Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 26 października 2017 r., nr [...] (znak: [...]), na podstawie:
- art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) oraz
- art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.), po rozpatrzeniu odwołania M. O. i R. O. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 1 sierpnia 2017 r. (znak: [...]), którą umorzono postępowanie administracyjne w sprawie przebudowy oraz stanu technicznego osadników zlokalizowanych na posesjach wzdłuż ul. [...], w miejscowości K. Z., powodujących odprowadzenie ścieków do rowu melioracyjnego położonego na działce nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po analizie zgromadzonego w sprawie przez organ I instancji materiału dowodowego, w pierwszej kolejności przytoczył skrótowo najistotniejsze fakty w przedmiotowej sprawie, wskazując, że przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w W. wszczęte zostało postępowanie administracyjne w związku z przekazaniem przez Urząd Miasta K. Z. w trybie art. 65 k.p.a. wniosku B. O. z dnia 26 listopada 2007 r., w którym ww. wniosła m.in. o "zaniechanie wpuszczania fekaliów przez mieszkańców (...) do rowu melioracyjnego na działce nr [...] (...) przebudowy przez nich osadników, czyli zmiany ich usytuowania, a także zarurowania odkrytego rowu melioracyjnego na działce [...]". Dodano przy tym, że w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17 marca 2009 r. (znak: SKO [...]) zawarto stwierdzenie, że "pierwsza sprawa wskazana przez odwołującą się to żądanie zaniechania przez mieszkańców ul. [...] odprowadzania ścieków na jej działkę nr [...] należącą zgodnie z podziałem kompetencji do organów samorządowych – Burmistrza Miasta K. Z., druga zaś to kwestia szczelności osadników, ich lokalizacji należąca do organów administracji rządowej – organów nadzoru budowlanego". W następstwie powyższego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wszczął postępowanie w przedmiocie przebudowy osadników przez mieszkańców ul. [...] w K. Z.. W toku postępowania organ I instancji pismem z dnia 29 listopada 2011 r., wezwał B. O. o podanie danych adresowych właścicieli posesji, na których usytuowane są jej zdaniem nieszczelne osadniki na nieczystości. Natomiast kolejnym pismem z dnia 19 grudnia 2011 r., na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. organ poinformował B. O. o pozostawieniu jej wniosku bez rozpoznania z uwagi na nieusunięcie wskazanych w wezwaniu braków.
Następnie, na skutek złożenia przez B. O. zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wydał decyzję z dnia 22 marca 2012 r. (znak: [...]), umarzającą postępowanie. Po rozpatrzeniu odwołania B. O., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 14 września 2012 r. (znak: [...]), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W wyniku zaskarżenia ww. decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 lutego 2013 r. (sygn. akt II SA/Kr 1660/12) uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wskazując, że rolą organów było zebranie materiału dowodowego, poprzez ustalenie osadników i ich skontrolowaniu, pod kątem zgodności ich wykonania oraz ich stanu z odpowiednimi przepisami prawa budowlanego i wymogami technicznymi ich utrzymania.
