Uzasadnienie
Decyzją z dnia 23.11.2000r., wydaną na podstawie art.48 ustawy z dnia 7.07.1994r Prawo budowlane / Dz.U. Nr 89 poz.414 z późn.zm./ oraz art. 104 kpa Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. nakazał A. T. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego garażu wraz z pomieszczeniem na kotłownię o wymiarach 4,70 x 4,90 m na działce w J. przy ul. [...].
W uzasadnieniu decyzji wskazał, że na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu [...].11.2000r ustalono, że na działce A. T. został wybudowany budynek garażu z pomieszczeniem na kotłownię o wymiarach 4,70 m x 4,90 m. Obiekt dobudowany jest do budynku mieszkalnego inwestora i jest usytuowany w odległości 0,6 m od północnej graniczy działki. Inwestor oświadczył, że obiekt został wybudowany w 1999r.
Na budowę przedmiotowego obiektu inwestor nie posiada pozwolenia wymaganego art. 28 ustawy.
Organ I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 48 ustawy Prawo budowlane, organ nadzoru budowlanego nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia.
W odwołaniu inwestor zarzucił, że wybudował przedmiotowy obiekt bez uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż jego wcześniejsze starania o wydanie takiej decyzji nie dały rezultatu ze względu na planowaną budowę obwodnicy. Podał, że wybudował kotłownię ze składem opału. W powstałym obiekcie znajduje się łazienka o po w. 5 m kw, kotłownia o pow. 7 m kw, skład opału o pow. 24 m kw.
Zarzucił, iż błędnie przyjęto, że wybudowany został garaż, gdyż inwestor nie posiada samochodu.
Decyzją z dnia 31 stycznia 2001 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. znak: [...], na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że stanowisko organu I instancji jest prawidłowe. Skoro inwestor wykonał przedmiotową budowę bez uzyskania pozwolenia na budowę, dopuścił się samowoli budowlanej.
Z treści art. 28 prawa budowlanego wynika, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i 30.
Przepis art. 29 prawa budowlanego w sposób enumeratywny wymienia obiekty, na których budowę nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Taki obiekt Jak przedmiotowy, nie jest w tym przepisie wymieniony.
Dlatego też do przedmiotowego obiektu ma zastosowanie przepis art.48 prawa budowlanego, który stanowi, że właściwy organ nadzoru budowlanego nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na po wyższą decyzję inwestor zarzucił, że decyzja ta jest krzywdząca. Podał, że w budynku, który użytkował tylko dwa pomieszczenia miały ogrzewanie. Dom nie miał łazienki. Nowo wybudowany obiekt rozwiązał problemy rodziny związane z higieną i ogrzewaniem domu.
W odpowiedzi na skargę strona przecina wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniosła, że zarzuty skargi nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie wobec jednoznacznego stwierdzenie samowoli budowlanej.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art.134 ustawy/.
Stan faktyczny ustalony przez organ, poza określeniem przez organ przeznaczenia części obiektu jako garażu, nie jest kwestionowany. Bezspornym jest, że inwestor w 1999r wybudował na przedmiotowej działce obiekt budowlany bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z treścią art. 28 prawa budowlanego z 1994r roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30.
Z treści art. 29 prawa budowlanego, obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, wymieniającego enumeratywnie przypadki objęte zwolnieniem z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wynika, że jeżeli chodzi o budowę budynku, to jedynym przypadkiem zwolnienia objętego tym przepisem jest budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, w tym parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Przedmiotowy obiekt, bez względu na to, czyjego częścią jest skład opału, czy też garaż, nie jest objęty zwolnieniem, gdyż nie spełnia powyższych warunków.
Na jego budowę było wymagane zatem uzyskanie pozwolenia na budowę. Zgodnie z treścią art. 48 prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Działania inwestora wyczerpały znamiona tego przepisu, gdyż wzniósł on obiekt budowlany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Dlatego też obowiązkiem organu było orzeczenie o nakazaniu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu.
Wobec powyższego skargę należało uznać za nieuzasadnioną.
Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.