Uzasadnienie
Decyzją (...) z dnia 9 czerwca 1997 r. wydaną w sprawie (...) Prezydent Miasta K. działając na podstawie art. 28 i 45 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414/ zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Grażynie T. i Janowi T. budynku mieszkalnego wielorodzinnego na nieruchomości położonej w K. przy ul. R. 77 a oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz.ewid. 125/2 obręb 6.
Odwołanie Marii F. i Stanisławy D. nie zostało uwzględnione i Wojewoda K. decyzją z dnia 24 sierpnia 1997 r. (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje. Odwołanie zmierzające głównie do zmiany usytuowania projektowanego budynku, tak aby nie zasłaniał on dostępu do światła w pomieszczeniach usytuowanych w granicy budynku, w ścianie szczytowej budynku sąsiedniego /R. 79/ tzw. szachcie, uznano za nieuzasadnione bowiem po dokonaniu w dniu 22 lipca 1997 r. oględzin ustalono, pierwotny charakter wszystkich pomieszczeń przylegających do tzw. szachtu. Pomieszczenia takie jak łazienka, wc oraz wnęka kuchenna przylegająca do kuchni posiadają otwory okienne skierowane do szachtu i jest to zgodne z projektem tego budynku.
Dalej wywiedziono, że na podstawie oględzin pomieszczenia kuchennego w lokalu nr 2 na parterze budynku ustalono, że nastąpiła zmiana pierwotnego przeznaczenia wnęki kuchennej będącej pomieszczeniem dla służby /zgodnie z archiwalnym projektem/, na wyłączne pomieszczenie kuchenne, oddzielone ścianką działową z drzwiami harmonijkowymi. W pozostałych lokalach nr 3 i 4, będących w pionie tego zespołu sanitarno-kuchennego, przedmiotowa wnęka przyporządkowana jest całemu pomieszczeniu kuchennemu z oknem na podwórko posesji. Takie przyporządkowanie wynikało z dokumentacji projektowej tego budynku. Pomieszczenia kuchenne są wyposażone w pion kominowy z wentylacją oraz piec kaflowy, obecnie nie użytkowany z uwagi na zainstalowane kuchenki gazowe. Wszystkie przeróbki dokonane przez lokatora mieszkania nr 2 są niezgodne z pierwotnym rozwiązaniem przedmiotowego kompleksu. Przerobiona wnęka kuchenna, nie stanowi, odrębnego pomieszczenia kuchennego, wymagającego zgodnie z par. 93 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bezpośredniego doświetlenia światłem dziennym.
Zgodnie z tym przepisem, tylko w mieszkaniach jednopokojowych dopuszcza się wnękę kuchenną. W mieszkaniu wielopokojowym, zgodnie z par. 94 tego rozporządzenia, minimalna szerokość kuchni wynosi 2,3 m. W tym konkretnym przypadku wydzielona kuchnia we wnęce ma wymiary 1 m na 2,70 m a zatem nie spełnia wymogów pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi przebywających minimum 4 godziny na dobę. Lokator na własne życzenie, ograniczył sobie powierzchnie kuchni dla wyodrębnienia samodzielnego pomieszczenia mieszkalnego, pogarszając tym samym warunki przestrzenne potrzebne dla prawidłowego funkcjonowania pomieszczenia kuchennego. Istniejąca kuchnia o wymiarach 5,50 m na 2,60 m, z przyległą spiżarką i wnęką o samodzielnych okienkach, posiada niezależne okno na podwórko tej posesji i stanowi samodzielne pomieszczenie kuchenne bez konieczności dostarczania dodatkowego źródła światła dziennego. Planowana inwestycja nie ograniczy w żaden sposób doświetlenia do obecnych pomieszczeń kuchennych z uwagi na istniejące dzienne oświetlenie od strony podwórka.
