli zarzut naruszenia art. 29 P.w. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że W.R. nie dokonał zmiany kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, podczas gdy prawidłowa i rzetelna analiza całokształtu przesłanek faktycznych prowadzi do odmiennego wniosku.
W ich ocenie, fosa dochodząca do zasypanego przez W.R. przepustu służyła odprowadzaniu wód zarówno z nieruchomości skarżących, jak i W.R.. Obecnie, na skutek działań ww., doszło do zmiany stanu wody na gruntach sąsiednich, powodując zalewanie nieruchomości skarżących przez brak możliwości odpływu wód opadowych.
Skarżący wskazali także na błędnie przyjęty przez organ II instancji fakt, jakoby studzienka betonowa znajdowała się na gruncie H.K., podczas gdy w rzeczywistości znajduje się na gruncie W.R. Kolegium mylnie wskazało również numery działek.
W odpowiedzi na skargę, organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji z urzędu.
Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Podstawowym problemem prawnym wymagającym rozwiązania jest możliwość zastosowania do stanu faktycznego istniejącego w sprawie administracyjnej - na tle działań podjętych przez W.R. - postanowień art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.).
Zgodnie z art. 29 P.w. "1. Właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może:
- 1) zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich;
- 2) odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie.
- 2. Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich.
- 3. Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom".
W kontrolowanej przez Sąd sprawie jest charakterystyczne, że organy I i II instancji zajęły skrajnie różne stanowiska w przedmiocie subsumcji treści art. 29 P.w. do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.
Organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji, gdyż opierając się na zaprezentowanej przez siebie w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji wykładni art. 29 P.w. - dokonał jej w taki sposób, z którego wynika, że nałożenie jakichkolwiek obowiązków, w myśl art. 29 P.w., na W.R. nie jest zasadne z prawnego i faktycznego punktu widzenia.
W odniesieniu do wykładni art. 29 P.w. organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji, że z art. 29 ust. 1 ustawy Prawo wodne wynika, iż właściciel gruntu nie może zmieniać kierunku odpływu wody opadowej znajdującej się na jego gruncie. Zatem - zdaniem organu odwoławczego - w sytuacji, gdy sprawa dotyczy wody opadowej znajdującej się na gruncie innego podmiotu niż właściciel dokonujący zmiany stanu wody na gruncie, to dyspozycja tego przepisu nie może mieć zastosowania.
Kierując się powyższą wykładnią, nie podzielaną przez Sąd, SKO w T. oceniając stan faktyczny doszło do wniosku, że w niniejszej sprawie W.R. nie zmienił kierunku odpływu wody opadowej, która znajduje się na jego gruncie. Organ ustalił, że przed wyremontowaniem drogi dojazdowej oraz zasypaniem przepustu na działce nr [....] w miejscowości I., wody, które spływały z wyżej położonych gruntów stanowiących własność R.M. i M.M. (działka nr....) oraz E.G. i K.G. (działka nr....), kierowane były do studzienki betonowej, usytuowanej na działce nr [....], stanowiącej własność H.K. W tym celu w drodze dojazdowej stanowiącej własność W.R. wykonano przepust umożliwiający spływ wód z działek R.M. i M.M. oraz E.G. i K.G. do wskazanej wyżej studzienki betonowej. Aktualnie, po wyremontowaniu drogi przez W.R., przedmiotowy przepust został zlikwidowany.
Tego rodzaju zmiana, zdaniem organu odwoławczego, nie jest jednakże objęta dyspozycją art. 29 Prawa wodnego. W.R. nie dokonał bowiem, według ustaleń organu odwoławczego, zmiany kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej. Woda, która znajduje się na gruncie W.R. (działce nr....) zbierana jest za pomocą rowka do korytek betonowych usytuowanych wzdłuż wyremontowanej drogi, a następnie spływa do studzienki rewizyjnej i dalej przepustami betonowymi wzdłuż ogrodzenia H.K. do potoku B. Woda natomiast, która do tej pory spływała przez nieruchomość W.R. (w części będącej droga dojazdową), pochodząca z działek E.M. i M.M. oraz E.G. i K.G., powinna zostać skierowana nie - jak dotychczas - przez grunt W.R., lecz powinna być odprowadzana po gruncie właścicieli.
Skład rozpoznający sprawę nie podziela prezentowanego przez organ odwoławczy kierunku wykładni art. 29 P.w.
Dokonując analizy treści art. 29 ust. 1 P.w. podnoszącego, że "1. Właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może:1) zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich;
- 2) odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie"
- - należy stwierdzić, że w jego ramach ustawodawca szczególną uwagę poświęca nie zmienianiu zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na gruncie danego właściciela wody opadowej.
Trzeba zarazem wskazać, że ustawodawca nie precyzuje dodatkowo, zatem nie zawęża/nie kwalifikuje w sposób szczególny, w analizowanym przepisie pojęcia wody opadowej.
