Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 września 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyznał skarżącemu T.J. pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, którego miał wyznaczyć Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej.
Na tej podstawie Dziekan ORA w K. zarządzeniem z dnia 13 października 2009 roku Nr [....] wyznaczył do niniejszej sprawy dla T.J. pełnomocnika w osobie adwokata M.K., wykonującego zawód w Kancelarii Adwokackiej przy ul. [....] w K. Pismem z dnia [....] 2009 roku wyznaczony pełnomocnik został wezwany do nadesłania w terminie 7 dni pełnomocnictwa procesowego uprawniającego do występowania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na wezwanie adwokat M.K. poinformował, iż pomimo podjętych prób, nie udało mu się nawiązać kontaktu ze skarżącym. Z tej przyczyny nie jest w stanie przedłożyć pełnomocnictwa i wykonać wezwania Sądu.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu [....] 2009 roku wyznaczony adwokat oświadczył, że do chwili obecnej skarżący nie udzielił mu pełnomocnictwa, ani nie skontaktował się z nim. Jednocześnie pełnomocnik złożył do protokołu wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa, których skarżący nie uiścił.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w dniu 8 grudnia 2009 roku postanowił nie dopuścić do udziału w sprawie pełnomocnika z urzędu adwokata M.K. wobec braku pełnomocnictwa od skarżącego.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Brzmienie tego przepisu wskazywałoby, iż wynagrodzenie przysługuje pełnomocnikowi "wyznaczonemu" tj. wskazanemu przez Dziekana ORA, a nie umocowanemu. Należy mieć jednak na uwadze, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w odróżnieniu do regulacji obowiązujących w procedurze cywilnej, ustanowienie pełnomocnika w ramach prawa pomocy nie jest równoznaczne z udzieleniem mu pełnomocnictwa, tylko oznacza prawo strony do udzielenia takiego pełnomocnictwa wyznaczonemu przez organ właściwego samorządu pełnomocnikowi. Ustanowienie pełnomocnika odbywa się w trzech etapach.
Najpierw sąd wydaje postanowienie o przyznaniu prawa pomocy w tym zakresie (art. 258 § 2 pkt 7 powołanej ustawy). Następnie sąd występuje do odpowiedniego organu samorządu zawodowego o wyznaczenie konkretnego adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 253). Wreszcie, strona udziela odpowiedniego pełnomocnictwa osobie wskazanej przez organ samorządu zawodowego, jeżeli podjęła się ona reprezentowania strony (M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II s. 588-589). Z powyższego wynika, że dopiero legitymujący się stosownym umocowaniem pełnomocnik (art. 37 § 1 ustawy) może dokonywać w imieniu strony czynności procesowych i domagać się z tego tytułu stosownego wynagrodzenia.
W niniejszej sprawie wyznaczony przez Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w K. adwokat M.K., pomimo podjętych starań, nie nawiązał kontaktu ze skarżącym i nie uzyskał od niego stosownego pełnomocnictwa. W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dopuścił pełnomocnika do udziału w sprawie.
Skoro adwokat M.K. nie był uprawniony do podejmowania czynności procesowych w postępowaniu przed sądem I instancji, nie przysługuje mu z tego tytułu wynagrodzenie.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w zw. z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).