Uzasadnienie
Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 15.07.2020 r., na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 147 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.) w związku z art. 28 ust. 2 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186), po wznowieniu postępowania na wniosek Z. C., umorzył postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr [...] z 17.01.2018 r., znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "budynek mieszkalny jednorodzinny z wbudowanym garażem wraz z wewnętrznymi instalacjami (elektryczną, wod.-kan., wentylacji mechanicznej nawiewno - wywiewnej z odzyskiem ciepła), budową szczelnego zbiornika odparowującego (otwartego) na dz. nr [...] obr.[...]ewid. [...] oraz zjazdu indywidualnego z ul. [...], dz. nr [...] obr[...] j.ewid. K. w K., zlokalizowany przy ul. [...], na działkach nr [...],[...] obr. [...]", wydaną na rzecz K. Z. i J. Z..
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu 17.12.2018 r. wpłynął wniosek Z. C. o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowania w sprawie zakończonej opisaną powyżej ostateczną decyzją. Wnioskodawczyni wskazała, że jest właścicielem działki nr [...] obr[...] i powinna być stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w związku z toczącym się przed Sądem Rejonowym dla K. - K. Wydział I Cywilny w K. postępowaniem do sygn. I Ns [...] o ustanowienie służebności drogi koniecznej dla działki nr [...] m.in. poprzez działkę nr [...]. Organ uznał, że wniosek został złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 2 kpa.
Postanowieniem z 23.04.2019 r. (po dwukrotnym uchyleniu przez organ II instancji wydanych postanowień o odmowie wznowienia postępowania) organ wznowił postępowanie w sprawie.
Prezydent Miasta K. uznał, że Z. C. nie przysługiwał status strony w przedmiotowym postępowaniu. Wskazał, że projektant, zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1c ww. ustawy, określił obszar oddziaływania jako działki nr [...], [...], [...] obr. [...]. Ustalił, że działka skarżącej nr [...] nie graniczy bezpośrednio z działką nr [...], na której planowane jest zamierzenie inwestycyjne, gdyż od działki inwestycyjnej nr [...] oddziela ją działka nr [...]. Budynek na działce nr [...] zlokalizowany jest w odległości około 38 m od granicy działki nr [...]. Granica działki [...] jest usytuowana w odległości około 68 m od budynku na działce nr [...]. Organ ustalił również, że ustanowiona została służebność przejazdu i przechodu przez działkę nr [...] na rzecz każdoczesnych właścicieli i posiadaczy działek nr [...] i [...], wzdłuż granicy działki przylegającej do ul. [...], pasem o szerokości 5 m (służebność zapisana w akcie notarialnym i jest zgodna z aktem notarialnym dla działki nr [...]).
Zgodnie z zatwierdzonym decyzją z dnia 17.01.2018 r. projektem budowlanym pas służebności został uwzględniony i pozostał wolny od zabudowy, umożliwiając realizację ograniczonego prawa rzeczowego. W ocenie organu planowana inwestycja nie wpłynie na możliwość dotychczasowego korzystania z nieruchomości należącej do wnioskującej o wznowienie i na możliwość jej zagospodarowania, w tym zabudowy, w przyszłości. Natomiast prowadzone przed sądem rejonowym postępowanie w przedmiocie ustanowienia służebności drogi koniecznej w kształcie innym niż już istniejąca jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym i nie może być brane pod uwagę w trakcie prowadzonego postępowania o pozwolenie na budowę. Organ stwierdził również, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania przez podmiot nie będący w sprawie stroną (przez osobę nieuprawnioną) winno skutkować co do zasady wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania z przyczyn formalnych (podmiotowych), tj. z powodu braku legitymacji procesowej podmiotu wnioskującego o wznowienie. Natomiast w przypadku, gdy organ w drodze postanowienia wznowił już postępowanie, należało uznać je za bezprzedmiotowe.
