Uzasadnienie
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa [...] przy ul. [...] w K. wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23 lutego 2010 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzew Jako uzasadnienie wniosku podano, iż bilans Wspólnoty za rok 2009 wykazuje ujemną różnicę przychodów i kosztów. Nadto Wspólnota jest obciążona spłatami kredytu termoizolacyjnego. Zdaniem Wspólnoty zapłata kwoty 25.975,38 kary przekracza jej możliwości finansowe, a egzekucja powyższej kwoty doprowadziłaby w konsekwencji do wypowiedzenia kredytu i konieczności jego natychmiastowej spłaty w pełnej wysokości wraz z kosztami egzekucyjnymi. Doszłoby tym samym do wyrządzenia takiej szkody majątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia z tytułu zapłaconej kary administracyjnej.]
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji tego przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być przy tym wykazana przez skarżącego, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego. W szczególności skarżący powinien wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak m. in.: postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04, niepubl.; postanowienie z dnia 9 marca 2005 r., II OZ 52/05, niepubl.).
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody została przez Wspólnotę wykazana. W istocie w aktualnej sytuacji Wspólnoty skutki wiążące się z wykonaniem zaskarżonej decyzji przekraczają normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu nakładającego obowiązek uiszczenia kary pieniężnej, gdyż mogłyby powodować znacznie większe obciążenia finansowe w zakresie wskazanym we wniosku. Na poparcie swoich twierdzeń Wspólnota przedstawiła stosowne dokumenty wskazujące na rzeczywiste wysokie zadłużenie Wspólnoty. Należy przyjąć, iż strona skarżąca znajduje się w ciężkiej sytuacji finansowej, a zatem zapłata przez nią wysokiej kary pogorszy jej sytuację w stopniu znacznym.
Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji.