Uzasadnienie
Strona skarżąca we wniosku domagała się wstrzymania wykonania decyzji, wskazując na powstanie trudnych do odwrócenia skutków finansowych w postaci wydatkowania środków pochodzących z budżetu Gminy Miejskiej K. na przedmiot nie stanowiący jej własności, gdyż jedynie jej organ wykonawczy Prezydent Miasta K. działa w sprawie jako organ reprezentujący Skarb Państwa wykonując zadania z zakresu administracji rządowej w sprawach gospodarowania nieruchomościami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) określanej dalej p.p.s.a. - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a musi być wykładany ścieśniająco, a zatem to na wnioskodawcy, spoczywa obowiązek wskazania i uprawdopodobnienia istnienia wymienionych powyżej przesłanek tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Treść art. 61 § 3 p.p.s.a. formułuje alternatywnie dwie ustawowe przesłanki pozostawionego ocenie sądu wstrzymania wykonania aktu lub czynności: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pojęcie "trudne do odwrócenia skutki" jest nieostre i w związku z tym jest przedmiotem interpretacji w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych. Uznaje się, że trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 października 2010r., sygn. akt II GZ 313/10, dostępnym w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki, ale skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl., postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004r., OZ 694/04, niepubl.; postanowienie z dnia 9 marca 2005r., II OZ 52/05, niepubl.).
Na stronie wnioskującej o wstrzymanie aktu ciąży więc powinność wykazania, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi tak rozumiane niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nieostre pojęcie trudnych do odwrócenia skutków wymaga konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, a ten powinien w szczególności przedstawić właśnie wnioskodawca. Nie wystarczy ogólnikowy wywód strony. Wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010r., sygn. akt II FZ 595/10, postanowienie NSA z dnia 21 października 2010r., sygn. akt II FZ 522/10, oba dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2008r., sygn. akt II OZ 131/08, niepubl.) i rzeczowo uzasadnić swój wniosek poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008r., sygn. akt I FSK 983/08, Lex nr 468877; postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., sygn. akt II FZ 39/09, Lex nr 489786). Obowiązkiem sądu jest natomiast wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę.
Wniosek strony skarżącej nie zawiera takiego uprawdopodobnienia, stąd podlega oddaleniu. Podane przez stronę skarżącą okoliczności dotyczą sytuacji typowej dla obowiązku usunięcia nieprawidłowości przy realizacji robót budowlanych w budynku gospodarczym tj. ponoszenia wydatków pieniężnych, a strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, iż opisane skutki finansowe będą nieodwracalne m.in. biorąc pod uwagę ich wysokość i źródło finansowania. Z istoty zaś wydatków pieniężnych wynika, iż mogą być rozliczane, zwracane i rekompensowane. Twierdzenia strony skarżącej należy zatem uznać za gołosłowne i nie poparte żadnymi konkretnymi ekspertyzami lub opiniami co do kwestii rozliczeń pomiędzy organem wykonawczym jakim jest Prezydent Miasta K. działający w sprawie jako organ reprezentujący Skarb Państwa wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej w sprawach gospodarowania nieruchomościami, a Skarbem Państwa.
Z kolei podniesione wadliwości i sprzeczności z przepisami skarżonej decyzji w zakresie określenia podmiotu zobowiązanego nie mieszczą się w katalogu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.