Uzasadnienie
K. D. w dniu 26 marca 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem organu administracji skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 29 grudnia 2015 r. nr XIX/200/2015 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru miasta Tarnowa wyznaczonego al. Jana Pawła II, ul. Nowodąbrowską i autostradą A4 – "Krzyż Wschód – I".
Trzeba zauważyć, że jest to druga skarga K. D. na powyższą uchwałę. Prawomocnym postanowieniem z dnia 13 grudnia 2019 r., sygn. II SA/Kr 1225/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił wcześniejszą skargę K. D. na powyższą uchwałę z uwagi na to, że została wniesiona po terminie. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że skarżący skierował do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 30 kwietnia 2019 r., przez co termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upłynąłby w dniu 29 czerwca 2019 r., jednak z uwagi na to, że wskazany dzień to sobota, termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 1 lipca 2019 r. Zatem skoro skarga wniesiona została w dniu 17 września 2019 r., to nastąpiło to po terminie.
Rozważając warunki formalne wniesienia niniejszej skargi trzeba przypomnieć, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) - dalej jako "ustawa nowelizująca". Wprowadziła ona zmiany między innymi w zakresie art. 52 i 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej - przepisy art. 52 i art. 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Wynika z tego, że dla ustalenia, która wersja przepisów art. 52 i 53 ustawy p.p.s.a. ma zastosowanie w danej sprawie rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu.
Niewątpliwie zaskarżona uchwała została uchwalona przed wejściem w życie ustawy nowelizującej (co nastąpiło 1 czerwca 2017 r.), a zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajdą przepisy art. 52 i 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
W myśl § 4 art. 52 w brzmieniu sprzed nowelizacji w przypadku między innymi aktów prawa miejscowego - jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. II OPS 2/07 (dostępną w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 u.s.g.), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania.
W okolicznościach niniejszej sprawy trzeba zwrócić uwagę, że rozpoznawana obecnie skarga została poprzedzona "wnioskiem o usunięcie naruszenia prawa z datą 6 lutego" (k. 5). Wcześniej jednak, co wynika z prawomocnego postanowienia z dnia 13 grudnia 2019 r., sygn. II SA/Kr 1225/19 skarżący złożył już wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wcześniej tj. 30 kwietnia 2019 r.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. I OSK 2737/12 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) nie można instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, mogącej być powtarzaną wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby to działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić bezpieczeństwo tego obrotu. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi, na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów.
Skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością przysługującą stronie tylko jeden raz, a kolejne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., to sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia przez K. D. skargi na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zaczął bieg w dniu 30 kwietnia 2019 r., kiedy to skarżący złożył do organu administracji publicznej pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 1 lipca 2019 r.
Z tego względu skarga wniesiona w dniu 19 września 2019 r. była spóźniona i jako taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.