Mając na uwadze powyższe, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. ustalił numery nieruchomości przy ul. [...]. Podkreślono przy tym, że do akt sprawy zostały pozyskane wypisy z ewidencji gruntów dla działek ew. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], a następnie dla działek: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...] [...], [...], [...] [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz mapy ewidencyjne i sytuacyjno-wysokościowe dla przedmiotowego terenu. Podniesiono również, że na mapach uwidocznione zostały po obu stronach ul. [...], 2 odcinki rowów częściowo zarurowanych, prowadzące do odkrytego rowu na dz. nr [...]. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że z treści pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 19 lutego 2014 r. wynikało, iż postępowaniem wyjaśniającym objęto posesje nr: [...] Podano, że czynności kontrolne dla budynków usytuowanych przy ul. [...] przeprowadzono w dniach 7-8 stycznia 2013 r. w zakresie utrzymania i użytkowania urządzeń budowlanych związanych z tymi budynkami, tj. zbiorników na nieczystości ciekłe. Organ podkreślił przy tym, że lokalizację zbiorników na nieruchomościach naniesiono na mapie ewidencyjnej, zaś w toku postępowania ustaleni właściciele kontrolowanych nieruchomości (według informacji z rejestru gruntów zalegającego w aktach sprawy) przedłożyli protokoły z przeprowadzenia oceny stanu technicznego zbiorników na nieczystości ciekłe wskazujące, że oceniane osadniki – zbiorniki na nieczystości ciekłe były szczelne i wykonane prawidłowo. Dlatego też wskazano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. uznał za zasadne umorzenie postępowania w sprawie przebudowy i stanu technicznego osadników położonych wzdłuż ul. [...] w związku z odprowadzaniem ścieków do rowu melioracyjnego zlokalizowanego na działce nr [...] w K. Z., o czym organ ten orzekł w decyzji z dnia 14 marca 2014 r. (znak: [...]). Dodano także, że decyzja ta została uchylona następnie decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 maja 2015 r. (znak: [...]), którą przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zaznaczono przy tym, że organ II instancji zauważył w ww. decyzji, iż zgodnie z treścią rozdziału 6 u.p.b. (utrzymanie obiektów budowlanych) stronami postępowania w sprawie stanu technicznego obiektu i urządzeń z nim związanych powinien być właściciel lub zarządca obiektu budowlanego ewentualnie podmioty, których interes prawny został naruszony. Stąd też podkreślono, że organ I instancji, wobec każdej nieruchomości, co do której istniały uzasadnione wątpliwości w zakresie odprowadzania nieczystości do rowu, zobligowany był wszcząć odrębne postępowanie administracyjne z ustaleniem właściwego kręgu stron dla tego postępowania. Wyjaśniono bowiem, że w sprawie zakończonej ww. decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., stroną była tylko skarżąca B. O. oraz Gmina K. Z.. Ponadto, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że organ I instancji nie ustalił kręgu stron postępowania, co stanowiło konsekwencję braku należytego określenia przedmiotu postępowania. Zwrócono również uwagę na naruszenie art. 62 u.p.b. ze względu na fakt, iż określony w orzeczeniu przedmiot postępowania mógłby kreować różne obowiązki dla różnych stron. Tym samym, podejmując ponownie działania wyjaśniające w sprawie zgodności z prawem, w tym stanu technicznego osadników na nieruchomościach przy ul. [...] w K. Z., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wszczął postępowania wobec każdej nieruchomości, co do której istniały uzasadnione wątpliwości w zakresie odprowadzania nieczystości płynnych do rowu. Zaznaczono także, że każde z tych postępowań, po przedstawieniu przez właścicieli zaświadczeń o włączeniu nieruchomości do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej, zakończone zostało wydaniem decyzji administracyjnej o umorzeniu postępowania.
Dlatego też decyzją z dnia 1 sierpnia 2017 r. (znak: [...]), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., mając na uwadze wyniki tych postępowań, po zawiadomieniu stron postępowania w trybie art.10 k.p.a., umorzył również postępowanie administracyjne w sprawie przebudowy oraz stanu technicznego osadników zlokalizowanych na posesjach wzdłuż ul. [...], w miejscowości K. Z., powodujących odprowadzenie ścieków do rowu melioracyjnego położonego na działce nr [...].
