Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2017 r. Sąd odrzucił skargę B. K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 lutego 2017 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.
W dniu 21 sierpnia 2017 r. do Sądu wpłynęło zażalenie skarżącej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Skarżąca wskazała, że Sąd nie dokonał właściwej analizy przedłożonego pełnomocnictwa. Skarżąca podniosła, iż zamieszkuje na terenie [...], a postanowienie o odrzuceniu skargi odebrała w dniu 11 sierpnia 2017 r.
Skarżąca na terenie [...] przebywa dopiero od dnia 15 sierpnia 2017 r. na dowód czego przedłożyła bilety lotnicze i dopiero od tego dnia mogła uzupełnić braki formalne skargi
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017.1369 - oznaczana dalej jako p.p.s.a.)., sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.), przy czym równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem, przy uwzględnieniu wymogów przewidzianych w art. 87 § 1 p.p.s.a., przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku oraz gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy (por.: postanowienie NSA z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt II OZ 882/11; postanowienie NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OZ 996/09; postanowienie NSA z dnia 23 października 2009 r., sygn. akt I OZ 989/09; postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2007 r., sygn. akt I OZ 738/09).
Zaznaczyć przy tym należy, że art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne w konkretnej sprawie, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy.
W ocenie Sądu, wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu zostały w przedmiotowej sprawie zachowane. Nie budzi wątpliwości, że wraz z wnioskiem strona dokonała uchybionej czynności uzupełniania braków formalnych skargi i że spóźnienie wywołało negatywne skutki procesowe. W okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy przyjąć również należy, że skarżąca składając przedmiotowy wniosek 18 sierpnia 2017 r. dochowała siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., liczonego od daty powzięcia przez nią informacji o wydaniu i doręczeniu postanowienia o odrzuceniu skargi, czyli 11 sierpnia 2017 r.
W rozpoznawanej sprawie za przyczynę usprawiedliwiającą przekroczenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi miał zostać uznany fakt zamieszkiwania przez skarżącą zagranicą, oraz jej przekonanie, iż pełnomocnictwo udzielone przez nią, jej matce było prawidłowe.
Podnieść należy, iż w odniesieniu do strony, która wyjeżdża poza miejsce swego zamieszkania w trakcie postępowania, formułuje się powinność takiego zorganizowania spraw, z ustanowieniem pełnomocnika oraz wskazaniem adresu do doręczeń przesyłek włącznie, aby podczas nieobecności jej interesy nie doznały uszczerbku. Skarżąca składając skargę jako swój adres podała K. nr [...] [...].
Skarżąca wyjeżdżając za granicę, wiedząc, że będzie przez dłuższy czas przebywać poza miejscem zamieszkania, winna podjąć czynności gwarantujące właściwe prowadzenie spraw, zwłaszcza sądowych. Jeżeli strona nie podejmuje takich czynności, w konsekwencji czego uchybia terminowi wyznaczonemu do dokonania czynności, to nie można mówić o braku jej winy w powstaniu uchybienia.
Skarżąca już od dnia 25 maja 2017 r. tj. od dnia doręczenia jej matce zarządzenia z dnia 18 maja 2017 r. o wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: nadesłanie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi pod rygorem uznania, że nie posiada umocowania do występowania w imieniu skarżącej przed tut. Sądem, podsiadała informację, iż złożone pełnomocnictwo nie jest prawidłowe.
W związku z powyższym Sąd uznał, że powołanie się przez skarżącą na okoliczność, że w jej subiektywnym odczuciu złożone pełnomocnictwo było prawidłowe oraz na fakt przebywania zagranicą nie zasługują na uwzględnienie.
Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a. nie uwzględnił niniejszego wniosku o przywrócenie terminu.