Odwołanie od ww. decyzji wniosła Z. C., zarzucając naruszenie:
- - art. 28 kpa w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez ich błędną interpretację i przyjęcie, że działka nr [...], nie znajduje się w obszarze odziaływania inwestycji;
- - art. 140 i następne Kodeksu cywilnego, w szczególności poprzez zignorowanie, że wnioskodawczyni nie może w rzeczywistości korzysta z istniejącej służebności gruntowej, ustanowionej aktem notarialnym;
- - art. 77 § 1 kpa, poprzez pominięcie przedłożonego do sprawy dokumentu z akt sądowych - opinii geodety i biegłego do spraw drogowych w przedmiocie, zdaniem skarżącej, jedynej możliwości przebiegu drogi koniecznej do działki wnioskodawczyni oraz pominięcie, że od 2014 roku toczy się postępowanie sądowe o zmianę przebiegu tej służebności; poprzez niezebranie pełnego materiału dowodowego wobec odstąpienia od zapoznania się z aktami sprawy prowadzonej przed Sądem Rejonowym w K. o ustanowienie drogi koniecznej oraz poprzez brak należytej oceny dokumentów, z których jasno wynika, że służebność drogowa przebiega w przeważającej części po zadrzewionej skarpie, w związku z czym nie nadaje się do realizacji oraz brak konfrontacji przedłożonych dokumentów ze stanem rzeczywistym istniejącym na działce.
Odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przeprowadzenie postępowania uzupełniającego.
Wojewoda decyzją z 6.05.2020 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 151 § 1 pkt 1 i art. 104 K.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...].[...] znak: [...] z 17.01.2018 r.
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że ustalenie w postępowaniu wznowieniowym, że z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpiła osoba niebędąca stroną w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją winno skutkować wydaniem decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., a nie decyzji na podstawie art. 105 K.p.a. Wyjaśnienie bowiem, czy danemu podmiotowi służy legitymacja do występowania w danej sprawie, stanowi jednocześnie wyjaśnienie przyczyny wznowienia postępowania. Stwierdzenie zatem, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., skutkować winno odmową uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy nie potwierdziła się przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że w postępowaniu o pozwoleniu na budowę art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane ogranicza pojęcie strony do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. W przypadku obiektów budowlanych rolę ww. przepisów pełni m.in. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065), określając wymogi usytuowania obiektów budowlanych. W sytuacji, gdy inwestor zachowuje odległości przewidziane w przepisach i brak jest normy prawnej naruszanej przez projektowaną inwestycję, nie może być mowy o oddziaływaniu obiektu budowlanego na okoliczne nieruchomości.
Projekt zagospodarowania terenu uwzględnia ww. ustanowioną służebność przejazdu i przechodu przez działkę nr [...] - lokalizacja budynku inwestora na przedmiotowej działce nie koliduje z tak określoną służebnością. Okoliczność toczenia się sprawy o ustanowienie innego przebiegu szlaku służebnego nie daje jeszcze podstaw do udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie pozwolenia na budowę.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Z. C., domagając się uchylenia decyzji Wojewody i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:
- - art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1202) poprzez nieuzasadnione zawężenie kręgu osób uprawnionych do występowania w charakterze strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę i uznanie, że Z. C. nie posiada interesu prawnego w złożeniu wniosku o wznowienie postępowania oraz poprzez ich błędną interpretację i przyjęcie, że nieruchomość wnioskodawczyni nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu budowanego na działce [...], a zatem że wnioskodawczyni nie należy do kręgu osób uprawnionych do uczestnictwa w niniejszym postępowaniu, podczas gdy w rzeczywistości posadowienie tego budynku narusza interes prawny wnioskodawczyni poprzez uniemożliwienie przeprowadzenia służebności drogi koniecznej, a zatem narusza przepisy prawa cywilnego materialnego, mającego zastosowanie w niniejszej sprawie;
- - naruszenie art.7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez: a) pominięcie przedłożonego do sprawy dokumentu z akt sądowych, a mianowicie dowodu z opinii geodety i biegłego d/s drogowych w przedmiocie jedynej możliwości przebiegu drogi koniecznej dla działki wnioskodawczyni przez działkę inwestora oraz pominięcie, iż od 2014 roku toczy się postępowanie sądowe o zmianę przebiegu tej służebności, podczas gdy dokument ten wskazuje, iż działka wnioskodawczyni aktualnie jest praktycznie pozbawiona dostępu do drogi publicznej, a budowa jakiegokolwiek obiektu na trasie przebiegu projektowanej służebności stan ten wyłącznie utrwali; b) niezebranie pełnego materiału dowodowego wobec odstąpienia od zapoznania się z aktami sprawy prowadzonej przed Sądem Rejonowym dla K.-K. w K. Wydział I Cywilny pod sygn. I Ns [...] o ustanowienie drogi koniecznej, c) brak należytej oceny dokumentów przedłożonych przez inwestora, z których jasno wynika, że służebność drogowa przebiega w przeważającej części po zadrzewionej skarpie, a w związku z tym nie nadaje się do realizacji oraz brak konfrontacji przedłożonych dokumentów ze stanem rzeczywistym, istniejącym na nieruchomości.