Odwołanie od ww. decyzji wniosły M. O. i R. O.. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., przekazując odwołanie wraz z aktami sprawy podał, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 132 k.p.a.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego wskazał w pierwszej kolejności, że dokonał analizy zebranego materiału dowodowego w odniesieniu do wniosku strony inicjującej postępowanie, wiążącego organy stanowiska zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 lutego 2013 r. (sygn. akt II SA/Kr 1660/12) oraz wydanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. decyzji nr: [...], [...]-[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w odrębnych postępowaniach administracyjnych, dotyczących stanu technicznego urządzeń służących ochronie środowiska, związanych z budynkami na poszczególnych posesjach zlokalizowanych wzdłuż ul. [...]. Organ odwoławczy zaznaczył, że jak wynikało z treści ww. decyzji, postępowaniami administracyjnymi objęto posesje o numerach porządkowych: [...] i wydano 54 decyzje o umorzeniu postępowania. Tym samym organ II instancji podniósł, że postępowanie administracyjne w przedmiocie określonym jak w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 14 marca 2014 r. (znak: [...]), dotyczące stanu technicznego urządzeń służących ochronie środowiska, związanych z budynkami na posesjach przy ul. [...] należało umorzyć, jako bezprzedmiotowe. Mając na uwadze powyższe, w pierwszej kolejności organ odwoławczy przypomniał, że postępowanie prowadzone pod znakiem [...] oparte było – co wykazano w uzasadnieniu uchylonej wcześniej decyzji organu I instancji z dnia 14 marca 2014 r. – na przepisie art. 62 ust. 1 pkt 1b u.p.b., którego treść następnie przytoczono. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przedmiotem sprawy, której granice wyznaczone zostały zakresem zaskarżonego rozstrzygnięcia był stan techniczny osadników na nieczystości, położonych na terenie wielu nieruchomości. Podniesiono przy tym, że te same nieruchomości, po decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 29 maja 2015 r. (znak: [...]), zostały objęte odrębnymi postępowaniami administracyjnymi w sprawie stanu technicznego urządzeń służących ochronie środowiska, w wyniku których wydano 54 decyzje o umorzeniu postępowania, wymienione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu I instancji, których kopie znajdowały się w aktach sprawy. Dodano również, że krąg stron postępowania ustalono zgodnie z art. 28 k.p.a., dla każdego z tych postępowań odrębnie. Następnie organ odwoławczy powołując się na treść art. 62 k.p.a. wskazał, że ponieważ w postępowaniu o znaku [...] prawa i obowiązki stron nie wynikały z tego samego stanu faktycznego (postępowaniem wyjaśniającym objęto bowiem odrębne stany faktyczne na różnych nieruchomościach), jak również potencjalnie nie istniała ta sama podstawa prawna dla każdego z badanych stanów faktycznych, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. zobligowany był do prowadzenia postępowania dla każdego z obiektów odrębnie, co też Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wykazał w uzasadnieniu decyzji z dnia 29 maja 2015 r. (znak: [...]). Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, wadliwie wszczęte postępowanie, w którym przedmiot sprawy administracyjnej ujmowany formalnie, jak w zaskarżonej decyzji, jako postępowanie prowadzone z naruszeniem art. 62 k.p.a., należało umorzyć wobec braku możliwości wydania prawidłowej decyzji. Podkreślono również, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał, iż podejmie z urzędu odrębne czynności wyjaśniające odnośnie stanu technicznego osadników dla nieruchomości przy ul. [...], a w związku z tym postępowania te powinny zakończyć się wydaniem decyzji, na które będzie przysługiwało stronom prawo wniesienia odwołania. Dlatego zdaniem organu odwoławczego, zarzut R. O. i M. O., iż organ I instancji nie zajął się dokładnie faktem przebudowy przez wszystkich właścicieli nieruchomości przy ul. [...] w K. Z. osadników oraz zarzut dotyczący braku szeregu istotnych czynności administracyjnych, należało uznać w niniejszym postępowaniu za chybione. Wyjaśniono bowiem, że prawidłowość wydanych decyzji w sprawie zbiorników na nieczystości ciekłe, zakres postępowania wyjaśniającego i ocena zgromadzonych w tych postępowaniach dowodów nie były przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu odwoławczym. Niemniej jednak zwrócono uwagę, że wcześniejsze kontrole organu I instancji i znajdujące się w aktach oceny techniczne dotyczące osadników przy ul. [...] w K. Z. wykazały, iż nie naruszały one przepisów techniczno-budowlanych, czego odwołujące się dotychczas w skuteczny sposób nie podważyły. Stąd też w ocenie organu odwoławczego należało uznać, że decyzja organu I instancji została wydana zasadnie.
Skargę na ww. decyzję wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżące – M. O. i R. O., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazania sprawy organowi I instancji celem prawidłowego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie oraz wydania prawidłowego rozstrzygnięcia.
Skarżące zarzuciły zaskarżonej decyzji to, że została wydana na podstawie błędnych ustaleń polegających na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie wcześniejsze kontrole Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. i znajdujące się w aktach oceny techniczne dotyczące osadników przy ul. [...] w K. Z. wykazały, że nie naruszają one przepisów techniczno-budowlanych, podczas gdy jak niezbicie wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie czynności podjęte przez organ I instancji nie wskazują na to, aby dokonana została pełna i właściwa ocena stanu technicznego osadników, na co wskazywał sam wielokrotnie wcześniej w swoich decyzjach Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, kierując sprawę do ponownego rozpoznania przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w W., a obecnie stara się tego nie zauważać i błędnie przyjmować.
Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ II instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także tolerowanie przez organ odwoławczy sposobu prowadzenia postępowania przez organ I instancji polegający na nieprzeprowadzeniu w sposób wyczerpujący, rzetelny, dokładny postępowania dowodowego w zakresie: zbadania stanu technicznego, szczelności oraz legalności wykonania osadników przy ul. [...] w K. Z., tych nie podłączonych do kanalizacji zbiorczej, zbadania podłączonych posesji mieszkańców przy ul. [...] w K. Z. do kanalizacji zbiorczej, a także niedoprowadzenia do podłączenia przez wszystkich mieszkańców do kanalizacji zbiorczej;
art. 105 § 1 k.p.a., poprzez uznanie przez organ II instancji, że w przedmiotowej sprawie istniały przesłanki do umorzenia przez organ I instancji postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy z całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że nie istniały żadne przesłanki do podjęcia takiego rozstrzygnięcia, a przedmiotowa sprawa znajduje swoje podstawy w przepisach u.p.b.
W uzasadnieniu skargi skarżące szczegółowo rozwinęły podniesione zarzuty, powołując na ich poparcie stanowisko judykatury.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu.
Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 26 października 2017 r., nr [...] (znak: [...]), którą organ ten po rozpatrzeniu odwołania M. O. i R. O. (następców prawnych B. O.) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 1 sierpnia 2017 r. (znak: [...]), którą umorzono postępowanie administracyjne w sprawie przebudowy oraz stanu technicznego osadników zlokalizowanych na posesjach wzdłuż ul. [...], w miejscowości K. Z., powodujących odprowadzenie ścieków do rowu melioracyjnego położonego na działce nr [...].
Zgodnie z art. 105 k.p.a.: " § 1. Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części". W myśl art. 62 k.p.a.: " W sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony".
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu i nie narusza oceny prawnej zawartej w prawomocnym wyroku WSA w Krakowie z dnia 14 lutego 2013 r. (sygn. akt II SA/Kr 1660/12).
W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w W. wszczęte zostało postępowanie administracyjne w związku z przekazaniem przez Urząd Miasta K. Z. w trybie art. 65 k.p.a. wniosku B. O. z dnia 26 listopada 2007 r., w którym ww. wniosła m.in. o "zaniechanie wpuszczania fekaliów przez mieszkańców (...) do rowu melioracyjnego na działce nr [...] (...) przebudowy przez nich osadników, czyli zmiany ich usytuowania, a także zarurowania odkrytego rowu melioracyjnego na działce [...]". Trafna i zgodna z prawem przy tym była, w ocenie Sądu, konkluzja zawarta w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17 marca 2009 r. (znak: SKO [...]) podnosząca, że "pierwsza sprawa wskazana przez odwołującą się to żądanie zaniechania przez mieszkańców ul. [...] odprowadzania ścieków na jej działkę nr [...] należącą zgodnie z podziałem kompetencji do organów samorządowych – Burmistrza Miasta K. Z., druga zaś to kwestia szczelności osadników, ich lokalizacji należąca do organów administracji rządowej – organów nadzoru budowlanego".
Dla kontrolowanej obecnie "sprawy przebudowy i stanu technicznego osadników położonych wzdłuż ul. [...] w związku z odprowadzaniem ścieków do rowu melioracyjnego zlokalizowanego na działce nr [...] w K. Z." fundamentalne znaczenie posiada, zdaniem Sądu I instancji, ostateczna decyzja Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 29 maja 2015 r. (znak: [...]), którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia w decyzji z dnia 14 marca 2014 r. (znak: [...]) umarzającą postępowanie "w sprawie przebudowy i stanu technicznego osadników położonych wzdłuż ul. [...] w związku z odprowadzaniem ścieków do rowu melioracyjnego zlokalizowanego na działce nr [...] w K. Z.", - i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W ocenie Sądu, w pełni trafnie i zgodnie z prawem działający wówczas organ II instancji zauważył w ww. decyzji, iż zgodnie z treścią rozdziału 6 u.p.b. (utrzymanie obiektów budowlanych) stronami postępowania w sprawie stanu technicznego obiektu i urządzeń z nim związanych powinien być właściciel lub zarządca obiektu budowlanego ewentualnie podmioty, których interes prawny został naruszony. Stąd też zgodnie z prawem wskazano, że organ I instancji - wobec każdej nieruchomości, co do której istniały uzasadnione wątpliwości w zakresie odprowadzania nieczystości do rowu - zobligowany był wszcząć odrębne postępowanie administracyjne z ustaleniem właściwego kręgu stron dla tego postępowania. Trafnie też organ II instancji spostrzegł, że w sprawie zakończonej ww. decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., stroną była tylko skarżąca B. O. oraz Gmina K. Z., i że organ I instancji nie ustalił kręgu stron postępowania, co stanowiło konsekwencję braku należytego określenia przedmiotu postępowania. Organ zwrócił również uwagę na naruszenie art. 62 u.p.b. ze względu na fakt, iż określony w orzeczeniu przedmiot postępowania mógłby kreować różne obowiązki dla różnych stron. W konsekwencji powyższych okoliczności i aktów, podejmując ponownie działania wyjaśniające w sprawie zgodności z prawem, w tym stanu technicznego osadników na nieruchomościach przy ul. [...] w K. Z., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wszczął odpowiednie postępowania wobec każdej nieruchomości, co do której istniały uzasadnione wątpliwości w zakresie odprowadzania nieczystości płynnych do rowu. Zaznaczono także, że każde z tych postępowań, po przedstawieniu przez właścicieli zaświadczeń o włączeniu nieruchomości do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej, zakończone zostało wydaniem decyzji administracyjnej o umorzeniu postępowania.
W tym miejscu Sąd zauważa, że już z decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 29 maja 2015 r. (znak: [...]) pośrednio wynika, że w pewien sposób "zbiorcze" (zbyt uogólnione co do przedmiotu) postępowanie "w sprawie przebudowy i stanu technicznego osadników położonych wzdłuż ul. [...] w związku z odprowadzaniem ścieków do rowu melioracyjnego zlokalizowanego na działce nr [...] w K. Z." nie ma dalszej prawnej racji bytu, gdyż swymi nakazami i ocenami prawnymi organ II instancji zastąpił niejako, choć się o tym wprost nie wypowiedział, to jedno postępowanie administracyjne wielością potencjalnych postępowań dotyczących ww. pojedynczych nieruchomości, na których są zlokalizowane przedmiotowe osadniki. Jednak, co zauważa i podkreśla Sąd, ta decyzja nie zawierała wypowiedzi tego organu "wprost" co do dalszego bytu prawnego postępowania "w sprawie przebudowy i stanu technicznego osadników położonych wzdłuż ul. [...] w związku z odprowadzaniem ścieków do rowu melioracyjnego zlokalizowanego na działce nr [...] w K. Z.". W ocenie Sądu, poniekąd już na podstawie decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 29 maja 2015 r. (znak: [...]) postępowanie "w sprawie przebudowy i stanu technicznego osadników położonych wzdłuż ul. [...] w związku z odprowadzaniem ścieków do rowu melioracyjnego zlokalizowanego na działce nr [...] w K. Z." następczo przekształciło się w postępowania cząstkowe dotyczące odpowiednio poszczególnych nieruchomości, na których są/były usytuowane przedmiotowe osadniki, a zatem jako takie "zindywidualizowane i skonkretyzowane" w swej nazwie przestały mieć ogólny przedmiot postępowania: "w sprawie przebudowy i stanu technicznego osadników położonych wzdłuż ul. [...] w związku z odprowadzaniem ścieków do rowu melioracyjnego zlokalizowanego na działce nr [...] w K. Z.". Te pojedyncze sprawy dotyczyły konkretnie stanu technicznego urządzeń służących ochronie środowiska, związanych z budynkami na poszczególnych posesjach zlokalizowanych wzdłuż ul. [...] w K. Z..