Wspomniany szacht po wybudowaniu nowego budynku nadal będzie spełniał dodatkową funkcję wentylacji, jedynie ograniczając dopływ światła dziennego do pomieszczeń sanitarnych i gospodarczych które w świetle przepisów nie wymagają doświetlenia światłem dziennym.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli Maria F., Stanisław D. i Józef P. zarzucając naruszenie par. 93 przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i par. 22 "ustaleń planu ogólnego Miasta K." i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Główny zarzut skargi sprowadza się do twierdzenia, że "zabudowa działki nr 125 będąca przedmiotem (...) sporu spowoduje całkowite zamknięcie i zasłonięcie szachtu kamienicy nr 79", a powstały w wyniku zabudowy "komin" bez jakiegokolwiek dostępu stanowić będzie w przyszłości zbiornik śmieci i nieczystości oraz siedlisko ptaków, a nadto iż kuchnia, łazienka i wc mieszkania nr 2 staną się pomieszczeniami ciemnymi bez dostępu światła dziennego. Zarzut naruszenia par. 22 planu ogólnego Miasta K., uzasadniony jest tym, że zgodnie z tym przepisem na obszarach mieszkaniowych dopuszcza się zabudowę plombową pod warunkiem, iż kształt, układ bądź parametry projektowanej inwestycji nie naruszają zasad kompozycji przestrzennej na danym obszarze, a w szczególności nie wywołują kolizji z obiektami lub urządzeniami otoczenia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga jest nieuzasadniona. Przeprowadzona kontrola sądowa nie stwierdziła aby zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszały prawo, a kontrola sądowa ograniczona jest jedynie do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych /art. 21 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/.
Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa Budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy stwierdzi zgodność: projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, a nadto kompletność projektu budowlanego /w tym posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń/, wykonanego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Nadto organ nie może odmówić wydania przedmiotowej decyzji, gdy ustali zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w zakresie określonym w art. 5 i art. 32 ust. 4 Prawa Budowlanego.
Wszystkie powyższe warunki zostały zbadane przez orzekające w sprawie organy i uznane za spełnione. W związku z odwołaniem organ II instancji, przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające w postaci oględzin. Ustalenia dokonane w trakcie oględzin (...) - nie były kwestionowane przez strony /oświadczenie pełnomocnika stron, że wnęka kuchenna stanowi odrębne pomieszczenie - nie może być uznane za kwestionowanie ustaleń, a jest tylko wnioskiem pełnomocnika z ustaleń faktycznych/. Skarga jest w zasadzie powtórzeniem zarzutów odwołania, z tą tylko różnicą, że w odwołaniu zarzucano naruszenie par. 57 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., zaś w skardze zarzuca się, naruszenie par. 93 cyt. rozporządzenia. Otóż par. 93 cyt. rozporządzenia stanowi, że pomieszczenie mieszkalne kuchenne powinno mieć bezpośrednie oświetlenie światłem dziennym.
Nakaz ten dotyczy tylko pomieszczeń mieszkalnych i kuchennych. Spór więc sprowadza się do tego, czy dokonana w lokalu nr 2 adaptacja, spowodowała, że obecnie używane jako kuchnia pomieszczenie - stało się pomieszczeniem kuchennym. Trafne jest stanowisko organu II instancji, że tego rodzaju adaptacja, nie może zmieniać funkcji pomieszczeń wynikających z projektu budynku. Przyjęcie innego stanowiska doprowadziłoby do akceptacji samowoli budowlanej i konieczność dostosowywania projektów do stanów faktycznych wprowadzanych przez najemców, właścicieli i innych dysponentów lokali.
Nie można także mówić o naruszeniu par. 22 Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. Przepis ten umieszczony w rozdziale II uchwały zawierającej plan, dotyczy zasad zagospodarowania terenów według rodzajów przeznaczenia. Zgodnie z ust. 2 par. 22 cyt. planu rozstrzygnięcia dotyczące spełnienia warunków, o których mowa w ust. 1 /który przytacza. skarga/, podejmuje właściwy organ administracji samorządowej. Nie można w niniejszym przypadku twierdzić, że zatwierdzony projekt naruszał kształt, układ bądź parametry projektowanej inwestycji oraz zasady kompozycji przestrzennej na danym obszarze wywołał kolizję z obiektami lub urządzeniami otoczenia. W zapisie tym chodzi o generalną zasadę projektowania, a nie o szczegóły wynikające z innych przepisów stosowanych przy zatwierdzaniu projektu i udzielaniu pozwolenia o których wyżej była mowa.
W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola sądowa nie wykazała aby zaskarżona decyzja czy poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały prawo, na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzeczono jak w sentencji.