W uzasadnieniu ww. zarzuty skargi zostały rozwinięte.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).
Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Na wstępie wskazać należy, że sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 18 stycznia 2021 r.
Rozstrzygnięcie sprawy sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy skarżącej przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia 17.01.2018 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę "budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem (...) na dz. nr [...] obr.[...] j. ewid. K. oraz zjazdu indywidualnego z ul. [...].
W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę pojęcie strony, o którym mowa w art. 28 k.p.a. (każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek), zostało zawężone przez przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186), zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Podstawowe znaczenie dla ustalenia interesu prawnego w sprawach o pozwolenie na budowę ma zatem wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20. Zgodnie z tym ostatnim przepisem (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji - t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186) przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu.
Przepis ten nie definiuje więc pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz odsyła do innych regulacji prawnych, przewidujących szczegółowe wymogi zagospodarowania terenu. Podkreślić należy, że dla przyznania danemu podmiotowi przymiotu strony nie jest konieczne wykazania przez ten podmiot naruszenia jego interesu prawnego wynikającego z przepisów odrębnych. Wystarczy, że pomiędzy sytuacją prawną tej osoby w zakresie prawa do zagospodarowania terenu, a przepisami odrębnymi, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, zachodzi potencjalny związek. Jeżeli zatem z przepisów odrębnych wynikają choćby potencjalne ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiedniej, w stosunku do inwestycyjnej, nieruchomości, to należy uznać, że nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji.
Oczywiście odrębną kwestią jest ocena realnego wpływu tych okoliczności na treść decyzji kończącej postępowanie prowadzone w trybie wznowienia.
Stosownie do przepisu art.285 § 1 kodeksu cywilnego nieruchomość można obciążyć na rzecz właściciela innej nieruchomości (nieruchomości władnącej) prawem, którego treść polega bądź na tym, że właściciel nieruchomości władnącej może korzystać w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej, bądź na tym, że właściciel nieruchomości obciążonej zostaje ograniczony w możności dokonywania w stosunku do niej określonych działań, bądź też na tym, że właścicielowi nieruchomości obciążonej nie wolno wykonywać określonych uprawnień, które mu względem nieruchomości władnącej przysługują na podstawie przepisów o treści i wykonywaniu własności (służebność gruntowa będąca ograniczonym prawem rzeczowym). Do ochrony praw rzeczowych ograniczonych stosuje się odpowiednio przepisy o ochronie własności (art.251 k.c.). Dlatego też właściciel nieruchomości władnącej ma prawo sprawdzenia, czy zamierzona inwestycja ograniczy jego uprawnienie do korzystania z nieruchomości inwestycyjnej, będącej nieruchomością obciążoną ograniczonym prawem rzeczowym.
Z uprawnienia takiego podmiotu do czynnego udziału w postępowaniu wynikać będzie możliwość składania uwag i wniosków, a w przypadku niezadowolenia z wydanej decyzji – odwołania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2020 r., sygn. II OSK 1017/18, LEX nr 3078777).
Należy zatem uznać, że właściciel nieruchomości władnącej ma, co do zasady, przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, która jest planowana na nieruchomości obciążonej.
Skoro zatem skarżąca Z. C. jako właścicielka działki nr [...] ma prawo do korzystania z pasa działki inwestorów nr [...] o szerokości 5 m, przylegającego do ul. [...] w zakresie służebności przejazdu i przechodu, to oznacza, że istnieją przepisy prawa materialnego (prawa cywilnego), które nakładają określone ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki inwestorów K. Z. i J. Z.. Skarżącej jako właścicielce nieruchomości władnącej przysługuje zatem przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę obiektu na nieruchomości obciążonej służebnością gruntową.
