Uzasadnienie
W dniu 18 maja 2009 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek M. B. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia skargi do Trybunału Konstytucyjnego. Wnioskodawczyni podniosła, że NSA w Warszawie wyrokiem z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 456/08 oddalił skargę kasacyjną od rozstrzygnięcia tut. Sądu w sprawie skargi na decyzję SKO w [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku rodzinnego.
Wnioskodawczyni podniosła, że ustawa o świadczeniach rodzinnych nie przewiduje sytuacji, w której się znalazła, brak jest bowiem rozwiązań, które regulowałyby kwestie przedstawiania zaświadczeń o dochodach osób przebywających za granicą i nie będących polskim obywatelem, przez co została pokrzywdzona, gdyż nie wypłacono jej należnego zasiłku.
Jednocześnie wnioskodawczyni wskazała, że NSA w uzasadnieniu swojego wyroku zwrócił uwagę na ewentualną niekonstytucyjność przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych we wskazanym zakresie stwierdzając, że zagadnienie to pozostaje otwarte.
Powyższy wniosek został przekazany przez NSA w Warszawie do rozpoznania tut. Sądowi, w związku z czym postanowieniem z dnia 19 czerwca 2009 r. referendarz sądowy oddalił wniosek M. B. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Od przedmiotowego postanowienia M. B. wniosła w terminie sprzeciw, w którym podnosi, że jej sytuacja finansowa nie pozwala na opłacenie kosztów adwokata w celu sporządzenia skargi do TK, a zapisy ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym dają prawo zwrócenia się w takiej sytuacji do sądu o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu. Zdaniem wnioskodawczyni referendarz sądowy niezasadnie powołał się na przepisy art. 243 – 263 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i na tej podstawie oddalił wniosek, zamiast zastosować przepisy ustawy o Trybunale Konstytucyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Wnioskodawczyni M. B. zwróciła się bowiem o ustanowienie dla niej pełnomocnika z urzędu do sporządzenia skargi do Trybunału Konstytucyjnego niejako poza tokiem postępowania sądowoadministracyjnego. Tymczasem sądy administracyjne władne są do przyznania prawa pomocy jedynie w oparciu o ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), która kwestię tę reguluje w art. art. od 243 do 263. Zarówno z tych przepisów, jak i z treści art. 239 pkt 4 cytowanej ustawy wynika, że prawo pomocy zostało zdefiniowane jako prawo do pomocy wyłącznie w postępowaniu przed sądem administracyjnym (oraz w postępowaniu egzekucyjnym), a także przed wszczęciem tego postępowania w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa, nie zaś w innych postępowaniach przed innymi sądami, trybunałami, czy organami.
Natomiast z art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. nr 102, poz. 643 z późn. zm.) wynika, iż w sytuacji, gdy skarżący nie może ponieść kosztów pomocy prawnej w postępowaniu przed TK (lub przed jego wszczęciem), to władnym do rozstrzygnięcia wniosku o ustanowienie dla niego adwokata lub radcy prawnego z urzędu jest wyłącznie sąd rejonowy (powszechny) właściwy ze względu na miejsce zamieszkania skarżącego. Sąd ten rozstrzyga w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.
Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie przepisu art. 243 § 1 oraz art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak na wstępie.