Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 stycznia 2009 roku przyznane zostało skarżącej Z.N. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 16 kwietnia 2007 roku Nr: [....] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w K. zarządzeniem z dnia 9 lutego 2009 roku Nr [....] wyznaczył do niniejszej sprawy dla Z.N. pełnomocnika w osobie adwokata M.K., któremu skarżąca w dniu [....] 2009 roku udzieliła odpowiedniego pełnomocnictwa (k.230 akt).
Pismem procesowym z dnia [....] 2009 roku pełnomocnik skarżącej poinformował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, że po zbadaniu akt oraz dostarczonych przez stronę skarżącą dokumentów, w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. O tym fakcie poinformował skarżącą Z.R., zaś strona oświadczyła, że rezygnuje z wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik wniósł ponadto o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu za wydanie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej według norm przepisanych, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały przez skarżącą pokryte ani w całości, ani w części.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 z późniejszymi zmianami). Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit "b" w/w rozporządzenia wynika, że zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należy się pełnomocnikowi z urzędu, m. in. w sytuacji, gdy sporządzi on opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Wysokość stawki minimalnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna w innej sprawie niż taka, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna oraz dotyczącej decyzji lub postanowienia Urzędu Patentowego wynosi 240 zł. Biorąc pod uwagę fakt, że adwokat M.K. został pełnomocnikiem Z.N. po wydaniu przez Sąd wyroku oddalającego skargę, czyli po zakończeniu postępowania sądowego w pierwszej instancji, należy zastosować wyższy wskaźnik (75 %) wskazany w z § 18 ust. 1 pkt 2 lit "b" cyt. rozporządzenia.
W myśl § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (22 %).
Mając powyższe na uwadze przyznano wyznaczonemu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną na mocy art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), § 18 ust. 1 pkt 2 lit "b", § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zmianami). Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zmianami).