Zatem należy przyjąć, że w przepisie jest mowa o każdym rodzaju wody opadowej.
Doświadczenie życiowe wskazuje, że z uwagi na konfigurację terenu na danej hipotetycznej działce mogą znajdować się wody opadowe "pierwotnego" pochodzenia tj. wprost z opadu atmosferycznego na dany teren jak i wody opadowe, które napływają na tę działkę/działki z terenu innych sąsiednich działek.
Nie ma żadnych podstaw ku temu, aby przypuszczać, że ustawodawca zamierzał wyeliminować tego rodzaju stany faktyczne spod hipotezy normy art. 29 P.w.
Treść art. 29 P.w. stabilizuje zastane stany faktyczne w zakresie stosunków wodnych, jeżeli ich zmiana w określony sposób przez właściciela gruntu miała by być ze szkodą dla gruntów sąsiednich. W tym miejscu trzeba tez zaznaczyć, że skuteczność wniosku składanego na podstawie art. 29 P.w. jest determinowana także wystąpieniem szkody po stronie wnioskodawcy realnej lub co najmniej hipotetycznej ale opartej na prawdopodobnych do zaistnienia w rzeczywistości związkach przyczynowo-skutkowych.
Pogląd i wykładnia Sądu są spójne ze stanowiskiem innych sądów administracyjnych. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt SA/Bk 265/13,LEX nr 1512940 "Powodowanie przez właściciela zmiany stanu wody na gruncie to takie działanie, które ingeruje w naturalny stan wody na danym terenie związany z jego ukształtowaniem, warunkami przyrodniczymi i hydrologicznymi i daje organom podstawę do zastosowania sankcji, o jakiej mowa w art. 29 ust. 3 p.w. Działaniem takim jest między innymi wykonanie przeszkody w odpływie wody opadowej z terenów sąsiednich np. zasypanie zagłębienia, którym dotychczas spływały wody opadowe z terenów wyżej położonych lub podwyższenie terenu uniemożliwiające spływ wody. Ustawodawca wyraźnie wskazuje tu, że chodzi o grunty sąsiednie, a nie sąsiadujące bezpośrednio z działkami podmiotu, który dopuszcza się zmiany stanu wody na gruncie".
Z uwagi na powyższą konstatację Sąd stwierdza, że w kontrolowanej sprawie organ dokonał naruszenia art. 29 P.w. przez błędną wykładnię w sposób mogący mieć znaczenie dla kontrolowanej sprawy. Jest oczywiste z uwagi na związki przyczynowo-skutkowe, że nieprawidłowa, zawężona wykładnia może mieć znaczenie dla treści rozstrzygnięcia.
W odniesieniu do stanu faktycznego sprawy - Sąd konkluduje, że stan ten jest skomplikowany jeżeli chodzi o wyciągniecie w stosunku do niego wniosków z art. 29 P.w. - w związku z tym, w nawiązaniu do utrwalonego stanowiska Sądów w zakresie spraw z art. 29 P.w. jest zdania, że organ I instancji powinien rozważyć w sprawie wykorzystanie instytucji opinii biegłego.
Podstawową wartością postępowania administracyjnego jest prawda materialna, obiektywna. Całość regulacji postępowania administracyjnego w tym przede wszystkim zasad ogólnych tego postępowania jest nastawiona na wszechstronne, kompleksowe wyjaśnienie stanu faktycznego, aby potem dokonać porównania prawidłowo ustalonego stanu fatycznego z treścią normy, czyli wzorcem w niej zawartym. Świadczy o tym dobitnie m.in. treść art. 7 w zw. z art. 77, art. 80 k.p.a.
Sprawy z zakresu stosunków wodnych co do zasady wymagają dla stosowana art. 29 P.w. wiadomości specjalnych przekraczających wiedzę wynikającą z doświadczenia życiowego organów administracyjnych o właściwości ogólnej. Skład rozpoznający podziela w tej mierze pogląd zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Bk 138/14, LEX nr 1512879, zgodnie z którym: "Postępowanie wyjaśniające w sprawie dotyczącej uregulowania stosunków wodnych na gruncie, w tym ewentualnego nałożenia w trybie administracyjnym obowiązków na podstawie art. 29 ust. 3 p.w., z racji na jego specyfikę i skomplikowanie wymaga sięgnięcia do wiedzy specjalistycznej. Nie może ograniczać się wyłącznie do stwierdzenia wykonania określonych prac na gruncie. Organ musi ustalić oraz wykazać istnienie związku przyczynowo - skutkowego między dokonaną zmianą na działce a wynikłą z powodu tej zmiany szkodą na gruncie sąsiednim.
Wymaga to co do zasady odpowiedniej wiedzy z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej, postępowań wodnoprawnych i melioracji wodnych oraz ewentualnie przeprowadzenia odpowiednich badań, analiz i obliczeń. Celowe jest zatem w tej kategorii spraw dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, w której treść merytoryczną co prawda organ wkraczać nie może, ponieważ nie dysponuje wiedzą specjalistyczną jaką posiada biegły, ma jednak obowiązek ocenić jej wartość dowodową, wiarygodność i przydatność dla rozstrzygnięcia sprawy".
Także WSA w Kielcach, w wyroku z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. Akt II SA/Ke 373/14 trafnie stwierdził, że "Ocena zmiany stosunków wodnych wymaga wiadomości specjalnych i odpowiedniej wiedzy z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej, melioracji wodnych i postępowań wodnoprawnych oraz ewentualnie przeprowadzenia odpowiednich analiz, badań, pomiarów lub obliczeń. Oględziny nieruchomości czy zeznania świadków nie posiadających fachowej wiedzy w odnośnym zakresie nie zawsze mogą być wystarczające dla obiektywnej oceny okoliczności danej sprawy, tj. czy doszło do zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Regułą jest, iż w sprawach o przywrócenie stosunków wodnych na gruncie powinien być przeprowadzony dowód z opinii biegłego, między innymi na okoliczność, czy na działce sąsiedniej powstała szkoda oraz czy istnieje związek przyczynowy pomiędzy zmianą stanu wód na gruncie a szkodą".
Sąd zauważa ponadto także, że organ odwoławczy wskutek przyjęcia błędnej wykładni nie rozważył powyższych okoliczności dotyczących możliwości i potrzeby skorzystania w sprawie z opinii biegłego przez organ I instancji (zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postepowania administracyjnego), czym naruszył art. 7 w zw. z art. 77, art. 84 k.p.a - także w stopniu mającym znaczenie dla rozpoznania sprawy.
Zagadnienie te powinno być podjęte i przeanalizowane przez organ I instancji.
Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego podnoszące, że w przypadku postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 29 P.w. na wniosek strony, wniosek ten zakreśla przedmiot postępowania w związku z czym nałożenie obowiązków przez organ I instancji w pkt 2 sentencji decyzji organu I instancji na p. M. i p. G. było niezgodne z prawem. Obowiązek, o którym stanowi art. 29 ust. 3 P.w. może być nałożony jedynie na właściciela lub odpowiednio współwłaściciela, względnie użytkownika wieczystego nieruchomości, na której dokonano zmian stanu wód, które doprowadziły do powstania danej szkody, i to niezależnie od ich winy, czy też stopnia przyczynienia się do tych zmian.
Sąd podziela także stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym w oparciu o art. 29 ust. 3 Prawa wodnego nie jest możliwe wskazanie/wyznaczenie terminu wykonania obowiązku, gdyż przepis ten nie wypowiada się na ten temat. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu staje się wykonalna z chwilą uzyskania waloru ostateczności.
Mając na uwadze powyższe Sąd nie wypowiada się w przedmiocie pozostałych zarzutów skargi z uwagi na fakt, że byłoby to przedwczesne. W pierwszej kolejności merytoryczne, materialnoprawne rozpatrzenie sprawy należy do właściwych organów administracyjnych. Sąd zajmuje się kontrolą tych rozstrzygnięć według kryterium zgodności z powszechnie obowiązującym prawem. W obecnym stanie prawnym Sąd nie może zastępować organów w aktach stosowania prawa, bo sam zacząłby administrować nie mając ku temu podstawy prawnej. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy powinny wziąć pod uwagę ocenę prawną zwartą w wyroku Sądu a także powinny dokładnie ustalić stan faktyczny usuwając w jego przedmiocie wątpliwości podnoszone co do niego przez strony postępowania administracyjnego w odwołaniu.
Jednocześnie, w nawiązaniu do odrzucenia skargi E.G. i K.G., Sąd stwierdza, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2015 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie do wykonania powyższego obowiązku doręczono skarżącemu K.G. w dniu 21 kwietnia 2015 r., zaś skarżącej E.G. w dniu 21 kwietnia 2015 r., zatem termin na jego wykonanie mijał dla skarżących odpowiednio w dniu 28 kwietnia 2015 r. oraz także w dniu 28 kwietnia 2015 r.
W wyznaczonym terminie skarżący nie wykonali nałożonego zobowiązania do solidarnego uiszczenia wpisu.
Zgodnie z przepisem art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie zostanie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Skarżący zostali prawidłowo wezwani do uiszczenia wpisu, a wezwanie zawierało pouczenie o skutkach prawnych niewykonania powyższego obowiązku.
W wyznaczonym terminie skarżący nie uzupełnili braku fiskalnego skargi.
Sąd zarazem wyjaśnia, że niezależnie od odrzucenia ich skargi, E.G. i K.G. posiadają status uczestnika postępowania sądowadministracyjnego i mają możliwość prawną kwestionowania niniejszego wyroku WSA w Krakowie w pełnej jego merytorycznej rozciągłości.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd postanowił w pkt I sentencji wyroku odrzucić skargę.
W pkt II sentencji wyroku, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Jak w pkt III sentencji Sąd orzekł na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Jak w pkt IV sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.