Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpatrzeniu sprawy ze skargi W.D., na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej stwierdził, że zaskarżona decyzja i poprzedzającą ją decyzja organu I instancji naruszają prawo z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 30 stycznia 2012 r.
W dniu 29 lutego 2012 r. (data nadania na poczcie) W.D. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie ww. wyroku. W uzasadnieniu wskazała, że jest osobą w podeszłym wieku, a stan jej zdrowia nie pozwala na bieżąco zajmować się wszystkimi sprawami urzędowymi i sądowymi. Nie posiada środków finansowych na opłacenie profesjonalnego pełnomocnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 684/11 podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dale ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanawia o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie art. 87 § 2 i § 4 ppsa nakłada na stronę obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu oraz równoczesnego z wnioskiem dokonania czynności, której nie dokonała w terminie.
Podstawowym kryterium przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu są okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu. Zarówno w nauce prawa, jak i orzecznictwie sądowym przyjęte jest, iż wskazane kryterium jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej oraz, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333).
Ponadto, przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu, należy wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez nią działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679).
W ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w niezachowaniu terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie wyroku. Podane przez nią okoliczności uzasadniające - w jej ocenie - niemożność dotrzymania terminu, nie pozwalają na stwierdzenie, że mają one charakter wyjątkowy i nagły. W szczególności skarżąca nie wykazała, aby w ostatnim czasie jej stan zdrowia uległ pogorszeniu, w konsekwencji czego nie mogła złożyć wniosku o uzupełnienie wyroku w określonym ustawą terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem (art. 157 § 1 ppsa), a następnie poprawił się na tyle, że w dniu 29 lutego 2012 r. mogła nadać na poczcie ww. pisma procesowe.
Należy również podkreślić, że w niniejszej sprawie skarżąca działała samodzielnie i we wniosku przyznanie prawa pomocy z dnia 6 czerwca 2011 r. nie wnosiła o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, uznając tym samym, że jego pomoc, na tym etapie postępowania, nie jest jej potrzebna.
Wobec powyższego, na podstawie art. 86 § 1 ppsa Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpatrzeniu sprawy ze skargi W.D., na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej stwierdził, że zaskarżona decyzja i poprzedzającą ją decyzja organu I instancji naruszają prawo z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej został doręczony skarżącej 30 stycznia 2012 r.
W dniu 29 lutego 2012 r. (data stempla pocztowego) W.D,. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wskazała, że jest osobą w podeszłym wieku, a stan jej zdrowia nie pozwala na bieżąco zajmować się wszystkimi sprawami urzędowymi i sądowymi. Nie posiada środków finansowych na opłacenie profesjonalnego pełnomocnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W ocenie Sądu nie doszło do uchybienia terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej.
Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej ppsa stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Z powyższego przepisu wynika zatem, że procedowanie nad wnioskiem o przywrócenie terminu możliwe jest jedynie w sytuacji uchybienia określonemu terminowi.
Stosownie do treści art. 88 ppsa odrzuci na posiedzeniu niejawnym wniosek o przywrócenie terminu jeżeli jest spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny. O niedopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu z mocy ustawy można mówić, m.in. w sytuacji, gdy strona nie uchybiła określonemu terminowi (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II. kom. do art. 88 i M. Romańska, H. Knysiak-Molczyk, T. Woś Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2007 kom. do art. 88).
W przedmiotowej sprawie skarżąca otrzymała odpis wyroku z uzasadnieniem 30 stycznia 2012 r., a zatem 30-dniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał 29 lutego 2012 r. i w tym też dniu skarżąca nadała na poczcie wniosek o przywrócenie terminu wraz ze skargą kasacyjną do Sądu. Należy zatem stwierdzić, że termin wniesienia skargi kasacyjnej został zachowany.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 88 w zw. z art. 86 § 1 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.
Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpatrzeniu sprawy ze skargi W.D. na decyzję Wojewody z dnia [...]’ stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej stwierdził, że zaskarżona decyzja i poprzedzającą ją decyzja organu I instancji naruszają prawo z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 kpa.
Odpis wyroku z uzasadnieniem i pouczeniem o konieczności sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika został doręczony skarżącej 30 stycznia 2012 r.
W dniu 29 lutego 2012 r. W.D. wniosła osobiście sporządzoną skargę kasacyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej ppsa (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dalej ppsa, skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, przy czym przepisu tego nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza osoba posiadająca kwalifikacje określone w art. 175 § 2 ppsa, jak również w art. 175 § 3 ppsa w odniesieniu do określonej kategorii spraw. Zachowanie tzw. przymusu adwokackiego stanowi dodatkowy wymóg, jaki musi spełniać skarga kasacyjna, aby mogła zostać skutecznie wniesiona. W przeciwieństwie bowiem do wymogów formalnych przewidzianych dla pisma procesowego, którego braki mogą zostać usunięte w trybie art. 49 ppsa, sporządzenie skargi kasacyjnej przez osobę do tego nieuprawnioną należy do braków nieusuwalnych. W konsekwencji, podlega ona odrzuceniu bez wzywania strony o jej uzupełnienie.
Skarżąca nie jest osobą uprawnioną do sporządzenia skargi kasacyjnej i mimo stosownego pouczenia w tym zakresie, wniosła skargę kasacyjną sporządzoną osobiście. Skutkuje to stwierdzeniem niedopuszczalności skargi kasacyjnej i jej odrzuceniem na podstawie art. 178 ppsa.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.