Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia 15 stycznia 2014 r. znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Z. B. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego "nadbudowa budynku gospodarczego w miejscowości C. na działkach nr ew. gr. [...], [...]". Decyzja ta została doręczona J. B. 15 stycznia 2014 r. (k. 32 akt adm.).
W dniu 20 lutego 2014 r. J. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzję Wojewody [...]. W skardze zawarła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, twierdząc, że od dłuższego czasu boryka się ze złym stanem zdrowia, a w terminie do wniesienia skargi miała problemy z sercem (migotanie przedsionków). Skarżąca podała, że poczta jest oddalona od jej miejsca zamieszkania o siedem kilometrów. Ponadto skarżąca wskazała, że śmierć jej brata w dniu 1 lutego 2014 r. dodatkowo pogorszyła jej stan. Zaznaczyła, że jej siostra mieszka w O. i nie była w stanie pomóc w złożeniu skargi, natomiast pozostali najbliżsi członkowie rodziny skarżącej są z nią skłóceni i nie mogła skorzystać z ich z pomocy.
J. B. została wezwana, by w terminie siedmiu dni pod rygorem odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi uprawdopodobniła za pomocą stosownych dokumentów, że choroba, na którą powołuje się we wniosku o przywrócenie terminu, była tego rodzaju, że nawet przy zachowaniu najwyższej staranności wymaganej w danych okolicznościach nie było możliwe dokonanie czynności procesowej w terminie. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca podała, że w okresie po otrzymaniu zaskarżonej decyzji nie przebywała w szpitalu, lecz w domu, co było zaleceniem lekarza. Ponownie podkreśliła, że z powodu migotania przedsionków nie była w stanie w terminie złożyć skargi. J. B. nadesłała również zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że pozostaje w stałym leczeniu w poradni neurologicznej.
Ponadto skarżąca dołączyła dokumenty wskazujące, że cierpi na liczne przewlekłe schorzenia, w tym kardiologiczne. Przedstawiła kserokopie kart informacyjnych, z których wynika, że przebywała w szpitalu w dniach 16 i 18 marca 2014 r. oraz 31 października 2013 r. Zdaniem skarżącej, wszystkie te okoliczności przemawiają za brakiem winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi i uzasadniają przywrócenie terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie jest zasadny i podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 i 2 ppsa wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Należy podkreślić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem "Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Ani podeszły wiek ani stan zdrowia nie stanowią przesłanek wykluczających istnienie winy". (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 479/07 - orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).
Jak wskazano w przytoczonym wyżej orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego ani wiek ani stan zdrowia same w sobie nie wykluczają istnienia winy skarżącej w uchybieniu terminu. Istotnym jest też, że od strony dbającej należycie o swoje interesy w toczącym się postępowaniu zasadnym jest wymaganie dołożenia wszelkich starań w celu dochowania terminu (NSA w cytowanym wyroku mówi wręcz o "użyciu największego w danych warunkach wysiłku").
Odnosząc powyższe rozważania do wniosku J. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, zaznaczyć należy, że przewlekłe choroby, na które cierpi skarżąca, ani też pozostawanie przez skarżącą w stałym leczeniu same w sobie nie wskazują na brak winy skarżącej w uchybieniu terminu. Nie można bowiem przyjąć, że osoba cierpiąca na przewlekłe choroby jest z tego powodu zwolniona z obowiązku dokonywania czynności procesowych w terminie. Podstawę do przywrócenia terminu mogłoby stanowić np. nagłe i niespodziewane pogorszenie stanu zdrowia strony, czy też pobyt w szpitalu w okresie, w którym biegł termin do wniesienia skargi. W przedmiotowej sprawie takie okoliczności nie miały miejsca. Z przesłanych przez skarżącą dokumentów wynika, że jej pobyty w szpitalu były jednodniowe i przypadały albo przed wydaniem decyzji Wojewody [...] (31 października 2013 r.) albo już po upływie terminu do wniesienia skargi na tą decyzję (16 i 18 marca 2014 r.).
Dlatego też Sąd uznał, że w zaistniałych okolicznościach można przypisać skarżącej winę w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, ponieważ była świadoma tego, że jest stroną toczącego się postępowania administracyjnego oraz, że po doręczeniu decyzji Wojewody [...] zaczął biec termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Tymczasem skarżąca w ciągu trzydziestu dni od doręczenia jej decyzji Wojewody nie podjęła starań, by wnieść skargę w terminie, chociażby korzystając z pomocy innych osób.
Podsumowując, w ocenie Sądu skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że po odebraniu decyzji Wojewody [...] miały miejsce takie okoliczności, które w sposób obiektywny uniemożliwiły skarżącej wniesienie skargi w terminie. Jak bowiem wskazano wyżej, za taką okoliczność nie może być uznany ogólny zły stan zdrowia skarżącej istniejący od dłuższego czasu.
W związku z powyższym Sąd uznał, że nie zachodziły podstawy do zastosowania w niniejszej sprawie wyjątkowej instytucji, jaką jest przywrócenie uchybionego terminu. Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ppsa.