Wobec powyższego pogląd organu i instancji, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony ponieważ zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym pas służebności został uwzględniony i pozostał wolny od zabudowy umożliwiając realizację ograniczonego prawa rzeczowego, jest nieprawidłowy. Tak samo ocenić należy stanowisko organu odwoławczego, że w przypadku, gdy inwestorzy zachowali odległości przewidziane w przepisach i brak jest normy prawnej naruszanej przez projektowaną inwestycję, nie może być mowy o oddziaływaniu obiektu budowlanego na okoliczne nieruchomości.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest wszak stanowisko, że niedopuszczalne jest uzależnianie przymiotu strony wyłącznie od negatywnego oddziaływania inwestycji na prawa osób trzecich, czy też od stwierdzenia bezprawnego naruszenia ich interesu prawnego. Sama potencjalna możliwość spowodowania oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest już wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Obiekt budowlany może bowiem wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu sąsiedniego, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z przepisami techniczno-budowlanymi i co za tym idzie, że nie można będzie uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę. (por. wyr. NSA: z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2619/14, z dnia 24 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2169/17, z 19 grudnia 2018 r., II OSK 236/17, z 31 stycznia 2018 r., II OSK 1572/17, z 17 maja 2017 r., II OSK 2347/1, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zarzuty przedstawione w skardze uznać należy za niezasadne.
Rację należy przyznać organom, że okoliczność toczenia się sprawy o ustanowienie innego przebiegu szlaku służebnego na działce inwestycyjnej nie stanowi podstawy do udziału skarżącej w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Okoliczność ta nie stanowi zagadnienia wstępnego oraz nie uniemożliwia kontynuowania i zakończenia postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. Zaistnienie niezbędnych okoliczności faktycznych i prawnych obliguje organ do wydania rozstrzygnięcia nawet w sytuacji, gdy istnieje prawdopodobieństwo zmiany tych okoliczności w przyszłości. Sprawa o ustanowienie służebności jest sprawą o ukształtowanie prawa, a postanowienie sądu cywilnego uwzględniające taki wniosek tworzy nowy stan prawny. To zapewne miał na myśli organ pisząc o ewentualnym ustanowieniu służebności innym szlakiem niż dotychczasowy, jako zdarzeniu przyszłym i niepewnym. Jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie dla postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę, nie ma charakteru prejudycjalnego cywilne postępowanie o ustanowienie służebności gruntowej (por. wyroki NSA z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 374/17 i z dnia 15 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1364/08,) czy też postępowanie o ustanowienie drogi koniecznej (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Go 118/12 - wszystkie powołane wyroki dost. cboisa).
W sytuacji, gdy inwestor spełniłby wszelkie przewidziane w przepisach prawa budowlanego warunki uzyskania pozwolenia na realizację planowanej inwestycji, zawieszenie postępowania z powodu starań właściciela sąsiedniej działki o ustanowienie służebności drogi koniecznej na działce objętej tą inwestycją, byłoby niezgodnym z prawem, niezasadnym ograniczeniem prawa inwestora do zabudowy. W związku z tym z samego faktu toczenia się sprawy o ustanowienie innego przebiegu szlaku służebnego na działce inwestycyjnej nie wynika interes prawny skarżącej w postępowaniu o pozwolenie na budowę.
Dlatego też, wbrew zarzutom skarżącej, organy nie były zobowiązane do przeprowadzenia dowodów z akt sądowych w sprawie ustanowienia służebności drogi koniecznej, opinii geodety i biegłego ds. drogowych. Nie można również im postawić zarzutu braku należytej oceny dowodów przedłożonych inwestora, z których miało wynikać, że służebność nie nadaje się do realizacji. Nie były to bowiem okoliczności prawnie relewantne dla rozstrzygnięcia sprawy o udzielenie;pozwolenia na budowę.
Przy ponownym rozstrzyganiu sprawy organy będą miały na uwadze, że skarżącej Z. C., jako właścicielce nieruchomości władnącej w stosunku do nieruchomości inwestycyjnej, w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia 17.01.2018 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę "budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem (...) na dz. nr [...] obr.[...] j. ewid. K. oraz zjazdu indywidualnego z ul. [...] w K. przysługiwał przymiot strony.
Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) oraz art.135 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
Sąd nie orzekł o kosztach postępowania sądowego wobec braku stosownego wniosku pełnomocnika skarżącej, będącego adwokatem.