Stąd też, z uwagi na wykazane powyżej kwestie materialne i procesowe, umorzenie postępowania "w sprawie przebudowy i stanu technicznego osadników położonych wzdłuż ul. [...] w związku z odprowadzaniem ścieków do rowu melioracyjnego zlokalizowanego na działce nr [...] w K. Z." - kontrolowaną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 26 października 2017 r., nr [...] – należy, zdaniem Sądu, uznać za prawidłowe i zgodne z prawem.
Z uwagi na powyższe uzasadnione i uargumentowane stanowisko Sądu wobec braku zasadności przedmiotu i podstaw materialnoprawnych do prowadzenia postępowania administracyjnego w jednej uogólnionej "sprawie przebudowy i stanu technicznego osadników położonych wzdłuż ul. [...] w związku z odprowadzaniem ścieków do rowu melioracyjnego zlokalizowanego na działce nr [...] w K. Z." - gdyż to postępowanie prawidłowo "przełożyło się" na sumę/układ poszczególnych postępowań dotyczących poszczególnych konkretnych osadników na poszczególnych skonkretyzowanych nieruchomościach zindywidualizowanych właścicieli, (gdyż zarazem sprawa "przebudowy i stanu technicznego osadników położonych wzdłuż ul. [...] w związku z odprowadzaniem ścieków do rowu melioracyjnego zlokalizowanego na działce nr [...] w K. Z." składa się de iure i de facto z cząstkowych spraw, w których każda ma dla siebie konkretny stan faktyczny) - Sąd podziela argumentację organu II instancji utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z tych właśnie powodów materialnoprawno-procesowych. Co prawda uzasadnienie decyzji organu I instancji mija się nieco z zasadniczą ideą tego umorzenia, którą jest zasadniczo brak prawnego uzasadnienia dla bytu sprawy o ww. nazwie "w sprawie przebudowy i stanu technicznego osadników położonych wzdłuż ul. [...] w związku z odprowadzaniem ścieków do rowu melioracyjnego zlokalizowanego na działce nr [...] w K. Z." (gdyż organ I instancji poniekąd dąży m.in. do materialnego uzasadnienia umorzenia sprawy opartego na łącznie traktowanym wyniku poszczególnych postępowań), ale ten problem/wada nie mający jednak w ocenie Sądu, znaczenia dla wyniku sprawy, został zarazem prawidłowo uzdrowiony przez organ II instancji. Organ ten wyraźnie stwierdza powołując się na treść art. 62 k.p.a., że ponieważ w postępowaniu o znaku [...] prawa i obowiązki stron nie wynikały z tego samego stanu faktycznego (postępowaniem wyjaśniającym objęto bowiem odrębne stany faktyczne na różnych nieruchomościach), jak również potencjalnie nie istniała ta sama podstawa prawna dla każdego z badanych stanów faktycznych, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. zobligowany był do prowadzenia postępowania dla każdego z obiektów odrębnie, co też Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wykazał w uzasadnieniu decyzji z dnia 29 maja 2015 r. (znak: [...]). Tym samym, w prawidłowej i zgodnej z treścią art. 105 k.p.a. zdaniem Sądu, ocenie organu odwoławczego, wadliwie wszczęte postępowanie, w którym przedmiot sprawy administracyjnej ujmowany formalnie, jak w zaskarżonej decyzji, jako postępowanie prowadzone z naruszeniem art. 62 k.p.a., należało zatem umorzyć wobec braku możliwości wydania prawidłowej decyzji.
Jednocześnie Sąd zauważa, że poza zakresem kontrolowanej spawy jest ocena i kontrola znajdujących się w aktach sprawy decyzji administracyjnych dotyczących poszczególnych osadników na poszczególnych działkach.
W związku z powyższymi ustaleniami Sąd I instancji nie podziela żadnego z zarzutów skargi i nie może ich uwzględnić. Kontrolowany organ II instancji nie naruszył art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 105 k.p.a., a wręcz przeciwnie w ramach prawidłowo i wystarczająco, w zakresie zgromadzenia materiału dowodowego i jego oceny, przeprowadzonego postępowania trafnie i zgodnie z prawem utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, prawidłowo ją dodatkowo uzasadniając.
Mając na uwadze powyższe ustalenia co do stanu prawnego i faktycznego kontrolowanej sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.